english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Gwiezdnowojenna rzeczywistość

Gwiezdnowojenna rzeczywistość

2011-03-15, 22:57 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

1381

Maciej Szczepański

Rating: 4.91

Go to page: 1 2

Felieton, który w ramach cyklu FTP napisałem ostatnio, powstał tak odrobinę niechcący. Miałem zamysł, żeby napisać coś na temat seriali - jakie są, jakimi podejściami do opowiadania fabuły się cechują, na co kładą nacisk, co sprawia, że chcemy je oglądać itp. - jednak w trakcie procesu przewalania się różnych myśli przez moją głowę tyle produkcji telewizyjnych mi się przypomniało i taki zalew nostalgicznych emocji im towarzyszył, że postanowiłem porzucić całkiem ciekawy temat i pójść w nieco inną stronę. Obiecałem sobie jednak, że temat, z którego zrezygnowałem, poruszę. I to poruszę następnym razem. Następny raz nadszedł. I znów mi nie wyszło.

O ile ostatnio zamysł zmienił mi się w głowie sam z siebie, o tyle teraz ja go zmieniłem w pełni świadomie. Mogłem znów zacząć pisać o serialach, czyli czymś z Gwiezdnymi wojnami zupełnie nie związanym, jednak miałem wrażenie, że warto byłoby jednak, jeśli jest taka możliwość, do sagi wracać. Tym bardziej, jeśli ma się pomysł na tekst, który się o nią opiera. Ja natomiast teraz mam.

Świadomie więc postanowiłem zrezygnować z serialowych wypocin numer ileś-tam (seriale nad wyraz często powracają do eftepów, kiedyś warto się będzie nad tym faktem zastanowić) i wziąć się za coś typowo starwarsowego. Niektórzy wiedzą już, że lubię robić swoiste zestawienia i rankingi - kilka ich już spłodziłem. Zresztą, nie ja jeden. Redakcyjny Kolega Łukasz również ten rodzaj tekstów atakował. I, z tego co mi wiadomo, ludzie różnorakie listy czytać lubią. Zatem, oto kolejna. Może z nietypowym wstępem, ale do takich już Was chyba przyzwyczaiłem. Jak to się mówi (albo jak to się będzie mówić, gdy stanę się sławny) - jeśli ma to sens, to nie napisał tego Maciek. O!

Tematem tego mini-zestawienia będzie to, co w Gwiezdnych wojnach się pojawiło, a co ja bym chciał, żeby przedostało się do naszego rzeczywistego świata, bym mógł z tego swobodnie korzystać. Informuję od razu, że ja, jako fan od siedmiu boleści, który ani jednej książki gwiezdnowojennej nie przeczytał, trzymać się będę jedynie filmów. Zatem jeśli w jakiejś knidze opisującej wydarzenia sprzed kilku tysięcy lat pojawił się jakiś rewelacyjny gadżet, to jego na pewno nie opiszę. Przykro mi.

Wcale mi nie jest przykro.

Informuję od razu, że kolejność wpisów jest w pełni przypadkowa. No, może nie w pełni, ale w większości. Wiem, że to sensu nie ma. To dobrze - w końcu napisał to Maciek.

Moc

Bez Mocy się obyć nie mogło. Każdy z nas marzył kiedyś, by stać się superbohaterem, by posiadać nadludzkie atrybuty - nieprawdopodobną siłę, ogromną prędkość, wspaniały refleks, umiejętność latania, znikania czy przechodzenia przez ściany. Jest to w pełni normalne, wszystkie dzieci to przechodzą i z czasem z tego wyrastają. Ja nie wyrosłem. Codziennie, tuż przed snem, pokonuję w myślach setki robotów, smoków, złowieszczych wojowników ninja i innych, tego typu indywiduów, ratując jakiś zamek, statek kosmiczny czy też, nie bądźmy minimalistami, całą planetę. Nic więc dziwnego, że korzystanie z wszechobecnej, lecz niedostępnej dla większości Mocy, to coś pociągającego i chwytającego wyobraźnię człowieka. No, moją wyobraźnię.

Wiele jest zastosowań Mocy - błyskawice podgrzewające przeciwników, wpływanie na słabe umysły, przewidywanie zdarzeń czy nawet telepatyczne zwiększanie morale i skuteczności bojowej całych armii (dobra, to było z gry komputerowej, a nie z filmów, ale to pierwszy i ostatni raz w tym felietonie, obiecuję!). Do mnie jednak najbardziej przemawia telekineza, czyli fizyczne oddziaływanie na obiekty. Czemu to ten właśnie aspekt mnie najbardziej urzekł? Odpowiedź jest bardzo prosta - jestem mężczyzną, więc jestem leniwy.

