Atakują klony, będą nas miliony

Premiera Ataku klonów odbyła się w tym samym dniu na całym świecie, czyli 16 maja 2002 roku. W dniu premiery miałem do wyboru: albo pójść wraz z rodzicami na jakieś nudne spotkanie rodzinne jakich wiele lub iść do kina na premierę. Nie trzeba chyba być Sherlockiem, żeby stwierdzić fakt, że dwunastolatek woli pójść na film, którego wyczekiwał od bardzo dawna niż siedzieć na nudnej, rodzinnej imprezie. Po dzień dzisiejszy mam bilet z tamtego seansu, który odbył się o godzinie 16:00. W porównaniu do Mrocznego widma, część drugą obejrzałem w lepszych warunkach. Trudno jednak mi powiedzieć czy w aby na pewno w lepszych, stare kina powoli znikały, gdyż otwarto nowe centrum handlowe wraz z multipleksem z siedmioma klimatyzowanymi salami, gdzie były wygodne fotele, cyfrowy obraz oraz świetny dźwięk, czyli coś co dzisiaj dla nas wydaje się już standardem, a wtedy było czymś nowym. Z samym seansem wiążę się także ciekawa historia, którą warto w tym miejscu przytoczyć.

W kinie pojawiłem się około pół godziny przed seansem, aby na spokojnie kupić sobie bilet, choć im bliżej godziny zero tym czułem coraz to większą ekscytację tym, że za parę chwil siądę na sali i zobaczę film, na który czekałem kilka lat. Po kilku minutach siedziałem już wygodnie w fotelu i czekałem na żółty napis. Napisy przeleciały, Padme wylądowała na Coruscant a po chwili... zapanowały istne egipskie ciemności. Film znikł, światła zgasły a z głośników na sali wydobył się komunikat, który brzmiał mniej więcej "Przepraszamy państwa za problemy, ale elektrownia wyłączyła nam na jakiś czas prąd...". Wszyscy na sali siedzieliśmy pogrążeni w ciemnościach przez blisko 30-40 minut, kilka osób rzucało przekleństwami pod nosem, narzekając na kino, a ja... po prostu cierpliwie czekałem. Czekałem kilka lat, więc nic się nie stanie, że poczekam te kilka, kilkanaście minut na film. Teraz zapewne bym wyszedł z seansu i poszedł na jakiś następny, ale wtedy byłem zbyt bardzo podekscytowany, aby odpuścić. Nie teraz, nie w dniu premiery. Tego dnia przekonałem się, że cierpliwość popłaca i w końcu udało mi się obejrzeć film do końca. Po ustąpieniu "usterki" jednym z ciekawszych momentów na sali był jęk zawodu, gdy Mace Windu pojawił się w scenie, w której zachodzi Dooku od tyłu, to było bezcenne i niezapomniane przeżycie tak samo jak i cały seans z "niespodziankami".

Po skończonej projekcji, nie wiem czemu, ale udałem się od razu do punktu z prasą, gdzie za ostatnie pieniądze jakie miałem, kupiłem komiks z Ataku klonów i tak do mojej skromnej kolekcji trafił kolejny "eksponat", a moje zamiłowanie do Gwiezdnych wojen powoli przeradzało się w miłość. I znów zaczęło się oczekiwanie na kolejne informacje dotyczące kolejnego epizodu, czytanie najświeższych informacji oraz spoilerów na Bastionie, a także odliczanie dni do 2005 roku, kiedy to miała nastąpić premiera trzeciej, a zarazem ostatniej części kosmicznej sagi.

