english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Droga bez powrotu

Droga bez powrotu

2011-01-18, 13:36 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

1091

Maciej Szczepański

Rating: 4.75

Go to page: 1 2

Tytuł tego artykułu może sugerować, że, tak jak poprzednio, popłynę jakąś rzeką pełną nostalgii i napcham do tekstu tyle melancholii i wyciskających łez sformułowań, ile tylko uda mi się wymyślić. Jeśli tak rzeczywiście jest, to sugeruje on błędnie. Nie będzie chwytających za serce wspomnień ani pożegnań na peronie. Również nie uświadczy się w nim jeźdźców odjeżdżających na koniach w stronę zachodzącego słońca. W ogóle koni nie będzie. Cóż więc się tu znajdzie? Trochę moich spostrzeżeń, takich na chłodno.

Od pewnego czasu zacząłem zauważać coś dziwnego w moim sposobie podchodzenia do szeroko rozumianej rozrywki cyfrowej (przez które to określenie mam na myśli twory takie jak filmy czy gry komputerowe). Otóż mam wrażenie, że mój kontakt z nią przypomina wchodzenie po drabinie - pnę się coraz wyżej i wyżej i do głowy mi nie przychodzi, by z tej drabiny schodzić. Więcej nawet - schodzenie jest dla mnie już fizycznie niemożliwe. Metafora z jednej strony idiotyczna, z drugiej całkiem sensowna - wystarczy tylko wiedzieć, co uosabiają owe pokonywane przeze mnie w drodze ku górze szczeble.

Fanem patrzenia na ruchome obrazki jestem od zawsze. No, może nie od zawsze - odkąd jestem świadomy świata, który mnie otacza. Można to wytłumaczyć oklepanym frazesem, że to przez to, że jestem mężczyzną, a ci przecież są wzrokowcami. Nie wiem czy to jest właśnie powodem takiego stanu rzeczy, ale faktem jest, że na ładne obiekty lubię patrzeć - czy to kobiety (tak, kobieta też obiekt), czy obrazy, czy też - o czym w tym felietonie piszę - gry i tym podobne ruszające się obrazki. I, jak na wzrokowca przystało, im coś ładniejsze i lepiej zrobione, tym większy zachwyt w moim poczuciu estetyki wzbudza. I tu dochodzimy do gwoździa programu, czyli do szczebli w drabinie - do jakości tworzonych rzeczy, na które ja, czyli odbiorca płci męskiej, patrzę.

W mojej idiotycznej metaforze każdy szczebel odpowiada pewnej jakości wykonania, którą prezentuje sobą dane dzieło - im wyżej na drabince tym lepiej jest zrobione. Przy czym owo lepiej odnosi się tutaj tak naprawdę tylko do sfery audiowizualnej - mówi o tym jak produkt ładnie wygląda/brzmi, a nie czy jest grywalny, czy wciąga jak bagna na Dagobah, czy dostarcza wspaniałej zabawy i daje do myślenia. Drabina jest drabiną płytką, bez ukrytego drugiego dna. To taka prosta drabina. Męska.

Jak już wspomniałem mój kontakt z grami i filmami, który trwa odkąd pamiętam, przypomina wchodzenie po rzeczonej drabinie. Z upływem lat dzieła, z którymi mam styczność, prezentują się coraz lepiej od strony technicznej - muzyka coraz głębiej brzmi, grafika jest coraz wspanialsza, efekty coraz bardziej zniewalające. Wchodzę więc mozolnie na kolejne szczeble i doceniam coraz to nowe rzeczy. Nowe rozwiązania technologiczne sprawiają, że zarówno gry, jak i filmy, wyglądają i brzmią bardziej realistycznie, niż miało to miejsce kiedyś, a ja, chcąc nie chcąc, mam z tymi rozwiązaniami styczność i przyzwyczajam się do nich - zadomawiam się na kolejnych stopniach napotykanych na mej pionowej drodze. I to jest niestety bardzo, ale to bardzo źle.

