Robot Chicken: Star Wars

2009-02-10, 21:02 w Articles > Reviews > TV series

1868

Maciej Szczepański

Rating: 4.00

Go to page: 1 2

Szalony naukowiec znajduje martwego kurczaka na środku drogi. Zabiera go do swojego laboratorium i przekształca w cyborga przypominającego Locutusa z serialu Star Trek: Następne pokolenie. Następnie przypina go do fotela i zmusza do oglądania kilkudziesięciu ekranów telewizyjnych. Tą właśnie sekwencją w lutym 2005 roku przywitał widzów w Ameryce animowany serial Robot Chicken. I natychmiast zyskał ogromną popularność. Poszczególne odcinki, trwające nieco ponad 11 minut, składały się z niezwiązanych ze sobą skeczy, długość których wahała się od kilku sekund do nawet paru minut. Parodiowały one amerykańską popkulturę, jej wpływ na znane osobistości oraz zwykłych ludzi. Do dziś powstało już 60 odcinków (3 sezony), a serial ma na swoim koncie 4 nominacje i 2 nagrody Emmy.

Robot Chicken stworzył Seth Green (aktor znany m.in. z serialu Buffy: Postrach wampirów oraz takich filmów jak: Wyścig szczurów czy Włoska robota; podkłada on również głos pod postać Chrisa Griffina w serialu Family Guy) i Matthew Senreich, którzy założyli w tym celu firmę Stoopid Monkey. Animacje tworzone są z wykorzystaniem animacji poklatkowej wprawiającej w ruch ogromną ilość najróżniejszych zabawek, pojazdów i figurek.

Po obejrzeniu pierwszego sezonu, moje odczucia związane z tym serialem były mieszane. Niektóre skecze uważałem za rewelacyjne, inne za głupie. Chwilami śmiałem się naprawdę do łez, kiedy indziej natomiast patrzyłem z konsternacją i niemal z zażenowaniem. Trzeba tutaj jednak zauważyć, że Robot Chicken jest trudny w odbiorze dla widowni nieamerykańskiej. Spowodowane jest to tym, że bardzo duża liczba żartów, sytuacyjnych czy słownych, nawiązuje do kultury amerykańskiej, do seriali, filmów, programów telewizyjnych, reklam, osobistości showbusinessu czy komiksów, które poza Stanami Zjednoczonymi nie są na tyle znane, by być od razu rozpoznawalnymi. Owocuje to tym, że czasem trzeba spędzić kilkanaście minut przeszukując zasoby internetu tylko po to, by zrozumieć pojedynczy kilkusekundowy gag. I wówczas nie śmieszy on tak, jak powinien.

Próby parodiowania znanych scen, a czasem i całych historii należących do świata Gwiezdnych wojen podejmowane były wielokrotnie. Od pojedynczych wzmianek w różnych produkcjach, aż po całe odcinki seriali (np. Family Guy) czy wręcz filmy (Kosmiczne jaja). Niektóre z parodii były mniej udane, inne bardziej (wymienione przed chwilą tytuły stanowczo zaliczam do tej drugiej kategorii). Niemniej jednak ogromna ich ilość (co, biorąc pod uwagę popularność świata Star Wars, nie może dziwić) sprawia, że zwyczajny człowiek zaczyna podświadomie czekać na następne, natomiast twórcy nie mogą oprzeć się pokusie tworzenia kolejnych zabawnych pastiszy. I dzięki temu możemy rozkoszować się prawdziwą perełką wśród elementów wspomnianej uprzednio kategorii nr 2 - specjalnego epizodu RC zatytułowanego Robot Chicken: Star Wars.