Czekając na koniec

Pomiędzy 2002 a 2005 rokiem trwał chyba okres największej ekscytacji Gwiezdnymi wojnami w moim życiu. Oprócz częstego oglądania filmów na wideo oraz czytania komiksów i książek, które miałem, zacząłem także zbierać gwiezdnowojenną karciankę Star Wars CCG. Pierwszy kontakt z nią miałem już w 2000 roku, gdy w Gwiezdne Wojny Komiks Komiks 2/2000 pojawił się artykuł właśnie o tej grze karcianej, jednak po przeczytaniu i obejrzeniu ilustracji jakoś po prostu o niej zapomniałem, aż do dnia, gdy mniej więcej w 2004 roku przez przypadek w pewnym sklepie komputerowym natrafiłem na gablotę z zestawami różnych karcianek. Poszedłem do sklepu, aby kupić kilka czystych płyt, i jak to miałem w zwyczaju, będąc w takim sklepie, zacząłem się rozglądać. A to zobaczyłem nową drukarkę, a to nowy komputer, aż zauważyłem pewną przeszkloną gablotę, w której były ułożone boostery i zestawy z takich karcianek jak Pokemon, Harry Potter, Magic the Gathering oraz oczywiście SW CCG. Brązowe boostery dodatku Jabba's Palace od razu przykuły moją uwagę, a że dodatkowo były tanie (kosztowały 9 złotych), kupiłem tyle, ile tylko mogłem, czyli aż całe trzy sztuki. Całą drogę powrotną od sklepu do domu przeglądałem karty, podziwiając praktycznie każdy szczegół  i ciesząc się jak głupi na widok karty "Jabba the Hutt". To chyba był jeden z kluczowych momentów, o którym napiszę trochę później; kto wie, jakby się potoczyły niektóre spraw,y gdybym tego dnia nie trafił właśnie na karty SW CCG.

Przeglądając zasoby Internetu oprócz samego Bastionu i innych stron gwiezdnowojennych, zacząłem "eksplorować" inne obszary ogólnoświatowej pajęczyny. Tak trafiłem na serwis Onetu, gdzie założyłem sobie pierwszą skrzynkę pocztową, do której loginem był... obiwan04. Obi-Wan to jeden z moich ulubionych bohaterów, a zero-cztery to od dnia i miesiąca moich urodzin, czyli 04.04. jakbyście chcieli wiedzieć. W 2004 roku założyłem sobie swój numer Gadu-Gadu, który mam po dzień dzisiejszy, zarejestrowałem się na Bastionie oraz w serwisie aukcyjnym Allegro, na którym moim pierwszym zakupem, mimo iż nie miałem jeszcze skończonych 18 lat, były oczywiście karty SW CCG: mały zestaw 200 commonów i uncommonów ze starszych dodatków, kupiony za około 20 zł. Ależ się wtedy namęczyłem, aby wysłać pieniądze za "towar", nie mając jeszcze wtedy konta bankowego; to całe wypełnianie druczku na przelew pieniężny był istnym koszmarem. Ale mimo wszystkich problemów i przeciwności, udało się, i po kilku dniach otrzymałem swoją pierwszą gwiezdnowojenną paczkę. Jeśli chodzi o moje konto na Bastionie, to mimo że wchodziłem na niego praktycznie zawsze, gdy korzystałem z Internetu, to rzadko się logowałem na swoje konto. Tak pewnie byłoby jeszcze przez długi okres czasu, gdyby nie to, że w szkole na lekcjach informatyki zaczęliśmy poznawać podstawy tworzenia stron internetowych. Wtedy to właśnie w mojej głowie narodził się pomysł, aby stworzyć swoją własną stronę www, która byłaby poświęcona właśnie Gwiezdnym wojnom. Jednym z moich pierwszych postów na forum była próba znalezienia osób, które byłyby chętne do pomocy przy tworzeniu właśnie takiej strony. Początkowo próbowałem sam napisać szkielet strony, ale znalazłem darmowy szablon i na jego podstawie, wraz z kilkoma przeróbkami i "ulepszeniami", zacząłem tworzyć swój własny, mały serwis.

Każdą wolną chwilę przed komputerem spędzałem na pisaniu kodu, posiłkując się przy tym kursem HTML oraz popularnym programem Pajączek. Po 2-3 miesiącach miałem już praktycznie gotową stronę, którą nazwałem Geonosis.pl – Moc jest z nami. Można ją znaleźć w Internecie po dzień dzisiejszy pod adresem www.geonosis.republika.pl i podziwiać efekt mojej miłości do Gwiezdnych wojen. Przyznaję bez bicia, że w głównej mierze wzorowałem się na Bastionie, praktycznie te same działy, z których każdy miał własne logo. Cała grafika dostępna na stronie od logosów aż po banery została zrobiona przeze mnie, choć w tamtych czasach nie miałem praktycznie pojęcia o tworzeniu grafiki komputerowej (teraz też nie mam zbyt dużej wiedzy na ten temat, ale obecnie na pewno zrobiłbym lepszą grafikę). Tworząc swoją pierwszą stronę internetową pomyślałem sobie, że fajnie byłoby kiedyś samemu dołożyć swoją cegiełkę w budowę Bastionu, a bycie w redakcji byłoby praktycznie spełnieniem marzeń, ale w tamtych czasach było to niezwykle odległe marzenie. Jednak marzenia mają to do siebie, że się spełniają. Prędzej czy później.

