english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Wszędzie dobrze, ale w kinie najlepiej

Wszędzie dobrze, ale w kinie najlepiej

2011-04-12, 17:58 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

361

Krzysztof Rewak

Rating: 5.00

Go to page: 1 2

Przygotujcie się na małą wyliczankę. The Adjustment Bureau (w tajemniczy sposób przetłumaczone w Polsce jako Władcy umysłów), Jeż Jerzy (tak strasznie prymitywny, że aż śmieszny), Battle: Los Angeles (sztampowe kino pełne amerykańskiego patosu, który po prostu uwielbiam) i Sucker Punch (który mimo swojego rozmachu pozostawił pewną pustkę) – już zostały odhaczone z listy, którą roboczo nazwałem Do obejrzenia w kinie w 2011 roku. Dwa tygodnie temu zorganizowałem sobie małą wycieczkę do Wrocławia zobaczyłem wreszcie na wielkim ekranie kultową w niektórych kręgach Maczetę Rodrigueza, a także Limitless z Bradleyem Cooperem oraz Red podczas maratonu filmów akcji w Multikinie, a planowo do końca roku chcę obejrzeć kilkanaście innych produkcji. W tym tygodniu może wybiorę się jeszcze na Rytuał z Anthonym Hopkinsem, a później intrygujący Source Code, zapowiadający się na czystą rozwałkę Priest, czwarta część Piratów z Karaibów oraz kontynuacja genialnego Kac Vegas, młodzi mutanci w Pierwszej klasie i Kapitan Ameryka walczący z nazistami, Super 8 powiewające klimatem E.T., Cowboys & Aliens z Trzynastką, finał Harry’ego Pottera, choć bardziej z sentymentu niż z jakiegokolwiek zainteresowania tą produkcją… Wydaje się, że jest tego sporo, a z pewnością o czymś zapomniałem.

Lubię kino, ale to chyba zdążyliście już zauważyć. Miłośnicy dziesiątej muzy z pewnością znają kolosalną różnicę między chodzeniem na film a chodzeniem do kina, więc mam nadzieję, że nie muszę jej nikomu tłumaczyć. Jeżeli chodzi o mnie, lubię obie formy spędzania wolnego czasu, a wszystko po prostu zależy od towarzystwa w jakim wybieram się na seans. Odkąd w Legnicy zbudowano pierwszy multiplex z prawdziwego zdarzenia, kino sieci Helios w Galerii Piastów dwa lata temu, wreszcie można odetchnąć z ulgą, gdyż to, co mieliśmy wcześniej zakrawało o pomstę do nieba. Lokalne kina, Ognisko i Piast, swego czasu pewnie i były dobre (choć nawet premierę Zemsty Sithów mieliśmy w 2005 roku równo z premierą polską), jednak dały się pod koniec zapamiętać jako instytucje kulturowe bez możliwości zdobycia jakiejkolwiek informacji na temat repertuaru choćby na następny tydzień, które wyświetlały filmy z niekiedy półrocznym opóźnieniem względem reszty cywilizowanego kraju albo w ogóle go nie emitowały bez żadnych słów wyjaśnienia. Może i miały swój klimat starych kin… Ja jednak wolę obejrzeć coś w normalnych warunkach i bez potrzebnego stresu.

Ostatnimi czasy zauważyłem u siebie ciekawą tendencję, którą zresztą dzieliłem się już na łamach swojego bloga, a która dotyczy mojego stosunku do filmów. Oglądając taką masę seriali (chociaż w bieżącym sezonie tych na bieżąco jest ich i tak mniej niż w zeszłym), zaczynam nudzić się filmami, co najlepiej chyba wyjaśnię na przykładzie Inwazji: Bitwy o Los Angeles, którą widziałem niedawno w kinie. Zdążyłem już nasłuchać się i naczytać opinii wielu osób, na których obraz Liebesmana nie wywarł wielkiego wrażenia, a zarzuty dotyczą głównie braku przemyślanej i logicznie skonstruowanej fabuły, wyraźnie eksponowanego patosu i typowej amerykanizacji filmu. Jeżeli chodzi o mnie, wystarczyły mi tylko wielkie statki kosmiczne, grupa żołnierzy rzuconych niespodziewanie w wir walki z obcą cywilizacją, mnóstwo wybuchów, strzelanin i akcji militarnych plus Michelle Rodríguez, aby Bitwę o LA uznać za kawał dobrej rozrywki. Ostatni pisałem gdzieś na fejsbukowym profilu Stopklatki, że jeżeli chciałbym przeżyć jakąś głęboką introwersyjną refleksję, z pewnością wybrałbym kościół zamiast sali kinowej… Ale nie o tym miałem pisać!