Wszystko zaczęło się od jednego z głównych scenarzystów serialu, Douga Goldsteina. Po obejrzeniu czwartego i piątego epizodu Gwiezdnych wojen stwierdził, że coś jest "nie w porządku" jeśli chodzi o relacje między Imperatorem a Darthem Vaderem - otóż w Nowej nadziei Vader to "psiaczek Tarkina" (dla przypomnienia: Wilhuff Tarkin był dowódcą Gwiazdy Śmierci), który w dodatku na koniec epizodu "popisuje się" ogromną głupotą, w wyniku której zniszczeniu ulega najdoskonalsza i najpotężniejsza broń, jaka kiedykolwiek w historii galaktyki została wybudowana. Natomiast w Imperium kontratakuje dowodzi on już całym Imperium, admirałów zabija dla byle kaprysu, a Gwiezdne Niszczyciele wysyła gdzie i kiedy tylko zapragnie. Goldstein stwierdził, że Vader musiał ułożyć dla Imperatora naprawdę niezłą historię uzasadniającą jego wszystkie niekompetencje aby ten mu je wybaczył i pozwolił na objęcie tak wysokiej pozycji. I w ten sposób w jego głowie (w głowie Goldsteina, nie Vadera i nie Imperatora, a tym bardziej nie Tarkina, który zginął przed piątym epizodem) narodził się pomysł na pojedynczy skecz. Na krótką historię, w której to Darth Vader dzwoni do Imperatora w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i wytłumaczenia się.

Skecz powstał w 2006 roku i stał się częścią jednego z odcinków serialu z sezonu drugiego (epizod o tytule 1987). Od razu zyskał ogromną popularność. Wylądował nawet na biurku George'a Lucasa, który uznał, że jest przekomiczny (i, jak twierdzi Doug Goldstein, pokazał go nawet na zebraniu rady, która była równie zachwycona co on sam). Gdy producenci serialu się o tym dowiedzieli, natychmiast postanowili stworzyć coś dłuższego. W ten właśnie sposób powstał pomysł na Robot Chicken: Star Wars.

Odcinek podtrzymuje tradycję serialu i również jest ciągiem niezwiązanych ze sobą humorystycznych scenek, jednych krótszych, innych dłuższych, jednak jak się można domyślić zawsze związanych z Gwiezdnymi wojnami. Scena witająca widzów również została dostosowana do potrzeb produkcji. Zamiast szalonego naukowca mamy szalonego Imperatora, który przekształca kurczaka nie w pół-robota, lecz w "kurzego" Dartha Vadera.

Ekipie odpowiedzialnej za stworzenie tego odcinka całość prac zajęła około trzech miesięcy. Warto tutaj zauważyć, że przy korzystaniu z techniki animacji poklatkowej dzień pracy pojedynczego zespołu owocował powstaniem kilkunastosekundowej sekwencji (przy czym kilkanaście jest tutaj bliższe liczbie dziesięć niż dwadzieścia), więc było to naprawdę żmudne i czasochłonne zajęcie. Ale efekty pracy są doprawdy rewelacyjne. Animacja według mnie jest dużo lepsza niż w przypadku "normalnych" odcinków. Wszystko zostało tutaj o wiele dokładniej dopracowane, przywiązano ogromną wagę do szczegółów. Twórcy wiedzieli bowiem, że ich dzieło będzie musiało zostać zatwierdzone przez Lucasfilm i zdawali sobie sprawę, że wszystko musi być pod kątem technicznym wręcz doskonałe (przynajmniej jak na film tworzony przy użyciu techniki "stop motion"). Inną sprawą jest, że tak "zapalili" się do nowego tworu, iż naprawdę pragnęli stworzyć coś rewelacyjnego, coś, z czego będą mogli być bezgranicznie dumni.

Skecze wchodzące w skład Robot Chicken: Star Wars są według mnie cudowne. Znajdziemy tutaj wspomnianą wcześniej historię Vadera dzwoniącego z wyjaśnieniami (i sugerującego odbudowanie zniszczonej stacji, co Imperator uznaje za "bardzo k... oryginalne"). Dowiadujemy się w co tak naprawdę wyposażony jest każdy AT-AT oraz jakiego drinka zamówiłby Jawa, gdyby jakimś przypadkiem trafił do kantyny. Przekonujemy się, że praca woźnego nie jest łatwa, szczególnie na Naboo, Coruscant i Gwieździe Śmierci oraz jak radzą sobie olbrzymie robale zamieszkujące asteroidy, jeśli po raz kolejny pyszny, tłuściutki statek kosmiczny ucieka im wprost z paszczy. Poznajemy również niebezpieczeństwa związane z używaniem mieczy świetlnych, szczególnie gdy zdarzy nam się jeden z nich upuścić na jednym z górnych pokładów statku.

