Początek

Już na samym początku przyznam się, że nie będzie to porywająca lektura. Jest to po prostu próba spisania moich wspomnień w celu podzielenia się nimi z innymi fanami, którzy możliwe, że tak jak ja, mieli podobne przeżycia związane z Gwiezdnymi wojnami. W zamyśle miała to być średniej długości notka, która pierwotnie miała wylądować na blogu Bastionu, jednak z czasem zaczęła się rozrastać i stwierdziłem, że warto trochę ją pozmieniać, tak aby ze zwykłej "kartki z pamiętnika" stworzyć tekst, który choć minimalnie będzie można podciągnąć pod miano publicystyki. Myślę, że forma wspominkowo-publicystyczna będzie najodpowiedniejsza dla tego tekstu.

Niezwykle trudno jest mi określić konkretny punkt w swoim życiu, który mogę nazwać po prostu "początkiem" swojej największej życiowej przygody związanej z odległą galaktyką. Na pewno był to rok 1997, a ja byłem jeszcze w zerówce, gdy na ekrany polskich kin wchodziła właśnie Edycja Specjalna Oryginalnej Trylogii. Całemu temu wydarzeniu towarzyszyła kampania reklamowa zakrojona na szeroka skalę – Gwiezdne wojny były praktycznie wszędzie! To właśnie wtedy, pewnego dnia, oglądając telewizję zauważyłem reklamę, w której były statki kosmiczne, planety, roboty... Jakimś dziwnym trafem był to wtedy czas, gdy niezwykle interesowałem się właśnie kosmosem. Może właśnie dzięki temu, że lubiłem poznawać Układ Słoneczny, oglądać filmy związane ze wszechświatem, planetami i wszystkim, co z tym związane, owa reklama została mi w pamięci. Jednak z drugiej strony byłem także w wieku, w którym dziecku dopiero co kształtują się zainteresowania, które potrafią zmieniać się niezwykle szybko, praktycznie z dnia na dzień.

Rok 1997 śmiało można nazwać rokiem Tazosów. Małe, plastikowe "krążki", które można było znaleźć w paczkach jednych z trzech rodzajów chipsów: Laysów, Cheetosów oraz Ruffelsów (swoją drogą szkoda, że już w sklepach nie można uświadczyć tych ostatnich, bo były najlepsze; zresztą, czy Wam też się wydaje, że kiedyś chipsy smakowały lepiej?). Dzieci lubią słodycze, dzieci lubią chipsy. Nic więc dziwnego, że w przedszkolu wszyscy po jakimś czasie zaczęli je zbierać. Nie minęło sporo czasu, a siedmiolatkowie zaczęli przeprowadzać między sobą swoje pierwsze w życiu interesy, gdyż każdy chciał mieć wszystkie Tazosy, a jak później się okazało, jedne "krążki" można było częściej znaleźć, a inne występowały rzadziej. Wtedy poznałem, co to znaczy handel wymienny i muszę przyznać, że właśnie dzięki kilku takim wymianom szybko stałem się posiadaczem kompletu, który składał się z 50 plastikowych "krążków". Zabawny jest fakt, że jak przywołuję wspomnienia związane właśnie ze zbieraniem Tazosów, przypominają się mi nasze próby wypowiedzenia niektórych nazw, które można było znaleźć na odwrocie. Do dziś wspomnienie o tym, jak nazywaliśmy C-3PO wywołuje u mnie olbrzymi uśmiech na twarzy (a były to dość specyficzne określenia jak "CeTrziPu" czy "CeTrzyPeło"). Kolejnym nieodłącznym symbolem tamtych czasów były zabawki z zestawów dziecięcych z KFC. Cały komplet składał się z sześciu różnych zabawek, a moją pierwszą była głowa Dartha Vadera, która po energicznym naciskaniu w guzik odsłaniała ludzką głową (co w tamtym okresie, nie znając jeszcze filmów, było dla mnie sporym zdziwieniem, bo nie wiedziałem przecież skąd ona się tam wzięła). Oprócz Vadera można było "zdobyć" piaskoczołg Jawów z malutkim R2-D2 w środku, karuzele z myśliwcem TIE i X-wingiem, Gwiazdę Śmierci, która potrafiła wystrzeliwać małe tekturowe myśliwce, AT-AT oraz AT-ST. Niestety nie udało mi się skompletować wszystkich sześciu zabaweczek, a jedynie cztery z nich (Vadera, piaskoczołg, Gwiazdę Śmierci, i AT-AT), z których do obecnych czasów przetrwały tylko dwie pierwsze oraz... tekturowe myśliwce.

