english

Main Page > Articles > Star Wars Universe: The Dawn of Heroes > 'HS540' Steve'a Emmena

'HS540' Steve'a Emmena

2011-04-18, 20:00 w Articles > Star Wars Universe: The Dawn of Heroes

390

eMeM

Rating: 4.00

Steve Emmen usłyszał buczenie holokomunikatora. Odpiął go od paska. To był Fynn, Bothanin. Włączył urządzenie.

— Tak?

— Jest świetna okazja — oznajmił z entuzjazmem rozmówca. — HS540!

— HS540? — Steve nie mógł sobie przypomnieć, o co chodzi. Jedyne, czego był pewny to to, że Fynn znalazł transport.

— Podpowiem ci. — Bothanin świetnie się bawił, patrząc na tracącego cierpliwość Emmena. — Sojusz...

— Naprawdę nie mamy czasu na zabawę!

— Dobra, dobra. — Rozmówca spoważniał. — Kojarzysz Incom? A aferę z Neimoidian Engineering?

Emmen pokiwał głową. Już coś mu świtało. HS był serią myśliwców wsparcia produkcji Neimoidian Engineering Corporation. Neimoidianie w jakiś sposób weszli w posiadanie projektów Incomu, następnie je zmodyfikowali i zawarli umowę z flotą Sojuszu. Incom oczywiście ich zaskarżył, ale NEC wyłożyło grubą kasę na sądy, więc sprawę umorzono. Niech żyje demokracja.

— Więc HS540 to jeden z neimoidiańskich modeli. Zaraz ci prześlę specyfikację.

Sygnał oznajmił nadejście wiadomości. Steve wgrał ją do cyfronotesu i przeleciał po niej wzrokiem.

Cztery silniki, dwa ciężkie i dwa lekkie działka laserowe, podwójna wyrzutnia torped, niezbyt dobry pancerz, rekompensowany jednak przez silne osłony, hipernapęd...

— Wygląda nieźle — przyznał. — Tylko boję się o koszty utrzymania.

— O utrzymanie się nie martw. To był główny powód, dla którego głównym myśliwcem szturmowym we flocie Sojuszu została ta maszyna, a nie incomowskie D-630. Ale przejdźmy do rzeczy. Dostałem cynk, że jeden egzemplarz właśnie dotarł do Totta.

— Tego Twi'leka? — upewnił się Steve. — On nie sprzedaje myśliwców, jedynie frachtowce wątpliwej jakości...

— Tak, masz rację. To była jakaś spłata długu, czy coś. Fakt, nie handlował wcześniej myśliwcami, ale dzięki temu może wynegocjujesz lepszą cenę.

— Dobra, sprawdzę to. Jeśli mi się uda, mam wobec ciebie dług wdzięczności.

— Spoko. Obaj w tym siedzimy.

Rozłączył się. Emmen postanowił przygotować się do ewentualnych negocjacji, więc przestudiował dokładnie notkę od Bothanina.

***

Hid Tutt siedział w swoim gabinecie — o ile to niewielkie, zagracone pomieszczenie można było tak nazwać — zastanawiając się nad świeżym nabytkiem. Właściwe nie nabytkiem, ale „darowizną” od dłużnika (niech spoczywa w pokoju). Gdyby nie ci cholerni Huttowie, zarobiłby na nim znacznie więcej, a tak to skończył z uszkodzonym myśliwcem. Nie za bardzo znał się na takich maszynach. To, co spoczywało w garażu, z sylwetki przypominało myśliwce Sojuszu i było w bardzo złym stanie. Tyle mógł powiedzieć po wstępnych oględzinach. Następnie sprawdził oznaczenie i producenta, i zabrał się za przeglądanie HoloNetu, aby określić cenę rynkową.

Aktualnie zabrał się za dzienniki pokładowe, które okazały się ciekawą lekturą. Maszyna należała początkowo do floty Sojuszu. Niestety Twi'lekowi nie udało się odczytać nic z tego okresu, gdyż wszystko było zaszyfrowane. Zdołał jedynie ustalić, że myśliwiec został wykradziony z bazy na Borleias przez zdemaskowanego agenta Imperium. Podczas ucieczki został poważnie uszkodzony, a następnie sprzedany w pierwszym lepszym komisie na Ord Mantell. Wykupił go...

Lekturę przerwał sygnał oznaczający nadejście klienta. Tutt wybiegł z gabinetu tak szybko, na ile pozwalały mu jego krótkie nogi. Bał się, że straci pierwszego od dawna kupca.

Drzwi wejściowe rozsunęły się. Handlarz przyjrzał się gościowi. Młody człowiek — wysoki, szczupły, odrobinę za bardzo — miał niechlujnie uczesane włosy. Ubrany był raczej funkcjonalnie niż elegancko, z blasterem w kaburze i zasobnikami przewieszonymi przez ramię. Brr... Twi'lek nie lubił widoku broni, chociaż czasem wysługiwał się łowcami nagród. Często poświęcał ostatnie pieniądze, żeby dorwać kogoś, kto zalazł mu za skórę, co walnie przyczyniło się do obecnego stanu jego biznesu.

