english

Main Page > Articles > Star Wars Universe: The Dawn of Heroes > Gaven Rahn

Gaven Rahn

2011-01-31, 20:00 w Articles > Star Wars Universe: The Dawn of Heroes

427

Pepcok

Rating: 4.67

Niepewność i strach. Ta para uczuć, niczym kochankowie, pojawiała się zawsze przed walką. Kłamie, kto mówi, że się nie boi. Ja się boję. Napięcie w powietrzu było niemalże namacalne. Ktoś dziś zginie. Może to ja, może nie. Nieważne. Czuję to... Czuję, że żyję!

Bothanin po mej prawej stronie odprawiał swe bitewne rytuały. Wszyscy mielił własne sposoby na opanowanie emocji. Ja analizowałem, myślałem. O każdym z moich towarzyszy wiem wystarczająco dużo. Z dużym prawdopodobieństwem potrafię przewidzieć ich zachowania. Wroga drużyna też nie była mi obcą. Przecież wszyscy się tu znamy. Po prostu nie ma miejsca na przywiązanie. Warto jest poznać gladiatorów. Większość z nich nawet nie podejrzewała, jak wiele informacji o nich posiadam. Mowa ciała, słownictwo, ton rozmowy. Wiedząc, jak zebrać to wszystko w logiczną całość, zwiększasz swoje szanse przeżycia.

Spoglądam na Kaula. Wiem już, co zrobi. Wybiegnie szybko naprzód, szukając najbliższej przeszkody. Ukryje się przed ogniem wroga. Tam zaczeka, aż pojawi się ktoś naiwny. Kaul jest cierpliwy, potrafi wyczuć odpowiedni moment. Jedno uderzenie Barabela miażdżyło czaszkę. Każdą czaszkę.

Prawdę mówiąc czuję się dziwnie wyjątkowy. Większość z tu obecnych to sieroty lub niewolnicy. Rodzice zabici przez łowców nagród, dzieci zostały niewolnikami. Rodzice zginęli z rąk niewolników, dzieci zostały łowcami nagród. Ten schemat znudził mi się w pewnym momencie. Jest to wręcz wszechobecne. Ci „złoczyńcy” latają po galaktyce, by pozabijać niewinnych opiekunów biednych dzieci. Ileż razy słyszałem tu tego typu historie?

Niewielu to takich, co uciekli od swoich rodzin by ostatecznie wpaść w bagno zwane Adumarem. Taką osobą jestem ja.

Za moimi plecami stoi Kass. Wiem, bo znam ją lepiej niż ona sama. Spogląda za okno, prosto na widownię. Dodaje jej to otuchy. Potrzebuje tego. To jest jej ostatnia walka. Jeśli przeżyje, będzie wolna i wróci do siebie, do tego, co zostało z jej klanu.

Mawiają, że każde stado ma swoją czarną owcę. W tym wypadku padło na mnie. Obecność Calamarianina na adumariańskiej arenie gladiatorów zdecydowanie przyciągała uwagę. Ileż to razy słyszałem „Przecież Calamarianie są...” Ale ja nie byłem jak inni. O nie, byłem bardzo, bardzo odmienny. Od dzieciństwa mawiali „Coś jest z nim nie tak...”, „On jest inny”. Jak widać mieli rację. Kiedyś bardzo dużo się nad tym zastanawiałem. Już jako dziecko rozumiałem więcej niż rówieśnicy. Mówiono mi o tradycji, pokoju, zasadach. Tylko jakoś nigdy to do mnie nie dotarło. Miłowałem walkę i konkurencję, nakręcała mnie, motywowała, dawała szansę spełnienia. Korzystałem z tego, co dostałem. Moją bronią był mój umysł. Nie poruszało mnie też zbytnio cierpienie innych, liczył się tylko cel. Pragnienia kilkulatka dla „dorosłych” były błahostką. Sądzili, iż młody Gaven jest apodyktyczny. Nie wiedzieli wtedy, co rosło pod tą skórą. A rodziła się niepohamowana ambicja.

Zegar pokazuje dwadzieścia standardowych minut do walki. Jeszcze sporo czasu. Chwytam mój karabin i oglądam go raz po razie. Dostrzegam w nim wzory, linie. Wracam wspomnieniami do przeszłości. Początki początków.