Nie samym komputerem i internetem żyję człowiek, czasem trzeba się też oderwać od wirtualnej rzeczywistości. Jednym z najlepszych sposobów oczywiście jest czytanie książek (!), oczywiście spod znaku Gwiezdnych wojen. Miałem to szczęście, że w bibliotece miejskiej w dziale dziecięcym był cały regał, na którym stały książki Star Wars. Pomijając albumy, które kiedyś tam dostałem na urodziny, miałem zaledwie kilka książek: trzy pierwsze tomy Ucznia Jedi oraz Pamiętnik Królowej Amidali. Pogłębiając swoją wiedzę dotyczącą SW, zacząłem czytać książki, gdyż po prostu filmy przestały mi już wystarczać, chciałem więcej Gwiezdnych wojen, więcej i więcej. Jedną z pierwszych książek, którą wypożyczyłem, był Przewodnik encyklopedyczny, który z czasem stał się moją osobistą skarbnicą wiedzy, a był przeze mnie niekiedy przetrzymywany długo, długo po terminie oddania książki. Oprócz przewodnika była potem, standardowo, Trylogia Thrawna, albumy o pojazdach, postaciach. I tak sobie żyłem aż do 2005 roku, do dnia, w którym to miała się odbyć premiera ostatniej części gwiezdnej sagi.

Im bliżej było do premiery Zemsty Sithów, tym napięcie towarzyszące temu wydarzeniu było coraz większe. Oprócz samego oczekiwania na "dzień zero", żyłem także faktem, że postanowiłem poszukać innych fanów ze swojego miasta. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że nie jestem jedynym fanem u siebie. Po kilku dniach na mojej liście kontaktów Gadu-Gadu pojawiły się nowe kontakty do fanów z mojego miasta i okolic. Nie znając mnie osobiście ,od razu przywitali mnie ciepło, zapraszając na spotkanie fanowskie. Pierwszy kontakt z fanami miał się odbyć przed uroczystą premierą, czyli 19 maja o północy, ale po prostu nie dotarłem na miejsce o tej porze i na film udałem się po południu, po szkole.

Czytając spoilery z Bastionu oraz przeróżnych czasopism "filmowych", które nałogowo kupowałem przed samą premierą, miałem mniej więcej wyspoilerowaną większość fabuły filmu (taa... Mace Windu zjedzony przez olbrzymią rybę ;p . Jednak to nie było najważniejsze, gdyż nie przykładałem większej uwagi do spoilerów, przede wszystkim czekałem na moment, w którym na ekranie pojawi się Darth Vader, a z głośników na sali wydobędzie się charakterystyczny dźwięk jego oddechu. Sam seans, w przeciwieństwie do Ataku klonów, odbył się bez większych trudności. Dziś oglądając Zemstę Sithów nie czuję już tego napięcia, które towarzyszyło mi podczas pierwszego oglądania trzeciego epizodu w kinie, wtedy byłem tak naelektryzowany, że praktycznie nie mogłem usiedzieć w miejscu. Wychodząc z kina, ogarnęło mnie dziwne uczucie, poczułem, jakby zakończył się pewien etap w moim życiu. Historia Gwiezdnych wojen zakończona, wszystkie części nakręcone. To koniec, teraz tylko czekać aż film wyjdzie na wideo, kupić i oglądać wraz z rodzicami w domowym zaciszu. Jednak przyszłość nie rysowała się wcale tylko w czarnych barwach, czekało mnie przecież moje pierwsze fanowskie spotkanie, które odbyło się 25 maja 2005 roku.

