Przybysz

Weequay uśmiechnął się pod nosem po nadaniu ostatniej holotransmisji i prawą ręką zaczął nerwowo ściskać saszetkę trzymaną w kieszeni. Specyfik, który w niej się znajdował był nielegalny w każdym cywilizowanym systemie Jądra Galaktyki, ale na Adumarze, pod huttyjską władzą, handel nim kwitł, chociaż tylko niewielu mogło sobie na niego pozwolić. Dzisiejsza noc będzie jego. Ma dość kredytów, żeby bawić się w najlepszym portowym kasynie, ma najlepszy narkotyk, który umili mu ten czas, a wszystko dzięki pewnemu niebieskoskóremu obcemu.

Weequay opuścił swoje mieszkanie, nogi pognały go do lokalu, gdzie znalazł stolik na uboczu. Gdy usiadł saszetka bezwiednie wylądowała w jego dłoni. Drżąca ręka wyciągnęła starannie przygotowaną tabletkę, która w okamgnieniu zniknęła w jego ustach i powoli rozpływała się po podniebieniu. Cały ostatni tydzień wydał się nagle dalekim wspomnieniem, gdy w błogim nastroju Weequay oparł się o ścianę, głowa poleciała mu do tyłu, a przed oczami zamajaczyły dziwne obrazy...

Ranek. Port. Droga do pracy. Jasne, prażące i oślepiające słońce. Podchodzący do lądowania statek rzucający cień. Zaraz po tym głośny huk eksplozji, tępy ból w skroni, szmer, gwar, tłum. Tunel, ciemność, szybki bieg na lądowisko, znajomy strażnik przepuszczający go w drzwiach. Widok wraku, ekipy droidów i Ugnaughtów z obsługi portowej gaszących pożar. Niebieska sylwetka wychodząca wśród płomieni ze zdeformowanego włazu chwieje się, ale utrzymuje równowagę i rozgląda dookoła siebie z niedowierzaniem...

Nie umiał sobie przypomnieć, jakim cudem zaczął rozmawiać z przybyszem. Stracił tego dnia wiele krwi, biegnąc urwał rękaw koszuli, by zrobić prowizoryczny bandaż w miejscu, gdzie jakiś zabłąkany kawałek metalu trafił go w głowę. Weequay był pierwszą osobą, która dotarła do zdezorientowanego Durosa i zaoferowała pomoc. Nie, Weequay nie był szlachetny i bezinteresowny — niebieskoskóry obcy wyglądał na majętną osobę, do tego nieobytą z realiami pogranicza galaktyki, mieli więc sobie nawzajem dużo do zaoferowania. Leiv, bo takie było imię przybysza, przedstawił się jako handlarz szukający na Adumarze zarobku, który podchodząc do lądowania swoim frachtowcem zahaczył o jakieś rusztowanie, uszkodził repulsory i twardo trafił w lądowisko. Miał pieniądze, ale to Weequay był rdzennym mieszkańcem portu i znał obowiązujące procedury i zwyczaje, a także posiadał pokaźną sieć kontaktów w półświatku, która okazała się bardzo pomocna dla Durosa. Kilka godzin później siedzieli wspólnie w kantynie; wypadek był już tylko niemiłym wspomnieniem. Obaj byli zadowoleni ze wspólnej współpracy.

Przekupiliśmy tylu urzędasów, ilu było trzeba, żeby nie zgarnęli Leiva do aresztu. Droid rachunkowy w przyportowym biurze przygotował wycenę naprawy szkód i oszacował majątek przybysza, a ten szybko podpisał niezbędne papiery. W rezultacie wrak i cały nieuszkodzony ładunek wpadły w ręce Huttów w ramach zadośćuczynienia za szkody wywołane wypadkiem. Jednak Duros nie stracił ducha, bo zachował to, co dla niego było najważniejsze, czyli towarzysza droida i swoje największe oczko w głowie — ukryty w ładowni frachtowca miniaturowy myśliwiec typu TX-376, praktycznie nietknięty w wypadku. Duros w ramach podziękowania wręczył mi pełną saszetkę Specyfiku i sporą ilość kości kredytowych, a niedługo potem nasze drogi się rozeszły.