Odkąd pamiętam jednym z największych wyzwań, jakie życie stawiało przede mną, były sytuacje, w których umościłem się w moim aktualnym legowisku - łóżku, fotelu, hamaku - zaopatrzywszy się uprzednio we wszelkie niezbędne mi do pełnej wegetacji rzeczy, aż tu nagle okazywało się, że o czymś zapomniałem. I myśl taka pojawiała się dokładnie w momencie, kiedy dochodziłem do wniosku, że wszystko jest po prostu idealnie, i że godziny cudownego nic-nie-robienia mam już zapewnione. Całe piękno chwili znikało wówczas momentalnie - okazywało się, że trzeba się ruszyć i przynieść sobie książkę, odtwarzacz, chipsy czy picie. Znacie pewnie następujące wtedy pół godziny, kiedy to najpierw stosujemy na sobie różne mentalne sztuczki, mające przekonać nas, że to, czego nie mamy, wcale nam potrzebne nie jest, potem natomiast, po skapitulowaniu wobec własnych argumentów, staramy się siłą umysłu przetransportować rzeczony obiekt z miejsca jego aktualnego położenia prosto w nasze wyciągnięte w rozpaczy ręce. I nigdy się nam to nie udaje. Mocy, przybywaj, ty wredny żeński psie!

Miecz świetlny

Fanem broni białej jestem od zawsze. Młoty, topory, miecze, sztylety czy nawet i halabardy lub lance - wszystkie rewelacyjnie nadawały się do tworzenia w głowie wspaniałych i, co najważniejsze, efektownych pojedynków. Często efektowność polegała na braku efektowności, ale to już była "wyższa szkoła jazdy" i oznaka dorosłości. Fakt faktem, że dla małych, zagubionych romantyków walenie się po głowach kawałkami drewna i stali było, jest i chyba zawsze będzie czymś nad wyraz pociągającym. Stąd wyższość broni białej nad każdym jej innym rodzajem. Miecz świetlny to natomiast najwspanialsza broń biała, jaka kiedykolwiek powstała. Elegancka, dżentelmeńska, w sam raz dla biednych chłopców, którzy wojować muszą z Weltschmerzem i trądzikiem na twarzy. W sam raz dla mnie.

Wielka jaszczurka z ~~drugiego~~ trzeciego epizodu, na której pomykał Obi-Wan

Nie mam pojęcia jak się ona nazywała, nie wiem skąd się wzięła, ale była po prostu prze-genialna. Gdy tylko zobaczyłem po raz pierwszy tego skrzeczącego, zmutowanego gada od razu pomyślałem, że muszę go mieć. To nic, że on nie istnieje, i powstał tylko dzięki katorżniczej pracy kilku gości gapiących się w monitor - była to tylko lekka niedogodność.

Od zawsze uwielbiałem wszelkie pokryte łuskami stworzenia. Im bardziej dziwne i charakterystyczne, tym lepiej. Moja fascynacja rozpoczęła się bardzo wcześnie. W przedszkolu, gdy inne dzieciaki rysowały piłki, pieski, liście czy domki, ja rysowałem dinozaury. We wczesnej podstawówce zacząłem zbierać ich figurki i oglądać o nich filmy. Później wziąłem się za książki na ich temat - od tych najmniej ambitnych, gdzie na stronie tekst zajmował może 10% powierzchni, aż po encyklopedie, gdzie tekstu było 90%.

Z czasem miłość do tych wymarłych potworów rozciągnęła się i objęła współcześnie żyjące gady - wychowywałem się w towarzystwie w sumie pięciu żółwi, dwóch jaszczurek i trzech węży i zwierzaki te w moim mniemaniu były naprawdę rewelacyjnymi kompanami. I nadal mnie korci, żeby żółwia sobie załatwić. Żółwia albo jeża. Jeszcze nie zdecydowałem.

Wracając do wielkiej jaszczurki, którą zupełnie nieerotycznie dosiadał Obi-Wan - stanowiła ona wspaniałe połączenie dinozaurów i współczesnych jaszczurek. Gdybym mógł ten wielki pasztet dorwać, to stałbym się o wiele bardziej szczęśliwym facetem, niż jestem teraz. Nie mam pojęcia, gdzie bym to bydlę trzymał, ale to tak naprawdę nie ma znaczenia - jakieś miejsce by się znalazło. Najwyżej bym siostrę z domu wyrzucił.