Steve rozejrzał się po pomieszczeniu — nieduża, brudna hala pełna przeróżnych części frachtowców, przy wejściu lada, w bocznej ścianie drzwi, a w tylnej brama, zapewne na lądowisko.

Właścicielem tego bałaganu był karłowaty Twi'lek, co ustalił już wcześniej, próbując znaleźć środek transportu.

— W czym mogę służyć? — zapytał uprzejmie Tutt.

— Posiada pan jakieś działające maszyny? — W głosie człowieka można było wyczuć nutkę złośliwości, ale karzeł udał, że tego nie zauważył.

— Oczywiście, proszę za mną. Szuka pan czegoś konkretnego?

— Nie. Potrzebuje czegoś małego i w rozsądnej cenie.

Twi'lek otworzył bramę. Oczom Steve'a ukazało się niewielkie lądowisko, na którym stały trzy maszyny. Pierwszą z nich był, będący o dziwo w całkiem dobrym stanie, koreliański frachtowiec, najprawdopodobniej serii ZT. Za nim stał drugi statek, częściowo rozmontowany, przypominający maszyny produkowane na Kuat. Emmem ominął go, przy okazji potykając się o kawałek osłony silnika, i nareszcie dostrzegł charakterystyczny wydłużony kształt myśliwca.

Nie był w dobrym stanie. Tak właściwie to stan ten można by określić żałosnym — lakier zdarł się całkowicie, pancerz był osmalony w kilku miejscach i pełny przeróżnych przebarwień, plam i zacieków.

Pierwszą, rzucającą się w oczy cechą, były jego składane do góry podczas lądowania płaty — nieczęsto spotykany w myśliwcach patent, ale w tym wypadku konieczny, gdyż skrzydła w pozycji bojowej były pochylone w dół pod kątem uniemożliwiającym lądowanie bez ich połamania. Dodatkowym plusem tego rozwiązania była oszczędność miejsca. Kolejną wyróżniającą go cechą było poszerzenie kadłuba na wysokości kokpitu, mieszczące wyrzutnie torped bądź rakiet. Dziwnie wyglądały również silniki — podwójny nad kokpitem i kolejne dwa po jego bokach, umocowane na wyrzutniach.

Steve przyjrzał się im bliżej. Nie były to standardowe jednostki SoroSuub IES 400, ale znacznie mocniejsze IES 750. Podobna sytuacja miała miejsce z parą działek Neimoidian Engineering StarFire II wymienionych na silniejsze odpowiedniki od Arakyd. Na tej podstawie Emmen doszedł do wniosku, że myśliwiec ten jest wart o wiele więcej, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Miał nadzieję, że sprzedawca o tym nie wie.

— I co, podoba się? — zapytał Tott.

— Być może. Ile pan za niego chce?

Handlarz wymienił sumę. Steve miał do dyspozycji co najwyżej połowę z tego.

— Chyba pan żartuje! — udał zaskoczenie, chociaż spodziewał się, że cena będzie zawyżona. Jednocześnie upewnił się, że Twi'lek nie wie o modyfikacjach, bo cena poszłaby w górę jeszcze bardziej. — Za używany myśliwiec? I to w takim stanie? Dam co najwyżej 30% tej sumy.

— To ciężki myśliwiec, na dodatek rzadko spotykany poza flotą Sojuszu.

— Bzdura! — Steve postanowił wykorzystać informacje z notatki Fynna. — Neimoidianie sprzedali całą ich masę na czarnym rynku. Za tą cenę dostane nowy. 35%.

— Być może, ale nie na tej planecie. Ponadto dorzucam komplet torped protonowych. 90% ceny początkowej to minimum.

— Co mi z torped, jeżeli to rozleci się zaraz po oderwaniu od ziemi? 40% i więcej nie dam.

— Nie jest w aż takim złym stanie... 85% i paliwo.

— Nie jest? A przeleci się nim pan? Poza atmosferę? 50% to ostateczna cena.

— Nie jestem pilotem, ale znam się na tym — wygląda źle tylko z zewnątrz. 75%.

— Pięćdziesiąt, albo znajdę coś innego gdzie indziej.

— Proszę bardzo .— Handlarz bał się stracić klienta, ale wiedział, że myśliwiec jest wart więcej, niż on oferuje. Miał nadzieję, że człowiek zmieni zdanie.

Nagle odezwał się holokomunikator Steve'a. Wyjął go i odszedł na stronę.

— Tak?

— Mamy problem. Byli tutaj. — Bothanin po drugiej stronie był bardzo zdenerwowany. — Wiedzą, gdzie jesteś. Musisz uciekać!

— Fierfek, nie spodziewałem się ich tak szybko! A co z tobą?

— Na razie w porządku. Dam sobie radę. Uciekaj z tej planety, spotkamy się tam, gdzie zawsze.