Weequay pomógł Durosowi znaleźć odpowiedni hangar na przechowanie tego rarytasu, zapoznał go z topografią miasta portowego i zasugerował kilka ważnych do odwiedzenia miejsc. Jednym z nich była Wielka Arena, centrum życia całej planety, sponsorowana przez Huttów i zapewniająca barbarzyńską gladiatorską rozrywkę na najwyższym poziomie w całej galaktyce. To tam polecił szukać mu szybkiego zarobku, jeśli ma w sobie spryt i odwagę, bo jest to bez dwóch zdań najłatwiejszy sposób na zarobienie szybkich kredytów na Adumarze. A te były mu potrzebne, jeśli chciał się wydostać z planety, bo hipernapęd przeznaczony do wojskowego myśliwca, zwłaszcza tak małego jak TX-376, nawet na produkującym myśliwce Adumarze sięgał iście hapańskich cen.

Zastanawiam się, czy dobrze zrobiłem. Dużo zawdzięczam temu Durosowi, ale oferta, która przyszła z Jądra Galaktyki była nie do odrzucenia. Ktoś usilnie poszukuje informacji o Leivie, i wyłożył naprawdę sporo kredytów. W podziemiu zawrzało, więc wykorzystałem szansę. Nie było to szlachetne z mojej strony, ale prawda jest taka, że ktoś by w końcu go wsypał. A tak pierwszy sprzedałem informacje przez zaufanego pośrednika. Ktokolwiek go ściga, wie o jego miejscu pobytu, powodzie, dla którego został na Adumarze i tym, czym się obecnie zajmuje. Opisałem wypadek w porcie i to, co stało się później. Jedynie lekko nagiąłem prawdę, przez szacunek, jakim go obdarzyłem — nie wspominałem nikomu ani słowem o TX-376, który ocalał z wypadku. A teraz mam zamiar wstać, zapomnieć o tym przynajmniej na dzisiejszą noc i oddać się zabawie...

Dane pobrane z najnowszego wydania Encyclopedia Galactica; 07:3:100 PoWP

Incom TX-376: rys historyczny, parametry

Myśliwiec Incom TX-376 jest lekkim myśliwcem krótkiego zasięgu służącym głównie do rekonesansu. Jego głównymi cechami są bardzo mały rozmiar i waga, duże koszty produkcji, ponadprzeciętna zwrotność i olbrzymia szybkość. Sprawdza się zarówno w przestrzeni kosmicznej, jak i atmosferze, ma także zamontowany hipernapęd klasy 1. Posiada generator osłon małej mocy o wysokiej wydajności i szybkim odzyskiwaniu energii.

Pierwsze prototypy TX-376 powstały 70 lat PoWP, kilka lat później myśliwiec wszedł do seryjnej produkcji. Obecnie nadal jest produkowany, ale tylko na indywidualne zamówienia. Zakrawa o ironię fakt, że był to jeden z najbardziej udanych modeli firmy Incom, ale przegrał z konkurencją z powodu swojej ceny i stał się produktem niszowym. Przez wiele lat Sojusz Galaktyczny posiadał wyłączność na zakup tych jednostek, ale w wyniku restrukturyzacji z roku 90 PWP, Flota Sojuszu zrezygnowała z zakupu kilku ostatnich partii, co spowodowało stratę wspomnianego prawa wyłączności. TX-376 zaczęły się pojawiać w bogatych prywatnych flotach planetarnych, a także w hangarach kolekcjonerów.

W siłach powietrznych Sojuszu Galaktycznego ze względu na swoją cenę przeznaczony był jedynie dla wyróżniających się eskadr bojowych. Sprawdzał się wyśmienicie i nie miał sobie równych jako myśliwiec przechwytujący, mimo to został zastąpiony przez nowsze modele, cechujące się co prawda mniejszymi osiągami, ale także dużo niższą ceną jednostkową. Około roku 95 PoWP pozostało tylko kilkanaście wyspecjalizowanych eskadr posługujących się tymi myśliwcami. Do dziś lata nimi między innymi osławiona Eskadra Widm.

Główna cecha tego myśliwca TX-376 to minimalizm. Jego całkowita długość to tylko 12 metrów, a rozpiętość skrzydeł zaledwie 13. Większą część konstrukcji zajmuje kokpit, miejsce dla astromecha oraz generator energii. Uzbrojenie jak na dzisiejsze czasy jest bardzo ubogie, ale walka nie jest podstawowym przeznaczeniem tego myśliwca. Posiada dwa energooszczędne szybkostrzelne działka laserowe umieszczone na obu skrzydłach oraz wyrzutnię torped protonowych z magazynem na trzy pociski. Jednostka wyposażona została w zaawansowany komputer pokładowy i pokaźny zestaw sensorów, w tym wykrywacz form życia, skaner praktycznie wszystkich częstotliwości czy też wykrywacz widma jonowego silników nadprzestrzennych.