Wszystkie scenki są naprawdę przezabawne. Niektóre bardziej od innych, ale nawet te "najgorsze" sprawiały, że mocno się śmiałem. Przy tych najlepszych natomiast "spadałem z krzesła". Odcinek ten trwa dwa razy dłużej niż zwykłe epizody (ponad 22 minuty), ale nie odczuwa się tego. Czas bowiem upływa przy nim błyskawicznie, według mnie o wiele za szybko, aż chciałoby się, aby ta rozrywka trwała jeszcze przez dobrych kilkanaście minut (szansa, że człowiek się znudzi jest raczej znikoma, chyba, że ktoś należy do grona osób, które uważają Christensena za naprawdę dobrego odtwórcę postaci Anakina; nie, nie odpuszczę mu tej roli).

Warto jest również wspomnieć o głosach podkładanych pod bohaterów, a konkretniej o osobach te głosy podkładających. Wśród nich znalazło się naprawdę wiele znanych osobistości. Jest Hulk Hogan dający głos Abrahamowi Lincolnowi w skeczu opowiadającym co by było, gdyby George Bush dowiedział się podczas rutynowego badania, że ma wyjątkowo wysokie stężenie midichlorianów we krwi. Jest Joey Fatone z grupy 'N Sync śpiewający razem z Maxem Reebo piosenkę o tym, jak to jest nie być słoniem. Jest Seth MacFarlane, twórca znany z seriali Family Guy i American Dad!, wcielający się w postać Imperatora Palpatine, Conan O'Brien, znany amerykański komik prowadzący m.in. popularny "talk-show" Late Night with Conan O'Brien, podkładający głos pod łowcę nagród Zuckussa, czy też Malcolm McDowell, znany z głównej roli w Mechanicznej pomarańczy Stanley'a Kubricka. Pojawiają się także osoby doskonale przez wszystkich kojarzone ze wszystkich sześciu filmowych epizodów – odtwórca roli Luke'a Skywalkera Mark Hamill (mowa tu o Luke'u z trzech oryginalnych epizodów, a nie o tym brzdącu, który pojawił się na moment na koniec Zemsty Sithów) oraz Ahmed Best, który podkładał głos pod pełną kontrowersji postać Jar Jar Binksa. Wreszcie swojego głosu użyczył sam George Lucas, wcielający się w samego siebie w skeczu, w którym zjawia się na konwencie fanów Star Wars i zmuszony jest przed nimi uciekać korzystając z pomocy jednego wielbiciela, przebranego za Tauntauna, który pełen życzliwości i dobroci stwierdza: "Będę twym rumakiem".

Odcinek ten został w tym roku nominowany do nagrody Emmy i do dziś cieszy się ogromnym zainteresowaniem widzów. Można go obejrzeć na stronie AdultSwim.com razem z dodatkowymi komentarzami. Wystarczy pojechać w tym celu do Stanów Zjednoczonych (ponieważ, o czym zostajemy mile poinformowani, strona nie ma zezwolenia na dzielenie się swoimi plikami wideo z krajami nie mającymi w swojej nazwie słów "united", "states" i "America"; możemy natomiast zalogować się i napisać im jak bardzo ich nienawidzimy, która to możliwość również została nam przez nich udostępniona). Zachęceni sukcesem twórcy zdecydowali się na próbę jego powtórzenia i podjęli prace nad następnym "odcinkiem specjalnym" osadzonym w świecie Star Wars. Jego tytuł to Robot Chicken: Star Wars Episode II, a data jego premiery została wyznaczona już na 16 listopada bieżącego roku.

Robot Chicken: Star Wars jest według mnie naprawdę smakowitym kąskiem dla każdego fana Gwiezdnych wojen. Dobra zabawa na wysokim poziomie, wymieszanie slapsticku z rewelacyjnymi gagami i dowcipem sytuacyjnym. Ogromna ilość nawiązań do wielu świetnie znanych wydarzeń, historii i bohaterów całej sagi oraz wiele nieprzewidywalnych rozwiązań i zakończeń. Całość okraszono dodatkowo dużą dozą absurdu. Wszystko to sprawia, że jest to pozycja, którą po prostu trzeba zobaczyć.

Ocena: 9/10