Pokładano we mnie nadzieje. Jeden z najinteligentniejszych dzieciaków w szkole. Musiałem osiągnąć rzeczy wielkie. Byłem do tego stworzony! Jednakże szybko się znudziłem tym, co mogli mi zaoferować. Kiedy moi rówieśnicy zajmowali się zabawą i równaniami matematycznymi, ja postanowiłem oddać się psychologii galaktycznej. Mało kto o tym wiedział i bardzo dobrze. Nauka manipulacji nie jest niczym prostym. Potrzeba lat praktyki i nieugiętej determinacji. Nie było łatwo. Z czasem ambicja wzięła górę nad zdrowym rozsądkiem. Nie potrafię zliczyć, ile razy lądowałem w szpitalu pobity, z połamanymi kośćmi. Wysiłek przyniósł jednak rezultaty. Zostałem dostrzeżony przed odpowiednich ludzi. Tak oto w wieku lat dwudziestu trzech zostałem przyjęty do Akademi Wojskowej Sojuszu na Dac. Nie musiałem długo czekać na awans. Ambicja, wrodzona inteligencja i zdolności perswazji pozwoliły mi wybić się ponad innych towarzyszy. Ktoś zadecydował wykorzystać mój potencjał. Zostałem agentem do zadań specjalnych w Wywiadzie Sojuszu Galaktycznego.

Obracam w dłoniach mój Sunlight II-b. Sprzęt może i stary, ale nadal sprawdza się wyśmienicie. Zmodyfikowany przez służby Sojuszu nigdy mnie nie zawiódł. Wiele istot poległo z tej broni. Co ciekawe nie czuję żadnych wyrzutów sumienia, nawet teraz, u progu śmierci.

Agentowi wpaja się kilka podstawowych zasad. Sprzęt jest najnowszy i najlepszy, trenują cię najlepsi z najlepszych. Jednak na misji jesteś sam. Jeżeli wpadniesz, to nie masz co liczyć na pomoc. Zgnijesz w więzieniu albo zostaniesz zlikwidowany przez Wywiad, gdybyś czasem zaczął śpiewać. Mało kto wie, jak wygląda prawda. Holofilmy przedstawiały agentów jako bohaterów: nieśmiertelnych, uwodzicielskich, wspaniałych. Rzeczywistość była odmienna. Każdy dzień to strach o życie. Jeden błąd i kończyłeś z przysmażonym mózgiem — albo gorzej.

Mnie to bawiło. Powodują to pewne zaburzenia psychiczne, które u mnie wykryto. Było to jednak Sojuszowi na rękę. Kto podejrzewałby pokojowego Mon Calamari o bycie zabójcą działającym z ramienia Sojuszu.

W ciągu dziesięciu lat służby zdobyłem umiejętności, o których wcześniej mogłem tylko pomarzyć. Jestem snajperem, saperem, aktorem i geniuszem w jednym. Może nie tak dobrym jak inni gladiatorzy, ale fakt, że żyję o czymś świadczy. Byłem już politykiem, handlarzem, przestępcą i kapłanem. Mogę być, kim chcę. Dzięki temu przetrwałem, a niebezpieczeństw było wiele. Dopiero w akcji, spoglądając śmierci w oczy, poznałem prawdziwego siebie. To, czego się dowiedziałem wielu uznało by za chore, bardzo chore. Mając przystawiony blaster do czoła poczułem, że żyję. Groźba śmierci niesamowicie mnie podniecała. Podniecała na tyle, by podejmować się coraz to bardziej ryzykownych misji. Swoje zadanie zawsze kończyłem żywy. Głupiec powiedziałby, że mam szczęście i boską opiekę. Na szczęście ja głupcem nie byłem. Zawsze wierzyłem swoim zdolnościom i wynaturzonym instynktom, co na razie sprawdzało się znakomicie.

Podchodzi do mnie zakuty w zbroję Mandalorianin. Nie bój się. Rób, co ci mówiłem, a wyjdziemy z tego żywi — mówi.

Gdybym cię słuchał, przemądrzały kretynie, już dawno moje flaki żarłyby robale, stwierdzam w myślach.

Mam nadzieję, że pozwolą w końcu odejść — odpowiedziałem, przyjmując żałosną i przerażoną minę.

Nie muszą wiedzieć, kim jestem, i co potrafię. Sądzą, iż jestem jednym z niewolników, którzy próbują wykupić swoją wolność na arenie. Pozwalam im widzieć to, co chcę, aby widzieli. W ich oczach uchodzę za zbłąkanego Calamarianina, nieudacznika skazanego na śmierć. Wszystko idzie zgodnie z planem.