Na wzmiankę zasługuje fakt, że posiada też silny nadajnik nadprzestrzenny do przekazywania zaszyfrowanych holotransmisji oraz różnego rodzaju filtry minimalizujące wydostawanie się cząstek i promieniowania z silników i innych urządzeń. Generator osłon nie zapewnia dużej mocy i ochroni najwyżej przed kilkoma strzałami, pancerz zaś jest cienki w celu zachowania jak najniższej wagi, i mimo użycia bardzo wyspecjalizowanych stopów jest słaby i nie wytrzymuje ostrzału z silniejszych dział laserowych.

Kadłub myśliwca jest lekko obły, aby zapewnić jak najmniejszy opór powietrza podczas lotów atmosferycznych oraz posiada dwa skrzydła lekko zagięte do góry, gwarantujące dobrą sterowność. Mimo zupełnie innego przeznaczenia, TX-376 stylistyką nawiązuje do legendarnego X-winga, który uznaje się za projekt, który pozwolił firmie Incom na zdobycie i utrzymanie pozycji jednej z najlepszych korporacji zajmujących się masową produkcją myśliwców.

Od niedawna istnieje także podseria maszyn TX-376 o kodowej nazwie Stealth. Pomalowane na jednolity, czarny kolor, oprócz standardowego wyposażenia posiadają dodatkowe pole maskujące, nieprzenikalne dla większości skanerów w galaktyce. Ta seria myśliwców była produkowana wyłącznie na zamówienie Sojuszu i nie trafiła do seryjnej produkcji i portfolio firmy. Między rokiem 95 a 98 PoWP wyprodukowano niewielką ilość tych myśliwców, a każda jednostka jest ściśle monitorowana przez władze Sojuszu. Ostatni transport serii produkcyjnej zaginął jednak w niewyjaśnionych okolicznościach, i nigdy nie został odnaleziony.

Incom TX-376: dane

Incom TX-376: szkic

Dokładne dane techniczne są zastrzeżone dla uprawnionych pracowników firmy Incom oraz wysokich rangą członków Floty Sojuszu Galaktycznego, niedostępne bez upoważnienia.

Gwiezdny Port Addar City, Dok 6, Hangar CV-4561

Podekscytowana i zniecierpliwiona dziewczyna czekała pod wrotami hangaru już dobrych kilka minut. W pewnej chwili małe boczne drzwi otworzyły się, ale nie było w nich widać żadnej postaci. Lekko zdezorientowana nieśmiało weszła do środka, i powolnym krokiem ruszyła dalej ciasnym korytarzem, przyzwyczajając oczy do panującego półmroku. Zdziwiona brakiem powitania i lekko przestraszona panującą ciszą, dotarła do następnych grodzi, które prawie bezgłośnie rozsunęły się przed nią. Wzdrygnęła się, bo nagle otoczył ją chłód i specyficzny zapach wymieszanych smarów, olei i spalin. Przekroczyła próg, a w kolejnym pomieszczeniu było już dużo jaśniej, na samym środku hangaru stał zaś nienagannie ubrany dostojny mężczyzna, trzymając ręce za plecami i uśmiechając się tak samo czarująco jak poprzedniej nocy...

...Poprzedniej nocy, gdy już leżeli obok siebie w łóżku, a podniecenie wymieszane z alkoholem z nich schodziło, rozmawiali. Długo, póki świt ich nie złapał, a dziewczyna nie usnęła wtulona w ramię mężczyzny poznanego tego wieczoru w przyportowym barze. Opowiadali sobie o swojej przeszłości, tym, co sprowadziło ich na ten zapomniany przez Moc świat, o swoich zainteresowaniach i marzeniach. Z nostalgią wspominali rodzinną planetę i dawno niewidzianych krewnych. Czuła się przy nim dziwnie bezpieczna, rozmawiała z nim swobodnie, jakby znali się od dziecka. Była onieśmielona opowieściami i mimo, że bardzo chciała w nie wierzyć, wydawały się momentami zbyt niewiarygodne. O wielkiej ucieczce ze Światów Środka, ścigającej go korporacji wynajmującej detektywa, niebezpiecznych przygodach w wielu okolicznych systemach i zatargach z gangsterami. Najbardziej nieprawdopodobna jednak wydała jej się opowieść o pewnym myśliwcu. Nie mogła uwierzyć, że leżący obok niej mężczyzna jest właścicielem takiej legendy...