Z biegiem czasu zacząłem zadawać swoim rodzicom coraz więcej pytań dotyczących odległej galaktyki, aż w końcu postanowili, że pokażą mi w końcu owe filmy (pewnie dla własnego spokoju, sam będąc dzisiaj na ich miejscu tak właśnie bym zrobił). Pewnego dnia wybrałem się wraz z tatą do wypożyczalni kaset wideo, aby wypożyczyć wszystkie trzy filmy do domu. Tak, właśnie TRZY filmy. Jakież było moje zdziwienie, gdy się dowiedziałem, że jest ich aż trzy i za kilkanaście minut będę już wkładał do swojego magnetowidu pierwszą kasetę. Niestety, wraz z przekroczeniem progu wypożyczalni o wdzięcznej nazwie "Piracik", zniknął uśmiech z mojej twarzy. Jak się później okazało ktoś je dawno wypożyczył i przetrzymywał długo po terminie. Pierwsze podejście spalone. Patrząc na tą sytuację z perspektywy czasu sam zastanawiam się, skąd wziął się mój upór w tym, aby obejrzeć Gwiezdne wojny. Przecież znając sam siebie powinienem był zrezygnować, jednak ja twardo stałem przy swoim i po prostu... czekałem. A chyba każdy z nas wie, że czekanie potrafi być męczące, szczególnie gdy czekamy na coś ważnego dla nas (to tak jakby czekać na bardzo ważnego SMSa cały dzień i dostać jedną jedyną wiadomość.. która i tak później okazuje się informacją o tym, że wygrało się kolejny samochód w dziwnej loterii). Nie zostawało mi nic innego, jak tylko czekać. Zatem czekałem. I czekałem. I jeszcze dłużej czekałem. Aż pewnego dnia, gdy tata wrócił wieczorem z pracy, trzymał w ręku pewne pudełko i z uśmiechem oznajmił mi, że ma pierwszą część i mogę ją sobie obejrzeć wieczorem. Dobrze wszyscy wiemy, że mówiąc "pierwsza część" miał na myśli właśnie Nową nadzieję, przecież to był PIERWSZY film, który został nakręcony, a rok 1997 był rokiem, gdy jeszcze nie było prequeli i były właśnie tylko trzy filmy.

Pamiętam to wspaniałe uczucie, gdy włożyłem do magnetowidu kasetę z Gwiezdnymi wojnami i nacisnąłem po prostu PLAY. Niestety szczyt mojej euforii szybko minął, gdy zobaczyłem, że obraz skacze, miga, a po ekranie chodzą same "mrówki". Od razu z pomocą pośpieszył mi tata, który wytłumaczył mi, że niektóre kasety ze starszymi filmami są często zniszczone i trzeba czasem regulować głowicę, aby usunąć wszystkie szumy i zniszczenia. Po kilku minutach razem dostroiliśmy głowicę i po raz pierwszy w życiu usłyszałem charakterystyczne fanfary i zobaczyłem olbrzymi napis Star Wars, który majestatycznie przesuwał się po ekranie telewizora, a tuż za nim pojawiły się żółte napisy. Film był z lektorem, więc rodzice nie musieli mi czytać napisów, i mogli tylko wyczekiwać, aż zacznę ich zasypywać świeżą porcją kolejnych pytań. Ale tak się nie stało, przynajmniej podczas oglądania siedziałem cicho z oczami wlepionymi w telewizor. Po skończonym seansie nic już nie było takie jak przedtem. Rodzicie chyba nieświadomie zasiali we mnie małe ziarenko fanowstwa, które tej nocy zaczęło kiełkować. Nic więc dziwnego, że nie mogłem się doczekać, gdy obejrzę kolejną część, znów biedne dziecko musiało uzbroić się w cierpliwość, gdyż powtórzyła się podobna sytuacja jak wcześniej. Nikt nie oddawał kasety z drugim filmem przez długi czas. Musieliśmy działać, przecież musiałem zobaczyć za wszelką cenę KOLEJNY film.

Spoiler Alert!

W oczekiwaniu na kolejną kasetę zacząłem rysować postacie, statki i pojazdy z filmu. Tak naprawdę, to przerysowywałem ilustracje, które znajdywały się na Tazosach, gdyż zrobiłem sobie swój własny album. Mama specjalnie do tego zakupiła duży blok rysunkowy A3 i kilka A4 do rysowania. Na większych kartkach rozrysowałem kwadraty i ponumerowałem je od 1 do 50 (tyle właśnie było "krążków") i w każdy kwadrat wklejałem rysunek. Patrząc na ten album, wracają miłe wspomnienia, gdyż oprócz mnie do "roboty" zaciągnąłem mamę i tatę, którzy wspólnie ze mną męczyli się, aby jak najwierniej odwzorować ilustracje z Tazosów na rysunkach. Niektóre z nich wyszły niezwykle komiczne, ale to nie jest najważniejsze. Przecież wtedy liczyła się tylko dobra zabawa, a rysowanie z rodzicami było właśnie taka dobrą zabawą, którą zapamiętuję się praktycznie na całe swoje życie. Ale wróćmy do samych filmów, wszak to one są najważniejsze w tej części.

