english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Quo vadis, Bella Stellaria?

Quo vadis, Bella Stellaria?

2011-02-15, 14:29 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

708

Krzysztof Rewak

Rating: 4.00

Go to page: 1 2

Jakkolwiek źle nie miałoby to brzmieć, fanem Gwiezdnych wojen jestem odkąd tylko pamiętam. Najdalsze, mgliste wspomnienia sięgają Roku Pańskiego 1999, kiedy to na ekranach kin królowało Mroczne widmo George'a Lucasa, jednak prawdziwa faza fascynacji zaczęła się u mnie jakoś dwa lata później, mniej więcej w drugiej lub trzeciej klasie szkoły podstawowej. Wtedy to zacząłem przygodę z książkami spod znaku Star Wars powieścią Podbój Grega Keyesa, powoli powiększałem kolekcję, która dziś wygląda już całkiem imponująco, a na Atak klonów czekałem ze zniecierpliwieniem, żeby na seans pójść dwa razy. Zainteresowania te ciągnęły się za mną przez całą szkołę podstawową, by w gimnazjum przekształcić się w poważne kombinowanie z legnickim fanklubem, a w liceum otworzyć drzwi na podbój polskiego fandomu. Teraz, po dziesięciu latach bycia fanem i czterech latach prowadzenia lokalnego fanklubu w Legnicy, jestem chyba zmuszony powiedzieć, że Gwiezdne wojny nie są już tym samym, co kiedyś.

To nie jest tak, że pewnego ranka obudziłem się i powiedziałem z pełnym przekonaniem na głos: Przestaję być fanem; to tak nie działa, uwierzcie mi. Jeżeli interesowaliście się czymś bardzo długi czas i wkładaliście w to wystarczająco dużo serca, czasu i pieniędzy, staje się to dla Was powoli standardem, czymś naturalnym i nieodłączną częścią Waszego życia. Powszednieje, choć nie powinno. Nasuwa mi się tutaj brzydkie skojarzenie z miłością, pewnie spotęgowane jeszcze przez dzisiejsze święto hipokryzji, ale w gruncie rzeczy to chyba dobre porównanie. Kiedyś wszystko, co odnosiło się do przygód Luke'a Skywalkera i rycerzy Jedi mnie bawiło, interesowałem się historią wyimaginowanej galaktyki powstałej w głowie George'a Lucasa, a dialogi filmowe znałem na pamięć. Na zeszłorocznym Tatooine, podczas seansu Something, Something, Something, Dark Side, uderzył mnie fakt, że naprawdę dawno nie widziałem żadnego filmu i zdałem sobie sprawę, że powoli umiera ta część mnie, która zawsze była fanem. Wiecie jakie to przykre uczucie?

Zaczęło się od zobojętnienia wobec wszystkiego, co dotyczy świata Gwiezdnych wojen. Nagle przestały mi przeszkadzać drobne głupoty, który mnie irytowały od dłuższego czasu, a które mogłyby zostać zrozumiane tylko przez innych fanów. Przestałem interesować się wszystkim, co wpadłoby mi w ręce, skupiając się tylko na książkach, które lubiłem od zawsze. Jedna taka rzecz, druga, trzecia i z czasem jedynym spoiwem, która łączyłoby mnie z odległą galaktyką mojego dzieciństwa, został fandom i ludzie, których poznałem przez ostatnie lata. Gdy widzę zapowiedzi nowych odcinków telewizyjnych Wojen klonów, to robi mi się niedobrze, od niechcenia czytam spojlery albo tylko kartkuję skany komiksów, żeby przynajmniej być na bieżąco z aktualnościami, a książki kupuję chyba jedynie z sentymentu i po to, by mieć na półce wszystkie polskie wydania. Battlestar pokazał mi, że są produkcje fantastyczno-naukowe po prostu lepsze od dzieła Lucasa, z każdym miesiącem oglądam też bardziej wartościowe filmy i czytam mądrzejsze książki, jednak coś i tak mnie ciągnie do rycerzy Jedi, wojen w kosmosie i Hana Solo. Ludzie? Sentyment? A może coś tam się we mnie jeszcze tli?