...Legendy pilotów i innych poszukiwaczy gwiezdnych przygód bardzo często dotyczą zagubionych na przestrzeni lat statków czy krążowników o unikalnych właściwościach bądź ładunku. Historia pokazuje wiele takich potwierdzonych przypadków, jak odnaleziony na Kesh po kilku tysiącach lat „Omen”, „Lot Pozagalaktyczny”, który po kilkudziesięciu latach pokazał się na terytorium Chissów, czy też Flota Katańska, która zapewniła w starożytnych czasach przewagę wielkiemu admirałowi Thrawnowi, uznawanemu do dziś za jednego z najwybitniejszych strategów wszechczasów. Z reguły jednak uznaje się te opowieści za bełkot szaleńców czy też próby ratowania swojego ego przez podstarzałych kawalerów, jednak jedna taka legenda stała naprawdę tuż przed nią. Czarna smukła sylwetka maszyny będącej obiektem pożądania większości pilotów galaktyki. Kształt był dość charakterystyczny, chociaż nigdy nie miała okazji oglądać go na żywo. Za to czarne malowanie sprawiało, że statek wyglądał dość złowieszczo i groźnie. Myśliwiec przykuł całą jej uwagę i wodziła po nim wzrokiem, a z zamyślenia wyrwało ją dopiero popiskiwanie astromecha, który jeździł gdzieś w oddali. Na jej twarzy pojawił się wymieszany wyraz zakłopotania i niedowierzania...

...Niedowierzanie pokazało się na jej twarzy, gdy mężczyzna opowiedział jej w końcu, po wielu prośbach, o tym, jak zdobył ten myśliwiec. Zaczął od przytoczenia wszystkich plotek, które powstały po zniknięciu ostatniego transportu tych myśliwców, czym swego czasu ekscytowała się cała galaktyka, dementując je po kolei. Rzekomo to właśnie on miał brać udział w operacji jego przechwycenia, tworząc wraz z kilkoma innymi przedsiębiorczymi pilotami zespół i zrzucając na koniec odpowiedzialność za akcję na pewną spółkę, w której pracowali. Miało to zagwarantować zatuszowanie sprawy, a wspólnicy sprzedali po pewnym czasie jednostki na czarnym rynku na drugim końcu galaktyki, zachowując po jednym myśliwcu na własny użytek. Mężczyzna miał trzymać go w ukryciu, latając nim tylko dla przyjemności. A po latach, gdy porzucił swoje dotychczasowe życie, dzięki polu maskującemu odwiedził wiele systemów, gdzie realizował swoje szemrane interesy i ku frustracji ścigających go osób zgrabnie tuszował swoje ślady...

...Ślady walki zazwyczaj zdobią maszyny tego typu, ale TX-376 znajdujący się w tym hangarze wyglądał na dziewiczy, nietknięty zębem czasu. Ewidentnie właściciel o niego dbał jak o swoje dziecko, a dziewczyna podziwiała go za to, bo sama przecież była pilotem i mechanikiem — a to kolejna rzecz, która ich łączy. Z początku podejrzewała, że opowieść o tym statku sklecił na poczekaniu, aby przekonać ją do spotkania następnego dnia, ale teraz widziała, że wczorajszej nocy był przed nią szczery. Mimo, że nie mogła się doczekać, aż będzie mogła usiąść za sterami tego cacka, co wczorajszej nocy jej partner jej obiecywał, nie myślała już o tym. To nie było najważniejsze. Chciała wierzyć, że mimo tego wszystkiego co ich otacza, całego zgiełku świata, wszystkich przykrych doświadczeń, przebytych lat świetlnych, historii, która się za nimi ciągnęła, potrafili się odnaleźć i poczuć magię wymieszaną z dozą tej pięknej młodzieńczej naiwności.

Dziewczyna podeszła powoli, uśmiechając się zalotnie i przełamując napięcie, które zawisło w powietrzu. Bez słów pocałowała stojącego mężczyznę. Świat zamarł. Otaczający ich hangar, myśliwiec i cała planeta przestały istnieć, czas stanął w miejscu, aby zatrzymać tą chwilę w nieskończoność. A temu wszystkiemu, nie bardzo rozumiejąc, co go otacza, przyglądał się swoim głęboko niebieskim fotoreceptorem tylko jeden mały, pękaty droid.