Tak się dobrze składa, że w czasie, gdy czekałem na kolejny film, w Bielsku otworzyli kolejną wypożyczalnię kaset wideo, która także posiadała specyficzną nazwę – "Pirania". Dziwnym trafem, gdy z tatą pojechaliśmy do niej, i zapytaliśmy o Gwiezdne wojny, okazało się, że jest tylko druga część. Akurat ta część, którą chciałem tak bardzo obejrzeć! Szczęście tym razem się do nas uśmiechnęło, wypożyczyliśmy kasetę i pojechaliśmy do domu. Niestety na miejscu rodzice powiedzieli mi, że film obejrzę dopiero wieczorem. Cóż, przecież w końcu miałem kolejny film, więc mogłem poczekać te kilka godzin, choć jak już wcześniej wspomniałem, siedmiolatkowi czas płynie zupełnie inaczej, i często człowiek był niecierpliwy tak, że nie mógł wytrzymać 5-10 minut myśląc, a co dopiero parę godzin. Tego samego dnia spotkała mnie także kolejna niespodzianka. Jako dzieciak mieszkałem w małym, dwupiętrowym bloku, więc rodzice często odwiedzali znajomych, którzy mieszkali na samej górze. Tak też i było tego dnia, gdyż oświadczyli mi, że idą i wrócą za 2-3 godzin i żebym sobie w tym samym czasie obejrzał film. Normalnie nigdy bym chyba się nie zgodził zostać sam w domu, ale nie tego dnia, gdy miałem kasetę z Imperium kontratakuje. Nie zdziwi Was także to, że i również ta taśma z filmem była w kiepskim stanie, ale jako bystre dziecko szybko sobie dostroiłem głowicę i mogłem się cieszyć seansem.

Imperium kontratakuje było dziwne. Dlaczego Luke jest na planecie, na której jest zimno, czemu umieścili Hana w tym srebrnym "czymś" i kim jest ten zielony, śmieszny stworek? Miałem także to szczęście, że poznałem spoiler wszechczasów, oglądając film, a nie od innych, może moi rodzice specjalnie mi o nim nie powiedzieli, albo po prostu zapomnieli? To nie jest ważne, ważne jest tylko to, że byłem niesamowicie zdziwiony, gdy dowiedziałem się, że to właśnie Darth Vader jest ojcem Luke’a. No bo przecież jak to możliwe, skoro on jest zły, a młody Skywalker dobry? Samo Imperium kontratakuje okazało się filmem, który pozostawił pewien niedosyt, można powiedzieć, że olbrzymi niedosyt. Siedmiolatek myślał, że jak obejrzy drugą część, to już wszystko będzie wiedział, a tak w głowie pozostał tylko mętlik. Nie wstydzę się także przyznać, że ze wszystkich części to właśnie Imperium podobało mi się w owych czasach najmniej. Nie chce napisać, że to był najgorszy film, że go nie lubiłem, ale był wtedy, przynajmniej dla mnie, zbyt "trudny" w odbiorze. Teraz dzieciaki są inne, może to ja po prostu byłem inny, nie wiem. Wiem jedno, kolejna część Star Wars stała się moją ulubioną dopiero po pewnym czasie. Sam dziś śmieję się z tego faktu i tłumaczę sobie to w taki sposób, że musiałem do niej po prostu dorosnąć, żeby odkryć prawdziwe piękno tego filmu. Ok, trochę o Imperium już było, ale jak dobrze wiemy jest jeszcze jedna część, którą również chciałem obejrzeć. Szybko. Jak najszybciej się tylko da. Przynajmniej wtedy miałem taką ochotę.