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że gdzieś tam w głębi chciałbym, żeby faza fascynacji Gwiezdnymi wojnami wróciła. Ostatnio jeżdżę na konwenty tylko i wyłącznie, by się zobaczyć z ludźmi, jednak czasami stricte nerdowska rozmowa o yuuzhańskiej taktyce Yo'Ganda użytej na Sernpidalu zwyczajnie mnie cieszy. To samo tyczy się wygrywania konkursów wiedzowych czy prowadzenia grupy polskich fanów pozagalaktycznych najeźdźców. Od października pracuję jako redaktor na stronie poświęconej tematyce gwiezdnowojennej i też czuję się bardzo dobrze z tym, że wnoszę coś, cokolwiek, do szeroko pojętego fandomu. No i właśnie fandom, czyli ludzie, których poznałem przez wspólne zainteresowania, a z którymi znajomość przeniosłem z płaszczyzny hobbystycznej na bardziej towarzyską. Tym mogę chyba nazwać magię Gwiezdnych wojen, bo łączy ludzi, którzy nigdy nie spotkaliby się w innych okolicznościach i potrafi zrobić z osób mieszkających na drugim końcu Polski świetnych kumpli, metaforyczną rodzinę czy najlepszych w świecie powierników. Gdy George Lucas w '77 oglądał premierowy pokaz swojego nowego filmu nawet nie mógł wiedzieć, jak te dwie godziny przygód młodego chłopaka z Tatooine zmienią światową kinematografię, podejście do fantastyki naukowej i mentalność milionów widzów, ale także, że dał ludziom odrobinę magii, która jest tak potrzebna w życiu każdego człowieka.

Wiecie, oglądałem ostatnio fragment Zemsty Sithów, a konkretnie pojedynek na Mustafarze... Ta choreografia, ta metaforyka i ta muzyka wywołały u mnie gęsią skórkę. Doskonale zdaję sobie sprawę z wpływu Gwiezdnych wojen na moje życie i powinno mnie to chyba przerażać. Automatycznie kojarzę wiele spraw z ich odpowiednikami w odległej galaktyce, uśmiecham się za każdym razem, gdy akurat zobaczę godzinę 11:38, Zdrajca Stovera jest piątce moich ulubionych książek, ręka mi drży, gdy mam napisać wyraz imperium małą literą... Przykłady można byłoby mnożyć w nieskończoność, ale jestem zadowolony z jednej rzeczy: gdy siedzimy na konwencie razem z Patrykiem, Maciejem czy Mateuszem wyglądamy na normalnych ludzi, ot, znajomych, którzy się spotkali i razem spędzają czas w dość nietypowym miejscu. Od powolnego oddalania się o zainteresowań gorsza jest chyba tylko jedna rzecz: całkowite zatracenie się w nich do tego stopnia, że stają się nie tylko częścią, ale zdecydowaną większością życia. Nie używałem tego zwrotu od bardzo, bardzo dawna, jednak... Niech Moc będzie z Wami.

Jeśli zainteresował Was motyw swoistego fanowskiego "wypalenia", to zachęcamy do zapoznania się z felietonami Anty-fanem być i Anty-fanem lepiej nie być.

Go to page: 1 2

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Lara Notsil | 2011-02-17, 20:31

Mądre królewskie słowo!

Cathia | 2011-02-17, 20:26

Chciałoby się powiedzieć "Nie desperuj Mirmiłku" :)
Jestem fanką SW z duuużym stażem, od chwili, kiedy pokochałam filmy, minęło już dzisiaj 22 lata. Ponad 2/3 mojego życia. Gwiezdne Wojny są gorsze i lepsze, po prostu zrezygnowałam z pewnych elementów, które zaczęły mnie irytować - serii książkowych, nie podeszłam też do Clone Wars. Poza tym... poza tym nie potrzebuję żyć problemami świata SW. Po prostu jestem fanką. A wiadomości o Uniwersum chyba przenikają przez skórę, co ostatnio odkryłam :)

Krystian89 | 2011-02-16, 15:57

Krzysztofie miałem podobny problem, lecz to jest naturalne. Mój sposób na to jest spacer, piwo z kumplami (nie namawiam do złego) , zaproszenie dziewczyny na kolacje, ale najlepszy sposób na to sprawdzony na mnie jazda na rowerze po tygodniu lub dwóch mam znowu ochotę na wbicie się w strój
i wyjcie na akcje. A co do trolli nie karmcie ich bo im więcej im dajecie oni bardziej tą wykorzystają.

Gabryś | 2011-02-16, 02:13

Jak dobrze liczę autor felietonu ma jakieś 18 lat. Skąd takie zgorzknienie? Trochę to na siłę...nie trafia do mnie.

X-Yuri | 2011-02-15, 20:58

"gorsza jest chyba tylko jedna rzecz: całkowite zatracenie się w nich do tego stopnia, że stają się nie tylko częścią, ale zdecydowaną większością życia."
Dziękuję za (nie-nickowe, ale zawsze.) wspomnienie o mojej osobie w Twoim tekście ! : D

Lara Notsil | 2011-02-15, 19:44

The clone wars to bardzo złożony serial. Wbrew pozorom powinien być powyżej 18 roku życia. Jednak każdy się skupia na tym jak panienka Tano jest niekanoniczna a nikt nie widzi w tym serialu: kazirodztwa, pedofilii, związków homoseksualnych, oraz miłosnej: zawiści, zdrady, nienawiści. W każdym odcinku niemal widać co działo się na planie w przerwach między nakręcaniem scen. Nie dziwię się, że wszyscy się wypalacie skoro nie potraficie czytać między wierszami. W życiu nie jest tak łatwo! Nie oczekujcie, ze wszystko dostaniecie na tacy!

