Leiv Hen

2011-01-31, 20:00 w Articles > Star Wars Universe: The Dawn of Heroes

728

pgkrzywy

Rating: 4.43

Transkrypcja: audio-dziennik pokładowy nr 765/4a , 100/01/07 PoWP (0,0,0)

Dziennik pokładowy nr 765/4a. Wczoraj posadziłem swój gwiezdny jacht w porcie w małym miasteczku na północnej półkuli kolejnej zapyziałej dziury, której koordynaty zamieszczone są w komputerze pokładowym. Odwiedzałem w ostatnich tygodniach wiele takich miejsc — kolonii w pasach asteroid, stacji kosmicznych na mniej uczęszczanych szlakach handlowych, czy mało znaczących w skali galaktycznej ekonomii planet i księżyców. Ta była o tyle przyjaźnie nastawiona, że nie próbowano mi odstrzelić kupra, jak tylko wyłoniłem się z nadprzestrzeni, ale pozwolę sobie nie skomentować drakońskich sum, które policzył mi zarządca portu za przetrzymanie mojego statku. I cen drinków w przyportowym barze. Jak nic, huttyjska gościnność. Co tutaj robię, włócząc się z miejsca na miejsce, narażając na kontakt z największymi szumowinami galaktyki? Czemu przywiało mnie akurat tutaj, gdzie nazwa planety to tylko zbiór cyfr i liter zapisanych w aurebeshu, a mieszkańców stolicy zmieściłbym w jednym wieżowcu na Coruscant?

Podpisałem ten cholerny kontrakt, robota miała być prosta jak każda inna. Jestem dobry w swoim fachu, specjalizuję się w śledzeniu wszystkich uciekających z domu wyrostków znudzonych dostatnim życiem i nadopiekuńczością rodziców, żon, które odeszły zabierając połowę majątku od wysoko postawionych gubernatorów do swoich kochanków, czy nawet gwiazd ukrywających się przed wszędobylskimi holokamerami w swoim azylu na jakieś zapomnianej przez Moc planecie w Zewnętrznych Rubieżach. Nie, nie jestem żadnym łowcą nagród czy innym zakutym w zbroję osiłkiem — jestem tylko zwykłym prywatnym detektywem, o którym ciężko byłoby nakręcić holoserial, niczym ten odgrzewany kotlet o klanie Fettów. Każdy jakoś musi zarabiać na życie, to jest moja droga, to właśnie lubię i się w tym spełniam.

Leiv Hen, moje nemezis. Z pewnością nie wie on o mnie nawet cząstki tego, co ja o nim, ale już dawno musiał zorientować się, że podążam jego tropem, bo coraz lepiej zaciera ślady i jest ostrożniejszy. Na szczęście nie jest w stanie usunąć zapisów ze wszystkich holokamer w każdym porcie w jakim bywa, przekupić każdego urzędnika, który go widział, barmana czy hotelarza, który go obsługiwał. Nie jest w stanie zatrzeć śladów wszystkich transmisji holo, które wykonał czy miejsc, które przeszukiwał w lokalnych sieciach, a cząstki wykazujące sygnaturę cieplną jego statku znajdują się w przestrzeni jeszcze długo po tym, gdy zniknie, mając fałszywe poczucie bezpieczeństwa w nadprzestrzennym tunelu.

Do ludzi docieram pieniędzmi i podstępem, do miejsc przedstawiając fałszywe dokumenty, czy też na gładką gadkę, a na komputerach znam się na tyle, by wyszukać, będąc niezauważonym przez system, potrzebne dane, przynajmniej do czasu opuszczenia portu. Owszem, zdarzały się wpadki, jakieś zdradzieckie szumowiny, czy inne moje własne potknięcia. Miałem okazję zwiedzić kilka lokalnych aresztów czy stracić kupę kredytów na łapówkach dla zbyt szybko reagujących strażników, ale to jest część mojego fachu. Najbardziej szkoda mi trzech zębów, które straciłem trzy systemy wcześniej, gdy jeden z barmanów poczuł się dotknięty sugestią wręczenia mu zapomogi finansowej w ramach rekompensaty za informacje. Kto by pomyślał, że w tej części galaktyki znajdą się aż tak uczciwe istoty. Na pocieszenie wiem tyle, że Duros, którego ścigam miał tak jak ja mało szczęścia i trochę jego zębów także zostało na posadzce. Nawet nowe wstawiałem w tym samym zakładzie, co on. Ale cały czas to jest krok z tyłu.

Zaczęło się niewinnie. Zlecenie przyszło z Kuat — prywata, nic rządowego, tych staram się unikać jak ognia, od kiedy nadepnąłem na odcisk imperialnemu moffowi i spędziłem dobrych kilka godzin w towarzystwie imperialnego robota śledczego. Delegalizacja niehumanitarnych metod przesłuchań? Dobre sobie, szkoda, że na podstawie moich przeżyć żaden holoreporter nie chciał zrobić reportażu. Tak czy inaczej, mam swoje kanały i kontakty, wyrobioną w półoficjalnym światku markę, i chętni zawsze mnie znajdą. Pracuję dla wszystkich, od Huttów z syndykatu, po cwaniaków z Korporacyjnego, gubernatorów imperialnych okręgów i szlacheckie rody z Hapes. Tym razem zainkasowałem naprawdę sporo kredytów od kuatańskiej korporacji, cenić się już mogę, ale coś czuję, że będę negocjował premię. Nadal nie wiem, co naprawdę jest takiego niezwykłego w tym Durosie, za którym uganiam się już pół galaktyki, ale rezerwy finansowe mam już na wyczerpaniu.