Tutaj wchodzi ze swoim znaczeniem tytuł tekstu - droga bez powrotu. Dosłowność tego wyrażenia jest w przypadku zaprezentowanej drabiniastej metafory jak najbardziej na miejscu - po wejściu wystarczająco wysoko nie zejdę już dużo niżej. Kilka stopni - tak. Kilkadziesiąt - zdecydowanie nie. Drabina mnie do siebie przywiązała, uniemożliwia mi ona czerpanie radości z rzeczy, z których ją czerpałem jeszcze nie tak dawno temu - tylko dlatego, że wyglądają już one o wiele gorzej niż to, do czego zdołałem się przyzwyczaić w ciągu ostatnich kilku krótkich chwil styczności z nowymi standardami audiowizualnymi prezentowanymi przez twórców i producentów.

Od razu na myśl w tym momencie przychodzi oklepany zwrot "kiedyś to było lepiej", wypowiadany szczególnie często w odniesieniu do gier komputerowych - i to na nich się teraz skoncentruję. Ludzie go wypowiadający próbują przekonać całą resztę, że drzewiej to powstające tytuły były o wiele lepsze - bardziej grywalne, głębsze, mocniej w siebie wciągające - a dziś natomiast to tylko piąta woda po kisielu i popłuczyny po wspaniałych produkcjach przeszłości. Ja się z tym jednak nie zgadzam, mimo że sam często podobne zdanie prezentowałem. Dawniej gry nie były lepsze - to my wówczas byliśmy inni. Przypominaliśmy wówczas stado wygłodniałych lwów, które rzucały się na każdy kęs choć odrobinę grywalnej produkcji i pochłaniały go z wypiekami na twarzach, bowiem dużego wyboru nie mieliśmy i zaskoczyć nas było łatwo. Nasze standardy i oczekiwania były tak niskie, że producenci nie mieli zbyt wielkich trudności by zaserwować nam coś, co sprawi, że oczy nam się zeszklą a ślinka z ust poleci. My natomiast łapaliśmy się na to, niczym ryba na haczyk, i jeszcze wdzięczni byliśmy za tak cudowne twory czyjejś wyobraźni i myśli technicznej.

Dziś jednak tak łatwo już nie ma - swoje widzieliśmy, krocie zaliczonych tytułów mamy na karku i nie da się już nas tak łatwo zaskoczyć jak dawniej. Podczas drogi po drabince przyzwyczajaliśmy się do coraz to kolejnych etapów rozwoju gier i coraz wyższy standard zaczęliśmy uznawać za normę. Krzyczymy więc teraz, że dziś gry są płytkie, że fabuła jest idiotyczna, że nie wciągają, że nie czuć w nich klimatu, a zapominamy, że dawniej fabuły były jeszcze bardziej prostackie, podobnie zresztą do rozwiązań technicznych, klimat natomiast tworzony był przez nas, a nie przez gry same w sobie. Gry dawały nam jedynie możliwość do tego, byśmy sami w nie weszli. Identyczną możliwość, jaką dają nam dziś. Różnica jednak polega na tym, że dawniej to nie gry były inne, lecz my.

Nie zrozumcie mnie źle - nie twierdzę, że wszystko to wina naszej styczności z tą gałęzią rozrywki cyfrowej. Zdaję sobie sprawę, że przemysł się skomercjalizował i trochę inaczej zaczął podchodzić do graczy. Zaczął ich traktować jak dojne krowy, które muszą kupić ich produkt, przez co o wiele mniej się dziś ryzykuje i unika nieprzetartych szlaków, które są niebezpieczne i nie gwarantują zwrotu włożonych środków. Pamiętajmy jednak o tym, że rozwój ten sprawił również, że powstała cała masa mniejszych ekip, których nie stać na inwestowanie milionów dolarów w tworzone przez siebie projekty, i które ludzi przyciągnąć muszą do siebie innowacyjnością, a nie marketingiem - a wiadomo dziś, że jest to możliwe. To one prezentują podobny sposób myślenia do tego, który napędzał twórczo zespoły sprzed lat, i to one tworzą ciekawe i niespotykane dzieła, choć jest to oczywiście trudniejsze niż dawniej, kiedy to ciekawe i niespotykane było praktycznie wszystko, a dziś - prawie nic.