Wraz z końcem zerówki, zainteresowanie Gwiezdnymi wojnami trochę we mnie przygasło. Komplet pięćdziesięciu Tazosów dumnie spoczywał w albumie na półce, w KFC już nie można było dostać kosmicznych zabawek, a i też za bardzo nie było z kim rozmawiać o odległej galaktyce. Wszyscy znajomi z przedszkola rozeszli się, wyjechali na wakacje, by we wrześniu rozpocząć naukę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Ja również wyjechałem na wakacje, i to na całe dwa miesiące praktycznie, na drugi koniec Polski do babci i dziadka, jak co roku. Dziadkowie mogli nacieszyć się wnuczkiem, którego rzadko widzieli, a sam wnuczek mógł przeżywać co roku niezwykłe wakacje z dala od rodziców. Bo powiedzcie mi, kto z was nie lubił wyjechać na wakacje, czy też wycieczkę z dala od domu, wiedząc, że będzie mógł np. pójść później spać, albo jeść słodycze przed obiadem? Oprócz pobytu u babci i dziadka, odwiedzałem także na parę tygodni ciocię. Z tymi wszystkimi wakacyjnymi wyjazdami łączy się wiele naprawdę miłych wspomnień. To ciocia podczas wakacji poprzedzających moją naukę w podstawówce pokazała mi książki Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilkowskiego i zachęcała do czytania, to właśnie u niej znalazłem kilka numerów serii komiksowej o Thorgalu (na pewno wśród nich był numer Łucznicy, jeden z moich ulubionych). To także u niej obejrzałem Powrót Jedi.

Będąc tamtego lata u cioci, wspominałem kilka razy, że oglądałem fajny film o kosmosie, że widziałem dwie części i chciałem obejrzeć też i ostatnią, ale jej u nas nie było. Dobrze, że mam niezwykle sprytnych kuzynów, bo to dzięki nim wieczorem oglądałem już kolejną część na wideo. Po skończonym seansie specjalnie zabroniłem wyłączać film, gdyż czekałem na "coś". Przez kilka minut siedziałem sam w pokoju i czekałem, aż skończą lecieć napisy, czekałem, czekałem... i czekałem. Jakże olbrzymie byłem zawiedziony, gdy okazało się, że na końcu nic nie ma. Do tego momentu byłem przekonany, że po napisach pojawi się to, co widniało na ostatnim, pięćdziesiątym Tazosie. Jednak moje rozczarowanie nie trwało długo, liczył się przecież fakt, że w końcu obejrzałem wszystkie trzy filmy. Tutaj można zacząć gdybać, co by było, gdybym obejrzał wszystkie części naraz, czy efekt byłby ten sam, czy też nie. Osobiście cieszę się, że był KTOŚ, kto przetrzymywał te kasety przez długi czas i sprawił, że za każdym razem, gdy oglądałem którąś z części, było to czymś w rodzaju małego święta. Fakt ten także kojarzy mi się z tym, jak starsi fani zapoznawali się z tymi filmami, czekając na premiery kolejnych części po kilka lat. Jasne, możemy gdybać, możemy zacząć snuć różne hipotezy dotyczące tego "co by było gdyby...", ale to i tak nie jest już teraz ważne. Jestem zadowolony z takiego, a nie innego obrotu sprawy, jeśli chodzi o początek mojej przygody z Gwiezdną Sagą. Cieszę się także, że oglądając Oryginalną Trylogię za pierwszym razem widziałem "wersję pierwotną", a nie wersję poprawioną w jakikolwiek sposób. Sam czasem śmieje się, że można mnie nazywać "starym fanem", gdyż zacząłem od pierwszej wersji filmów, a nie od Edycji Specjalnej, jak większość. Oczywiście nie czyni mnie to kimś lepszym od innych, bo po sam o dziś dzień żałuję, że nie zobaczyłem żadnej z tych trzech części w kinie. Jest to chyba jedna z największych zagadek, i wracając pamięcią do dzieciństwa, nie mogę znaleźć odpowiedzi "dlaczego?"; chyba tak już po prostu musiało być.

W tym samym roku w okolicach imienin, czyli w listopadzie, rodzicie obiecali mi, że dostanę pod choinkę kasety z filmami. Jakże było moje zdziwienie, gdy dowiedziałem się, że wszystkie trzy części są z napisami, i trzeba będzie czytać podczas oglądania. Nie miałem jednak wyboru. To była jedna z pierwszych decyzji w życiu, w których to człowiek musi wybrać to "mniejsze zło". Rozpakowując prezent, mama powiedziała, że najlepiej będzie jak będę oglądał TYLKO jedną część dziennie. Po obejrzeniu Imperium kontratakuje nie wytrzymałem do następnego dnia. Powrót Jedi obejrzałem od razu. A potem wszystkie filmu od początku jeszcze raz, i jeszcze raz, był też i pierwszy maraton filmowy, czyli wszystkie filmy jednego dnia. Ach, cóż to były za czasy! A zapowiadało się, że będzie jeszcze lepiej. Przynajmniej miałem taką cichą nadzieję.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autor: Marcin "ogór" Góra, korekta: Jedi Nadiru Radena