Ileż to razy w mej głowie pojawi się myśl: „Czy to jest wykonalne?”, „Dożyję?”. Dwa lata temu uznałem, że Wywiad niczego już mnie nie nauczy. Przez ten cały czas dowiedziałem się wystarczając, by inni agenci omijali mnie szerokim łukiem. Posiadałem informację, które pozwoliłyby obalić wiele, wiele rządów. To była moja przepustka na wolność.

Patrząc z perspektywy czasu wydaje się to dość zabawne: budzisz się pewnego dnia i postanawiasz zmienić swoje życie. Stwierdziłem, że pracuję już tak długo na zlecenie rządu, że może w końcu czas samemu sięgnąć po prawdziwą władzę. Jednak politykowanie mnie nie bawiło. Opinia publiczna, płaszczenie się przed holokamerami. Nie, to nie to. Lepiej zrobić to z gracją. Pojawić się nagle, zgarnąć wszystko.

Wybór nie był prosty. Sojusz był skorumpowany, Imperium też mi nie odpowiadało. Lepiej spróbować tam, gdzie wszystko się zaczyna i kończy. Adumar. Dziwny zbieg okoliczności — takie zadupie, a wszyscy chcą zdobyć tu wpływy. Akurat w tej materii nie jestem jedyny. Tylko mój sposób jesy troszkę nietypowy. Po prostu nie mogłem żyć, nie czując, że w każdej chwili mogę zginać. Dlatego postanowiłem zostać gladiatorem.

Moje imię pojawia się coraz częściej w dyskusjach. Przeżyłem pierwsze walki. Być może niedługo dane mi będzie poznać samego Addara. Mam dla niego kilka ciekawostek. Wiem, jak z nim rozmawiać. Znam jego dokładny profil psychologiczny. Nie będzie łatwo go zmanipulować. Test ostateczny. Trzeba stawiać sobie wysokie cele. Lata przygotowań. Pot, krew, by w końcu zobaczyć, gdzie leży granica.

Drzwi się otwierają. Wychodzimy wszyscy wspólnie. Wrzawa, krzyk. Podniecenie na trybunach. Przerażenie w naszych sercach. Patrzymy sobie w oczy. To pierwszy i ostatni raz, gdy tak wszyscy walczymy ze sobą ramię w ramię. Ktoś z nas zginie. Na pewno. Może to będę ja, może nie. Kolejny stopień w osiągnięciu celu. Śmierć byłaby dla mnie zawodem. W końcu jestem stworzony do rzeczy niezwykłych.

Tags: gaven rahn, pepcok, mon calamari, użytkownik mocy, moc, star wars universe, star wars universe: the dawn of heroes, swu, gra swex, konkursy, konkurs na najlepszą postać, postacie

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Pepcok | 2011-02-01, 16:45

@Keran, tak jak Krzywy zauważył. Chciałem stworzyć postać, która nie jest świadoma swojego połączenia z Mocą. Gdyby Gaven zaczął używać Push, Pull, to niczym nie różniłby się od znanych dotychczas postaci. Moc ma różne aspekty, czasem może przejawiać się zupełnie inaczej. Uznałem, iż pomysł nieświadomości i pewnego rodzaju drobnej choroby psychicznej będzie oryginalny. Gaven ma spore szczęście i wielki potencjał intelektualny. Po prostu nie wie, że w dużej części związane jest to z faktu bycia "wrażliwym".

Właściwie Użytkownika Mocy wybrałem przypadkiem, ponieważ wraz z połączeniem rasy Mon Calamari daje to duże bonusy na Inteligencję, Mądrość i Charyzmę.

Krzywy | 2011-02-01, 03:42

@Keran - też mi tego w pierwszej chwili zabrakło, ale zastanawiam się - czy to nie wpisuje się idealnie w klasę 'użytkownika mocy' który nie jest świadom, skąd jego odmienność się bierze? W tej galaktyce nie biegają już Jedi, którzy mogą wykryć Mocnych i poprowadzić ich za rączkę, bycie Force Sensitive'm sprowadza się do bycia w czepku urodzonym. Bardziej to kupuję niźli, dajmy na to, miecz świetlny pradziadka w sejfie czy holocron jako pamiątka rodzinna ;)

Keran | 2011-01-31, 21:24

Fajne! Bardzo spodobały mi się przebitki z narracją sprzed walki, zwłaszcza te o otaczających Gavena osobach. Ale kiedy klikałem na odnośnik "Gaven Rahn - Mon Calamari, Użytkownik Mocy" spodziewałem się, że coś o Mocy się tu pojawi a oprócz enigmatycznego "zawsze byłem inny" i "wynaturzonych instynktów" niczego tu nie ma. Przegapiona okazja na kolejny fajny akapit.