Osoby twierdzące, że to gry są winne, i naprawdę dawniej były one lepsze, i nie jest tak przez to, że to człowiek się zmienił i przyzwyczaił do tego, co już widział, niech zastanowią się nad tym: czy gdyby wziąć kogoś, kto ostatnie trzydzieści lat przeleżał w śpiączce i nie miał żadnego kontaktu z otaczającym go światem, a następnie dać mu do przetestowania sto tytułów - pięćdziesiąt najlepszych pamiętających lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte oraz pięćdziesiąt tych współczesnych (z ostatnich pięciu, sześciu lat) - a następnie kazać mu wybrać te, które najbardziej mu się podobały i były według niego najlepsze, to czy naprawdę uważacie, że wskazałby stare produkcje? Według mnie nie. Moim zdaniem skierowałby się ku tym nowym, o wiele ładniejszym, o wiele efektowniejszym, i wcale nie twierdziłby, że są one płytkie, że nie mają w sobie klimatu, że to sama forma bez żadnej treści. Uważam, że wciągnęłyby go równie mocno, o ile nie mocniej, co wspaniałe "starocie", a dodatkowo przekonały wspaniałą oprawą audiowizualną. Oczywiście moje stwierdzenie bazuje jedynie na przypuszczeniach - trudno jest załatwić sobie odpowiednią grupę do testowania tej hipotezy - jednak wydaje mi się, że jest w tym, co piszę, dużo sensu.

Zakończę wracając do moich przeżyć i przyzwyczajeń nabytych w trakcie podróży po drabince i poznawania kolejnych szczebli na drodze rozwoju audiowizualnego i technicznego. Napisałem, że to źle, że się przyzwyczajam do nowego i lepszego. I naprawdę tak twierdzę. Przykro mi, że jest tyle gier, do których mam ogromny sentyment, a w które nigdy już nie będę mógł zagrać tak, jak kiedyś. Niech przykładem będzie głupi Need for Speed II, w którego kilkanaście lat temu grywałem po kilka godzin dziennie, uważając, że to najwspanialsza gra, jaka kiedykolwiek powstała, że jest tak realistyczna, tak piękna i tak wciągająca, jak żadna inna. Wówczas taka była. Dziś już niestety nie - z czasem poznałem bowiem setki innych wyścigów, przyzwyczaiłem się do zniewalającej grafiki, lepszego dźwięku, dynamiczniejszej rozgrywki. I teraz pozostaje mi jedynie cudowne wspomnienie tego, co było - nie pogram w ten tytuł już więcej, gdyż jest po prostu paskudnie brzydki i wręcz niegrywalny, a każdy, kto twierdzi inaczej, albo porządnie dostał po łbie w ciągu ostatniego czasu, albo po prostu żyje wspomnieniami i nie ocenia tego, co widzi, sprawiedliwie. Jeśli natomiast pozwolimy sentymentom wejść w drogę i będziemy je brali pod uwagę podczas porównywania gier z naszego dzieciństwa z produkcjami dzisiejszymi, to te drugie z góry skazane będą na porażkę, a jakakolwiek merytoryczna dyskusja na ten temat nie będzie miała żadnego sensu.

Go to page: 1 2

Tags: cykl: ftp, felietonowy tygodnia początek, ftp, felietony, gry komputerowe i wideo, filmy, przemyślenia, need for speed ii, metafory, mężczyźni, kobiety, drabiny, konie

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Maciej Szczepański | 2011-02-14, 14:30

W przypadku filmów jest inaczej - stare produkcje często wyglądają bardzo porządnie i ewentualny brak efektów specjalnych i prostsze ujęcia kamer nic im nie ujmują. Gry to co innego - tutaj jest przepaść, która się z czasem tylko pogłębia i poszerza. Ostatnio odpaliłem Dungeon Keeper 2 - gra jest cudowna, przypomniało mi się moje dzieciństwo, ale nie obraziłbym się, gdyby ktoś zrobił tego remake (dokładnie te same zasady i gameplay, ale lepsza grafika), bo gra jest po prostu brzydka. Dlatego właśnie nowa edycja Settlers 2 mi się tak strasznie podobała - bo była to przewspaniała gra z mojego dzieciństwa, ale dostosowana do wymagań dzisiejszych. W starą "dwójkę" już bym raczej nie był w stanie dłużej pograć, w nową już tak.