Rozłączył się. Steve musiał działać szybko. Zaraz tu będą. Nie miał wyjścia. Wrócił do sprzedawcy.

— Coś się stało? — zapytał z troską Tutt. — Zbladł pa...

Urwał. Emmem wyjął blaster z kabury i wycelował w niego.

— Dam pięćdziesiąt procent, jasne?! — Ręka mu się trzęsła.

— T-tak, o-ocz-czywiście-e, to-to rozsądna ce—ce—cena — karzeł jąkał się, był przerażony widokiem broni. Pospiesznie załatwił wszystkie formalności.

Steve, nie spuszczając z niego lufy pistoletu, wsiadł do nowego nabytku i uruchomił silniki. Zadziałały. Zamknął owiewkę i włączył repulsor. Gdy maszyna oderwała się od ziemi, Twi'lek czym prędzej uciekł. Emmen na odpowiedniej wysokości zmienił pozycję skrzydeł i przekazał moc do silników głównych. Konstrukcja zadygotała, ale wytrzymała.

Maszyna opuściła atmosferę. Steve po raz ostatni spojrzał na panoramę niegościnnej planety. Zobaczył błysk odbitego od czegoś słońca. Sprawdził skanery. Dwa myśliwce. Zbliżały się. Pospiesznie wprowadził dane do komputera nawigacyjnego. Poczuł wstrząs — laserowe bolty minęły go o włos.

Oby zadziałało!— pomyślał. Nie będzie miał zbyt wielu prób; generator osłon pracował jedynie na koniecznym minimum, a pancerz w obecnym stanie nie przyjmie wiele. Pociągnął za dźwignię hipernapędu. Gwiazdy rozciągnęły się, po czym zlały w świetlistą całość. Otoczył go błękit nadprzestrzeni. Tym razem się udało.

***

Kilka dni później Steve Emmen, oczekując na kompana w bezpiecznej kryjówce na Nar Shaddaa, dokonał przeglądu myśliwca. Okazało się, że miał rację — praktycznie każda część maszyny była zmodyfikowana, podkręcona bądź wymieniona na lepszą. Ze standardowego HS540 pozostał w zasadzie kadłub, skrzydła, komputer nawigacyjny i czujniki. Jednak nie wszystkie modyfikacje wyszły mu na dobre — maszyna miała wielu właścicieli i każdy dodawał coś od siebie, często nie zważając na poprzednie rozbudowy i dodając kolidujące ze sobą systemy, doprowadzając do np. częstych awarii hipernapędu. Steve starał się to ogarnąć i częściowo mu się udało. Przy okazji przemalował maszynę tak, aby wyglądała przyzwoicie, chociaż parę wgnieceń pozostało.

Korzystając z nadmiaru wolnego czasu pilot przejrzał również logi. Dowiedział się, że po agencie maszynę kupił za niewielką sumkę przemytnik, który wymontował jedną wyrzutnie torped i w jej miejscu zorganizował schowek na kontrabandę, jednak został przyłapany podczas próby przemytu na teren Konsorcjum Hapes. Trafił do więzienia, a HS540 został skonfiskowany.

Wyposażono go z powrotem w torpedy i wcielono do floty hapańskiej podczas ataku na Huttów, gdzie przydatna była każda jednostka.

Został zestrzelony podczas ataku na cele naziemne na jednej z planet, gdzie odnalazł go pewien Duros, mechanik. Udało mu się przywrócić funkcjonalność maszyny, jednak musiał wymienić generator osłon i połamane działka. Tutaj następuje dwuletnia luka — kolejny właściciel nie prowadził zapisków, bądź ktoś je usunął.

Następny wpis mówił o planecie Adumar i toczących się tam walkach gladiatorskich. Maszyna została odkupiona od młodzieńca na arenie próbującego zdjąć z siebie huttyjski wyrok śmierci, przez Rodianina, który ledwo uszedł z życiem z pojedynku. Osoba ta chciała się wyrwać stamtąd jak najszybciej, jednak zaatakowali ją piraci, którym, wyczerpana, poddała się.

Piraci z chęcią przyjęli myśliwiec, zmodyfikowali i używali go często i intensywnie, gdyż sprawdzał się świetnie przeciwko starszym myśliwcom i wszelkiego rodzaju większym statkom. Pewnego razu jednak jeden z korsarzy postanowił zmienić swoje życie, toteż „pożyczył” myśliwiec i zdezerterował. Próbował ukryć się na planetach Huttów, gdzie wpadł w sidła hazardu, w efekcie czego narobił sobie długów. Huttowie nie chcieli mu darować sporej kwoty, nie chciał również mniejszej sumki karłowaty Twi'lek, więc nasłali na niego łowców nagród. Tutaj wpisy się kończą.

Steve jeszcze raz wrócił do logu o walkach na arenie i związanych z nimi spłat długów.

— Adumar, tak? — zastanowił się. — Brzmi ciekawie...