Nie powiem, żebym nie był zestresowany, ale to nie był taki zwyczajny stres, jak chociażby ten przed ważnym sprawdzianem, był to stres połączony z ekscytacją, gdyż miałem poznać innych fanów, ludzi, którzy tak jak ja stracili głowę dla pewnego filmu rozgrywającego się dawno temu w odległej galaktyce. Mimo wszystko z ręką na sercu muszę przyznać, że początkowo byłem trochę rozczarowany spotkaniami, gdyż chciałem rozmawiać tylko i wyłącznie o Gwiezdnych wojnach. Jednak z czasem przekonałem się, że Star Wars jest przede wszystkim pretekstem, aby się spotkać, i po prostu porozmawiać. A tematów do rozmów było naprawdę wiele: ulubione filmy, książki, komiksy, zespoły muzyczne. "Odkrywanie" wspólnych zamiłowań między fanami było naprawdę świetną zabawą. Nasze spotkania trwały mniej więcej do 2006 roku, później jakoś wszystko ucichło, a wraz z tym Gwiezdne wojny zeszły na dalszy plan. Aż do premiery pilota kinowego animowanego serialu Wojny klonów, mój kontakt ze Star Wars ograniczał się praktycznie do obejrzenia którejś z części na wideo, tak "od święta". Nawet moja kolekcja nie rozrastała się już tak jak wcześniej, jak kupiłem jeden komiks czy książkę na allegro, to już było naprawdę wielkie święto.

Dopiero w okolicach 2008 roku, gdy pojawiało się coraz więcej informacji o Wojnach klonów, coś się na nowo ruszyło w mojej sferze kolekcjonera. Fanem byłem cały czas, ale cały ten entuzjazm i fanatyzm, który towarzyszył mi, gdy miałem tych 10-12 lat zmalał, jeśli nie zniknął. Nawet nie wiem czy słowo "fan" będzie tutaj na miejscu, prędzej użyłbym słowa "sympatyk". Szczerze mówiąc, to chyba po prostu nie chciało mi się inwestować w Gwiezdne wojny. Dopiero dzięki The Clone Wars coś się ruszyło zarówno w sferze fanowstwa, jak i kolekcjonerstwa. Zaczynając swoją pierwszą legalną pracę w życiu, pierwsze zarobione pieniądze w większości zainwestowałem właśnie w Gwiezdne wojny, kupując wszelkiej maści "stuff": od moich ukochanych kart CCG, aż po książki, albumy i komiksy. To właśnie wtedy też zaopatrzyłem się we wszystkich sześć filmów na płytach DVD, a nie byłbym sobą, gdyby to nie były wersje ze wszelkiego rodzaju materiałami dodatkowymi, które po prostu kocham. Coś we mnie "pękło" i utwierdziłem się w przekonaniu, że prawdziwej pasji nie tak się tak po prostu wyrzucić z siebie, można ją przysypać pięciometrową warstwą mułu czy tam piachu, ale po jakimś czasie ona wróci, możliwe nawet, że ze zdwojoną siłą.

Na pilocie kinowym Wojen klonów byłem w dniu premiery tylko i wyłącznie dlatego, że zostaliśmy zwolnieni z kilku ostatnich lekcji. Mimo, że do kina mam jakieś piętnaście minut idąc normalnym krokiem, nie mogłem wytrzymać i poszedłem na miejsce zaraz po szkole i siedziałem w oczekiwaniu na seans prawie półtora godziny. Jakiś poziom ekscytacji premierą na pewno był, ale to już nie ta sama ekscytacja, która towarzyszyła mi gdy byłem młodszy i czekałem na Atak klonów i Zemstę Sithów. Teraz po prostu cieszyłem się, że obejrzę sobie bajkę z Gwiezdnych wojen w kinie, która wbrew powszechnej opinii bardzo mi się podobała i dostarczyła mi naprawdę dużej dozy czystej rozrywki. Po premierze wszystko zaczęło się na nowo. Zaczęto wydawać na nowo komiksy, książki zaczęto wydawać częściej, sklepowe półki uginały się od wszelkiej maści gadżetów, a strona główna Bastionu zaczęła przeżywać prawdziwy renesans, jeśli chodzi o najświeższe informacje. Wtedy także, pewnego dnia, gdy przeglądałem główną stronę, przyszła mi do głowy myśl, że fajnie byłoby być odpowiedzialnym za tworzenie tej właśnie strony. Mijały dni, a ja po raz kolejny "wpadłem" i na nowo zacząłem odkrywać piękno Gwiezdnych wojen. Tym razem miałem także pewien plan – zostać redaktorem, albo przynajmniej postarać się o to.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autor: Marcin "ogór" Góra, korekta: Jedi Nadiru Radena