Inwazja: Bitwa o Los Angeles byłaby dla mnie produkcją idealną (w kategoriach typowego kina rozrywkowego), gdyby zamiast dwóch godzin trwała przynajmniej dziesięć, a im więcej, tym pewnie lepiej. Pierwsze minuty filmu ukazywały życie amerykańskich żołnierzy poza polem walki, co miało pewnie zbudować jakąś nitkę łączącą nas z bohaterami… Ale czy możemy, czy mamy jakąkolwiek szansę zżyć się z fikcyjną postacią, jeżeli widzimy ją góra dwadzieścia minut na srebrnym ekranie? Przyznam szczerze, że nawet nie udało mi się zapamiętać nazwisk czy stopni kogokolwiek poza sierżantem sztabowym (co zresztą w napisach ktoś źle przetłumaczył z staff sergeant) Nantzem granym przez Aarona Eckharta, a przecież mam dobrą pamięć, jeżeli chodzi o takie sprawy. Więc z czego wynika przewaga seriali nad filmami? Odcinkowe produkcje telewizyjne to całkiem inna rzecz, bo bardzo często mamy mnóstwu czasu na zżycie się z danymi jednostkami, lepsze poznanie ich samych oraz ich problemów oraz polubienie czy znienawidzenie, a nierzadko w jakiś dziwny sposób utożsamienie się z nimi lub przynajmniej doszukiwanie się wspólnych cech z naszą osobą. Ostatnio definitywnie dziadzieję, bo kiedyś w żaden sposób nie ruszały mnie wydarzenia przedstawiane na małym ekranie… A teraz oglądam fragment battlestarowego Daybreaku z ciarkami przechodzącymi przez kręgosłup, niektóre sceny Breaking Bad z udziałem Aarona Paula często ruszają najgłębiej ukryte czułe miejsca mojego serduszka, a płacząca Sarah Michelle Gellar mówiąca Giles, mam tylko szesnaście lat i nie chcę umierać wywołuje u mnie niezrozumiały smutek.

W zasadzie ostatnio bardzo rzadko oglądam jakiekolwiek filmy w domu, bo jakoś przestało mnie to chyba bawić. Od czasu do czasu coś zobaczę, ale prawie zawsze pozostawia po sobie jakąś pustkę czy niesmak. Po krótkiej refleksji uznałem jednak w końcu, że kino to moja ulubiona forma rozrywki, jeżeli chodzi o te związane z szeroko pojętą kulturą i w klasyfikacji przebija nawet starą i poczciwą książkę. I nie chodzi tutaj o samo oglądanie filmu czy nawet o towarzystwo z jakim wybieram się na seans, bo budynek kina zawsze był dla mnie pewną strefą wydzieloną z normalnego świata. Ten skomercjalizowany twór stworzony do wyciągania od głupich ludzi mnóstwa pieniędzy zawsze kojarzył mi się z czymś… magicznym? Tak, chyba właśnie tego wyrazu szukałem, bo jak inaczej można nazwać niepowtarzalny klimat ciemnej sali kinowej? Magia, ot co.

Go to page: 1 2

Tags: filmy, seriale, ftp, felietonowy tygodnia początek, felietony

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Ahsoka Tano | 2011-08-24, 21:56

Visct ja mam też taki sam sprzet ale w kinie lepiej.

andix | 2011-04-18, 17:41

Na kompie też się dobrze ogląda :)

Łukasz Wasilewski | 2011-04-14, 20:01

Ogladam mnostwo seriali (o czym wie kazdy, kto moje FTP czyta;)), ale mimo wszystko film to film, cos niezwyklego, 2-3 godziny oderwane od rzeczywistosci. Staram sie chodzic do kina czesto, a ostatnio glownie przed poludniem, by banda rozwydrzonych bachorow nie przeszkadzala mi w ogladaniu:P Rzadko chodze na jakies superprodukcje. Nie dlatego, ze wole je obejrzec je w domu, a dlatego, ze w ogole ich nie ogladam - sa dla mnie czyms bezwartosciowym. Nie chodzi wcale o to, ze jestem taki powazny, ze nie pozwalam sobie na ogladanie rozrywkowych filmow:P Nic bardziej mylnego, ale zrobic dobry film rozrywkowy to naprawde sztuka. Nie wystarczy duzo efektow specjalnych i ogolnie dopracowana forma, czego najlepszym przykladem jest Sucker Punch, nad ktorym sie tydzien temu znecalem:P Czysta rozrywke bardzo lubie, ale malo jest dobrych tego typu produkcji. Tak czy inaczej do kina warto sie od czasu do czasu przejsc. Pare miesiecy bylem na Turyscie - film slaby i nieciekawy, ale przyjemnie bylo sobie na tym wielkiem ekranie poogladac sprawnie nakrecone sceny, docenic zdjecia, muzyke i montaz. Inna sprawa, ze gdybym cos o tym filmie wczesniej przeczytal, to bym sie na niego nie wybral:P

Jedi Nadiru Radena | 2011-04-14, 19:44

FTP ciekawy, ale cieszę się, że nie mam takiego podejścia do filmów, jak autor :) Bo, co tu dużo mówić, i seriale, i miniseriale, i filmy - o ile są dobre i mają interesujący dla mnie temat - cieszą mnie tak samo. Jeśli odczuwam jakąś wyraźną różnicę w odbiorze serialu i filmu, to ogranicza się ona właściwie do tego charakterystycznego - przynajmniej dla mnie ;) - i przemożnego uczucia smutku i melancholii po obejrzeniu długiego, dłuższego niż 2 sezony, serialu, który mocno polubiłem. Z tym uczuciem żaden film nie może konkurować.

PS. 'Thumbs' up za nawiązanie do Buffy ;) W zasadzie powinienem to powiedzieć już przy poprzednim FTP, ale jakoś nie miałem okazji, by go skomentować :P

Łukasz Juńczyk | 2011-04-14, 11:44

Dobry FTP :) Co do Rytuału to już go widziałem i muszę ci powiedzieć że był strasznie słaby :) no poza jednym momentem kiedy ( sory za spoiler ) Anthony Hopkins daje z liścia małej dziewczynce :) no tego bym się po nim nie spodziewał prędzej że obgryzie jej nogę :)

Visct | 2011-04-13, 13:19

Ja tam wolę sobie oglądać w domu. 52 calowy telewizor + zestaw kina domowego 5.1 do tego rodzina i przyjaciele i jest o wiele lepiej niż w kinie :) Teraz czekam na SW na blue-ray :)