hackeradyn | 2011-02-14, 14:17

U mnie jest odwrotnie. Nowe filmy rzeczywiście w większości przypadków mają dużo lepszą grafikę, ale....
Primo zatracają gdzieś klimat
Secundo to są kalki kalek filmów sprzed lat.
Co do gier to wspinanie się po drabince nie przeszkadza mi wrócić po kilku latach do mega klimatycznego Heretica czy Witchheavena.

Drauger | 2011-02-10, 15:47

U mnie to jest tak że tą moją drabiną (tą od gier) jest tak, że skutecznie ją ograniczyły możliwości mojego kompa i w sumie wyszło mi to na dobre jak na razie nie widzę potrzeby jego wymiany co prawda może to się zmienić ale to wszystko zależy jakie wymagania będzie miał SWTOR. Jak mam ochotę w coś zagrać to jest wystarczająco starych tytułów, wystarczy że wspomnę tylko Baldura czy Diablo. Do tego lubię sobie pograć na Nintedo DS,w którym ze względu na swoją specyfikę w tym małą moc obliczeniową liczy się tam grywalność, a nie jakieś sztuczki techniczne.
Natomiast z drugą drabiną (filmowo-serialową) już nie jest tak dobrze, pewnie dlatego że nie miałem takiego ogranicznika jak w przypadku gier i potoczyło to się w zupełnie inną stronę. Przykładem może tu być Battlestar Galactica który bardzo mi się podobał wiec postanowiłem obejrzeć oryginał z 78 i 80 roku. To już nie było to, co prawda obejrzałem je ale słowo obejrzeć to za dużo powiedziane po prostu je zmęczyłem. Do lepszego nie trudno się przyzwyczaić, ale z lepszego na gorsze to już ciężka sprawa.

Lookas | 2011-02-10, 04:12

No to ja ugrzązłem na dobre na jednym szczebelku. Lubie popatrzeć na ładne grafiki nowych gier, ale nic poza tym. Dla mnie ważniejsza jest grywalność, klimat gry, a z tym w nowych grach jest coraz gorzej. Dlatego zatrzymałem się na nieco starszych tytułach wyciągając zakurzone i pokryte pajęczyną gry, aby jeszcze raz poczyć ten klimat, tą atmosferę. Aby znowu poczyć się młodo :D

Lara Notsil | 2011-01-31, 17:39

Ostatnio grałam w dyne:D ta gra jest dla mnie jak StarCraft... nigdy się nie zestarzeje:D Natomiast jest wiele gier, w które chętnie bym pograła w Lotosa/Lotusa (nie pamiętam), taka wyścigówka:D Spędziłam nad nią wiele godzin:D

Łukasz Wasilewski | 2011-01-21, 22:59

Bo ludzie boja sie zmian i dlatego tak dobrze wspominaja jakies starocie. Tylko, ze wlasnie najczesciej tylko wspominaja, ale w nie nie graja, bo podswiadomie wiedza, ze sa to wlasnie starocie, ktore by ich teraz tylko rozczarowaly:P

elgared | 2011-01-20, 14:35

Jak zwykle odpowiednie podsumowanie problemu. Nie zadługie, ale treściwe. Za każdym razem Maćku widać że ty to piszesz.

ludka | 2011-01-18, 15:54

No niestety z wielkim żalem muszę przyznać Ci rację. Mimo że moje lata młodości nadal przeżywam, to jeszcze parę lat temu byłam zdolna do wszczęcia bójki z dzieckiem na świetlicy które nie pozwalało mi w spokoju grać w "Bomber Mana" (http://jason-raspison.com/images/Port/bomber_lg.jpg). Dzisiaj mogę się z tego co najwyżej pośmiać ;)