Dostałem imię i rysopis. Na start niewiele, ale była dołączona informacja o ostatnim miejscu pobytu, krótka notka biograficzna i podstawowy profil psychologiczny. Leiv Hen, Duros i zarazem mężczyzna w średnim wieku, o niebieskim zabarwieniu skóry ostatni po raz widziany był na Kuat. Nienagannie ubrany, gdy nie grzebie w bebechach swojego statku. Ciągle podróżuje małym zmodyfikowanym koreliańskim frachtowcem w towarzystwie jakiegoś astromecha. Mało znaków szczególnych, o których by było wiadomo. Urodzony na Korelii, skończył tamtejszą akademię, pracował dla interplanetarnej spółki transportowej, która wynajmuje teraz mnie. I tutaj wkraczam ja — gdy pewnego dnia znika ze sporą sumą kredytów, firmowym statkiem, zostawiając za sobą tylko zaciągnięte kredyty i złamane serce jakieś biednej dziewuchy. Prywatna spółka działająca zgodnie z literą prawa nie może sobie pozwolić sobie na powiązanie ich z Gildią Łowców Nagród, nie w tym sektorze galaktyki, i zdała się na mnie. Akurat przebywałem niedaleko, suma kredytów wydawała się zadowalająca, a ja nie miałem nic lepszego na oku. Śledziłem Durosa z Kuat, czujniki stacji orbitalnej na szczęście złapały echo jonowe jego silników i wskazały kurs nadprzestrzenny, który obrał. Powołując się na moją legitymację, i komplet innych dokumentów, za których posiadanie w wielu mniej cywilizowanych systemach grozi ucinanie kończyn, na jego rodzimej Korelii dotarłem do banku, w którym otworzył fikcyjne konta. Moi pracodawcy odzyskali dużą sumę swoich środków, na tyle, by pozwolić sobie na dalsze finansowanie mojego śledztwa.

Impulsywny, skory do zabawy, całe życie marzył, aby zwiedzać galaktykę, żyć dostatnio i cieszyć się życiem. Średniego wzrostu, wedle przedstawicielek swojego gatunku całkiem przystojny, ma dar przekonywania do siebie ludzi. Przekręty finansowe, które zrobił, pozwoliły mu na ten cały highlife, mimo że następne tygodnie były trudniejsze, gdy zorientował się że jego konta zostały zamknięte i zabezpieczone. Jestem pewien, że zostawił sobie dojście do funduszy jeszcze w kilku innych bankach na różnych planetach, do których kuatańska władza nie sięga, a w skrytce swojego statku ma z pewnością sporo gotówki. W ładowni na pewno zostało mu dużo chodliwego w Spornych Terytoriach towaru, którym handlował z różnymi gildiami. Wszystkie hotele, w których był, kobiety które miał, kasyna, które odwiedził na to wskazywały. Nadal ciężko mi go rozgryźć, z pewnością jest bardzo inteligentny i zaradny. Prowadzimy od pewnego czasu grę, która musi mu się podobać. Zostawiał mi wskazówki, ale ciągle trzymał mnie na dystans. Jestem jednocześnie zafascynowany i sfrustrowany.

Na szczęście to już koniec poszukiwań. Pewnie trwało by to jeszcze dłużej, ale dziś wyruszyłem dalej, do miejsca, gdzie znajdę mam nadzieję ostatni przystanek mojej podróży. Wklepałem do komputera nawigacyjnego współrzędne Adumaru. Z pewnego źródła wiem, że ścigana przeze mnie istota w końcu natrafiła na przeszkodę, która może zabrać mu tę wypracowaną przewagę. Nie znalazłbym go, bo to idealna planeta na zgubienie mnie na stałe, ale Moc przestała być dla niego tego dnia łaskawa — podchodząc do lądowania zahaczył o stelaż, jego statek się rozbił w środku portu. Miał na tyle szczęścia, że nikt istotny dla huttyjskiej władzy nie zginął, i skończyło się na potężnej grzywnie, która pochłonęła jego wszystkie oszczędności. Został uwięziony na tej planecie, bez kontaktu z galaktyką, bez pieniędzy, bez dostępu do swojej pokaźnej sieci współpracowników i funduszy. zdany tylko na siebie. Zachował tylko rzeczy osobiste i swojego astromecha, a wedle Weequaya, który jest rekruterem wojowników do adumarskich aren, jego jedynym planem na wyrwanie się i zniknięcie jest ta cała bezsensowna gladiatorska walka. Mam nadzieję, że odszukam go, zanim da się zabić. Koniec nagrania, wychodzę z nadprzestrzeni.

Koniec transkrypcji.