Ciężko być podłym

2011-09-30, 22:00 w Articles > Short stories

264

Brotherhood of the Sith

Rating: 4.25

Do zgromadzenia zbliżał się repulsorowy pojazd prezesa TechNixu. Wielorasowy tłum groźnie zafalował. Protestujący podnieśli transparenty i zaczęli wykrzykiwać obelgi pod adresem drobnego mężczyzny, siedzącego z tyłu limuzyny. Krzyki zdawały się mu nie przeszkadzać, spokojnie czytał poranną gazetę. Jego uwagę przykuwały artykuły dotyczące sytuacji na froncie, zwykłe propagandówki, wyśmiewane przez niezależnych komentatorów. Mężczyzna był jednak bardzo uważnym czytelnikiem — raz na jakiś czas udawało mu się wyłowić jakiś istotny strzępek informacji, który umknął cenzorom Kanclerza Palpatine’a.

W stronę pojazdu poleciały butelki, zgniłe owoce, jajka i inne, trudne do zidentyfikowania przedmioty. Kierowca wykazał się jednak dobrym refleksem — w porę zdążył aktywować tarcze energetyczne.

Tuż przed lądowaniem na placu, z budynku firmy wybiegło kilkudziesięciu ochroniarzy. Używając pałek elektrycznych, sprawnie rozepchnęli tłum, robiąc miejsce dla pojazdu. Zgromadzeni na placu byli wściekli, lecz zanim zdołali otrząsnąć się z zaskoczenia i powtórnie zaatakować, pasażer pojazdu spokojnie wysiadł i udał się w stronę wejścia do budynku, gdzie już czekał na niego jeden z asystentów.

— Panie prezesie, umówiony na dziewiątą gość już czeka.

Uśmiechnął się.

— Prowadź więc, nie lubię się spóźniać.

Tuż przed wejściem do budynku, Cathran D’esel, prezes TechNixu, spojrzał na park otaczający budynek. Skupił swoją uwagę na powoli wędrującym ku wyższym partiom nieba słońcu, nie zwracając uwagi na protestujących. Na planecie-mieście Coruscant zapowiadał się kolejny piękny dzień.

*****

— Rząd Republiki jest panu niezwykle wdzięczny.

Młody porucznik Wywiadu Republiki starał się bardzo — aż za bardzo. Był uprzejmy i umiejętnie się podlizywał. Mniej doświadczony przedsiębiorca łyknąłby taki haczyk i sam się zaciągnął do Wielkiej Armii, by swoją piersią bronić matki Republiki.

— Wie pan, wszystko, by służyć ojczyźnie — obłudnie uśmiechnął się D’esel. — Jak rozumiem, nasza umowa jest dalej aktualna?

— Ależ oczywiście, oczywiście — z zapałem zapewnił agent wywiadu. — Może pan korzystać z ulg podatkowych przez cały najbliższy rok, tak jak to uzgadnialiśmy. Naturalnie w zamian oczekujemy, że nowa seria droidów bojowych będzie miała tę samą wadę, co poprzednie.

Cathran upił łyk wina. Część co drugiej serii wyprodukowanych w jego zakładach robotów miała być, zgodnie z ustaleniami, wyposażona w reaktory o słabszej mocy. Niewiele słabszej, ale uniemożliwiającej jednoczesne aktywowanie tarcz energetycznych i prowadzenie ostrzału. Sabotaż praktycznie niewykrywalny, ale dający dużą przewagę przeciwnej stronie. Oczywiście, nie wszystkie egzemplarze miały być trefne — defekt powinien dotyczyć jedynie pewnego odsetka droidów, tak by odbiorca nie zorientował się, że ma do czynienia ze zwyczajnym sabotażem.

— Oczekujecie ode mnie dużego poświęcenia — odrzekł po chwili smutnym głosem biznesmen. — Rzucam na szalę dobre imię mojej firmy, a ten tłum, sam pan widział przed wejściem, szkaluje mnie, nazywa zdrajcą za to, że sprzedaję uzbrojenie Separatystom. Przyzna pan, że to ciężkie brzemię.

— Rząd to oczywiście rozumie — posłusznie przytaknął porucznik. — Chcielibyśmy panu to jakoś wynagrodzić. — Agent sięgnął po swoją teczkę z plikiem papierów, po czym podał część z nich prezesowi TechNix. — Przygotowaliśmy pewną propozycję dodatkowych ułatwień dla pana przedsiębiorstwa...

D’esel uśmiechnął się nieznacznie. Jeśli ta wojna potrwa jeszcze z pół roku, to w ogóle nie będzie musiał już płacić podatków.

*****

Cathran usłyszał pukanie do drzwi. Rozmowa z młodym oficerem wywiadu skończyła się kilkanaście minut temu. Nie chciał nikogo widzieć, najchętniej wziąłby gorącą kąpiel i poszedł spać — w ciągu tych dwudziestu minut wywalczył dla swojej firmy kilkaset milionów datarii. Można by powiedzieć, że to całkiem niezły rezultat, jak na jeden dzień pracy, jednak D’esel był człowiekiem obowiązkowym, miał jeszcze wiele do zrobienia, zanim będzie mógł wrócić do swojej willi na zasłużony odpoczynek.

— Wejść.

Do pomieszczenia wśliznął się młody Duros, jeden z jego asystentów.

— Mów.

— Proszę pana, mam wyniki ostatnich testów jakości nowej serii droidów. — Asystent przełknął ślinę. — Zgodnie z oczekiwaniami, jednostki sprawują się świetnie i nie ma żadnych problemów z zasilaniem.

— Doskonale. — Cathran D’esel uśmiechnął się. — Przygotujcie je do wysyłki. I tak mamy już opóźnienie.

Duros milczał skonsternowany.

— Coś jeszcze? — chłodno spytał prezes.

— Czy droidy nie będą przechodzić dodatkowych modyfikacji, tak jak poprzednia seria?

Dodatkowe modyfikacje, uśmiechnął się w duchu D’esel. Ładny sobie eufemizm wymyślił ten mój asystent, może coś jeszcze z niego będzie, pomyślał.

— Nie — odpowiedział Cathran. — Wysyłamy naszym klientom towar najwyższej klasy i nie ma powodu go zmieniać i modyfikować. Coś jeszcze?

— Nie, proszę pana.

— To dobrze. Zajmij się wysyłką i przyślij mi te dwie twi’lekańskie masażystki, które znalazłeś w zeszłym tygodniu. Pod koniec miesiąca przypomnij też, bym wypłacił ci za to ekstra premię, udało ci się z nimi jak nigdy.

Duros wymknął się z pokoju, a prezes TechNixu, Cathran D’esel, pozwolił sobie na szeroki uśmiech. Ciężko było być podłym w tych czasach — całe szczęście, że chociaż było to opłacalne.

Autor: Piotr Gedius Koziołkiewicz