Niebieskie mleko

To jest mleko. Tylko niebieskie. Jest to tak wspaniale bez sensu, że ja, czyli osoba, która mleka nie znosi i która przejawia absurdalnie agresywny laktozo-wstręt, naprawdę bym szklankę tego czegoś wypił. Podobnie zresztą było, kiedy półki sklepowe zaczął atakować zielony ketchup. Ktoś sprytnie stwierdził, że skoro kolor czerwony uzyskiwany jest i tak tylko i wyłącznie dzięki barwnikom, to równie dobrze można by go zmienić na zielony. Dla mnie pomysł był genialny - zielony ketchup przyciągał mnie jak ogień ćmę i waliłem go na wszystko, co tylko jadłem - bo był zielony. Jest to tym zabawniejsze, że wcześniej z tej przyprawy nie korzystałem zbyt często, bowiem jakoś nie zdołałem się do niej przekonać. Przekonała mnie natomiast zmiana koloru. Niestety, ludzka hipokryzja sprawiła, że zielony ketchup zmył się z półek sklepowych dość szybko. A szkoda. Najśmieszniejsze jest to, że ze wszystkich wymienionych w tym zestawieniu punktów ten ma największe szanse na urzeczywistnienie. Ktoś jeszcze trzyma kciuki za niebieskie mleko? Bo ja naprawdę tak.

AT-AT

Tym wielkim zmechanizowanym wielbłądom poświęciłem swego czasu cały felieton, tak wspaniałymi mi się bowiem zdawały. Zdania wciąż nie zmieniłem i wciąż dałbym sobie uciąć... no, może trochę się zagalopowałem. Ale jednego mieć chciałbym bardzo. Majestatyczne maszyny kroczące, dewastujące wszystko, co tylko stanie im na drodze (uważać trzeba tylko na wszelkiego rodzaju linki). Nie będę się po raz kolejny rozpisywał, bowiem ciągnąć moje ochy i achy mógłbym bez końca, stwierdzę jedynie, że jest to najwspanialszy pojazd, jaki kiedykolwiek powstał. Kto uważa inaczej, ten... no, uważa inaczej, takie jego prawo, ale ja się z nim nie zgadzam i chętnie na ten temat podyskutuję.

Sarlacc

To już ostatnie miejsce w zestawieniu, ale za to jakie! Paskudne bydlę, żyjące na pustyni zakopane w piasku, wystawiające na zewnątrz jedynie swój bluźnierczy pysk i konsumujące przez tysiące lat wszystko, co do niego wpadnie. Dlaczego chciałbym, żeby coś takiego istniało w naszym świecie? Po pierwsze - jest wielkie, jest groźne, jest paskudne i zjada ludzi. Czego chcieć więcej? W dodatku ma masę użytecznych zastosowań. Wystarczy zakopać takiego przed własnym domem i możecie pożegnać się ze wszystkimi akwizytorami, religijnymi fanatykami czy hipisowskimi nastolatkami z bogatych rodzin, którzy starają się Was przekonać, że jak umrze ostatni goryl, to to będzie naprawdę źle. Co prawda możecie się pożegnać również ze wszystkimi gośćmi, kurierami przywożącymi Wam wyszperane w internecie pierdoły czy też resztą domowników, ale chyba warte jest to tego, by więcej już ani razu nie musieć słuchać wywodów na temat biednych wielorybów?

Każdy zapewne sam stworzył w swej głowie tego typu listę. Może jakiś element z mojego rankingu znajduje się i na Waszym? Może wszystkie? W to drugie wątpię, bo trzeba być naprawdę nienormalną osobą, by z rozrzewnieniem wspominać niebieskie mleko czy zielony ketchup. Jednak kto wie? Skoro ja jestem wystarczająco nienormalny, to może ktoś jeszcze, równie nienormalny, jest wśród Was? Może nie jestem sam? Pewnie jestem, ale pozwólcie, że chwilowo żył będę pełen naiwnej nadziei. Naiwna nadzieja bowiem odkąd pamiętam towarzyszy mi w moim życiu.

Go to page: 1 2

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Maciej Szczepański | 2011-03-21, 09:47

Racja, to był trzeci epizod. Mój błąd :)

eMeM | 2011-03-20, 23:06

A czy Obi przypadkiem nie pomykał na jaszczurce w trzecim epizodzie?
A Moc rzeczywiście by się przydała... "Nie chcesz sprawdzić mi biletu" ;)

Arti1 | 2011-03-19, 11:17

panie Łukaszu- bardzo dobrze pan mówi. Takie treningówki byłyby najlepsze, takie jak dla młodzików ;)

arigold | 2011-03-16, 18:44

tez chce moc....

ansuu | 2011-03-16, 16:13

Ja bym tam moc wolał :P

Łukasz Wasilewski | 2011-03-16, 14:57

Miecze swietlne to czad i tez o nich marze, ale mam wrazenie, ze gdyby istnialy, to znacznie wzrosla by smiertelnosc na swiecie;) Przydalyby sie wersje treningowe - to byloby genialne;)