Jak nie wiecie o co chodzi to dobrze. Bo ja nie rozumiem ani komentarzy ani felietonu:D Tzn rozumiem, ale nie widzę sensu w nich:D

Azreael | 2011-02-15, 19:41

Ja z kolei przeczytałbym Twój wątpliwie interesujący komentarz, ale tego nie zrobię, skoro Ty postanowiłeś skomentować mój tekst bez czytania ;)

Po za tym oboje wiemy, że o tym iż nie czytałem jego artykułu, nie dowidziałeś o ćwierkających skowronków tylko musiałeś to przeczytać :)
Także możemy sobie tak pieprzyć o nieczytaniu do rana, a i tak jest to nie prawdą :)

Łukasz Wasilewski | 2011-02-15, 19:29

Azreal - przeczytalbym Twoj zapewne interesujacy komentarz, ale tego nie zrobie, skoro Ty postanowiles skomentowac tekst Krzyska bez czytania;)

Azreael | 2011-02-15, 19:24

Zaś te jęki o przemijaniu fascynacji i inne bzdety. Ludzie już totalnie potracili jaja?
Wiem, że nikt nie rozkazuję mi tego czytać, czego też nie robię, ale już mnie mózg rozbolał od samego przelecenia wzrokiem po tym artykule.
Jeszcze jakieś pierdy o tym, że Clone Wars są fe, a Battlestar Galactica jest super. MASAKRA. Przecież ten syf jest na poziomie Power Rengers.
Co zaś się tyczy Clone Wars to niestety już się nie wliczasz w target tego serialu, więc równie dobrze mógłbyś płakać, że Muminki są za mało mroczne. CHOCIAŻ przyznam, że mimo tego sam oglądam i odcinki są co raz lepsze - czego wiedzieć nie możesz panie autor, bo nie oglądasz :)

Dobra wiem, że może mój post nie trzyma jakoś specjalnie poziomu, ale no kurde nie zdzierżę takiej paplaniny.
Za to na koniec mam taką małą rade: Idziemu do lekarza i sprawdzamy sobie poziom testosteronu. Jak będzie lipa to prosimy o jakieś SAA w celach terapeutycznych i zrazu świat będzie piękniejszy.
I bez złośliwości, bo to na prawdę jest problem :) Mały poziom teścia i się człek robi zniewieściały, brak mu pewności siebie i generalnie depresja już spogląda zza rogu. Potem się jest dziwnym i nikt Cie nie może zrozumieć - tak jak kobiet. Widzimy związek, nie?
No, to życzę zdrowia :)

Łukasz Wasilewski | 2011-02-15, 15:53

Po prostu bycie fanem to nie tylko ogladanie po raz n-ty wszystkich epizodow i ciagle przebywanie w euforycznym stanie;) Gdy czemus poswieca sie tyle czasu, to czlowiek zaczyna sie zastawiac nad sensem tego wszystkiego i nie dotyczy to przeciez tylko Star Wars.

Bazy | 2011-02-15, 15:43

Myślę, że to czas, w którym wychodzi się z domu i człowiek dowiaduje się, że jest coś poza SW :)

Electricity | 2011-02-15, 15:40

Czas zająć się przyszłością, a nie ubolewać nad tym, że kiedyś było lepiej! Jesteście młodzi a gadacie o SW i grach jak niektóre osoby starsze o komunie (tylko z tego powodu że wtedy były młodsze i lepiej się czuły).

Łukaszu trafny komentarz ;)

Electricity | 2011-02-15, 15:38

No ja też nie rozumiem. Uderza we mnie jedno: cały czas piszecie o kompleksie wypalonego fana gracza. Może tchnąć nieco życia w wasze felietony? Bo ja jestem fanem ze "stażem" dość krótkim i takie problemy mnie nie dotyczą i myślę, że wielu czytających też. Nie wprowadzajcie innych w takie nastroje bo nie chcę myśleć, że kiedyś stanie się to codziennością...

Lara Notsil | 2011-02-15, 15:34

yyyy... tak. Mam współczuć czy o co chodzi? Bo nie za bardzo rozumiem tą wizytę u psychologa:D

Łukasz Wasilewski | 2011-02-15, 15:33

Taki mlody, a juz taki zgorzknialy;P