Rocznica

2011-01-09, 21:54 w Articles > Short stories

334

Cathia

Rating: 4.25

Znowu wszystko szło nie tak, jak trzeba! Zamówione na jedenastą kwiaty, które Maytre miała wręczyć Senatorowi Ahrnee, oczywiście nie dotarły i teraz trzeba było na szybko załatwiać równie okazały bukiet, przy okazji odfajkowując szybkie połączenie z poprzednim dostawcą, wymawiając umowę. Oczywiście znowu wszystko spadło na głowę Yjal, asystentki radnej Maytre Aseno'al, najbardziej chyba zabieganej w tej chwili osoby na powierzchni planety. Reszta świętowała kolejną rocznicę przyłączenia Tash do Imperium Galaktycznego, bawiąc się na licznych festynach i uroczystościach zorganizowanych z tak podniosłej okazji. Było to miłe urozmaicenie po ostatnich sensacjach politycznych fundowanych przez Radę Planety, ale o tym wiedzieli tylko nieliczni.

Komunikator zaskrzeczał, wypluwając z siebie niezrozumiały komunikat. Od rana występowały nieskończone problemy z połączeniami, zarówno planetarnymi, jak i międzyprzestrzennymi. Nagabywany bez ustanku urząd regulacyjny odpowiadał, iż winę za to ponosi burza magnetyczna jednego z dwóch słońc systemu, w dodatku sąsiednia planeta, zazwyczaj ustawiająca się równolegle do Tash i pochłaniająca większość przyczyn zakłóceń, niedawno przyspieszyła nieco swój obrót wokół gwiazd i przestała ochraniać swoją sąsiadkę. Jakiekolwiek nie byłyby przyczyny, usterki były bardzo denerwujące i skutecznie uniemożliwiały porządną organizację imprezy.

Spośród trzasków i zakłóceń Yjal wyłapała zniecierpliwiony głos swojej szefowej, dopytującej o kwiaty. Dziewczyna mruknęła coś uspakajająco do słuchawki i rzuciła się do komputera, by zlokalizować miejsce, w którym młody goniec pojawił się po raz ostatni. Zaklęła paskudnie, nie zwracając uwagi na zniesmaczone spojrzenia dwóch wolontariuszek, skanujących identyfikatory dla gości, którzy jednak się nie pojawili. W tym roku było ich zaskakująco wielu, z tego znakomita większość spoza planety. Co więcej, nawet nie przysłali najmniejszej wymówki! A może zresztą i wysyłali, ale dzięki zakłóceniom nie dotarły one na miejsce... Niestety, przyczyna jej zmartwień, senator Ahrnee, pojawił się kilka dni wcześniej i niemal z marszu rozpoczął serię spotkań z przedstawicielami rządu i liderami pomniejszych partii politycznych. Część z nich należała do dosyć radykalnego odłamu partii secesjonistycznych, postulujących oderwanie się od Imperium, najgłupszy i najbardziej bezsensowny pomysł, o jakim słyszała. Bez wątpienia Ahrnee próbował przemówić im do rozsądku.

Yjal westchnęła ciężko i ruszyła niemal biegiem w stronę holu na drugim piętrze, gdzie ostatnio przebywał goniec. Własnoręcznie go udusi, a potem zmusi jego szefa, by podpisał zwolnienie z pracy w trybie natychmiastowym. Jak to się działo, że w chwilach, kiedy wszystko miało być dopięte na tip top, wszystko się po prostu sypało i nikt nie widział w tym najmniejszego problemu? Heh, kiedy zgłaszała się do tej pracy, wydawało się jej, że będzie to miłe i przyjemne zajęcie, zwiedzi kawałek Galaktyki, pozna możnych i wpływowych... Galaktykę rzeczywiście zwiedziła, jednak były to głównie rządowe budynki i pokłady liniowców, a co do możnych i wpływowych... Wolałaby ich nie poznawać. Na swoje nieszczęście była atrakcyjna dla niemal wszystkich humanoidalnych gatunków i niejeden raz musiała się oganiać przed nazbyt chętnymi do kontynuowania znajomości niemalże przy pomocy blastera. Szczęśliwie, szef ochrony radnej był człowiekiem bardzo porządnym i nauczył ją wielu ciekawych chwytów umożliwiających pozbycie się najbardziej nachalnych konkurentów.

Nacisnęła nerwowo przycisk przywołujący turbowindę i bezmyślnie wpatrywała się w kolejne cyfry na wyświetlaczu. Wszystkie sąsiednie były na parterze, tylko ta jedna zareagowała na wezwanie... tak, w dodatku wszystko się psuło. Tandeta. Budynek był oddany do użytku zaledwie trzy lata temu i już regularnie naprawiano w nim usterki, i to wcale nie takie najmniejsze! Jak widać, zwiększona eksploatacja w ciągu poprzednich kilku dni odbiła się czkawką na ich działaniu. Yjal spojrzała tęsknie w stronę schodów, jednak nawet jedna winda stająca na każdym piętrze miała większe szanse dotarcia na miejsce szybciej niż ona piechotą.

Kiedy wreszcie sygnał oznajmił przybycie kabiny, kątem oka zauważyła biegnących do niej Twi’leków z całym sprzętem dziennikarskim. No tak, jak oni się tutaj załadują, to po pierwsze, ona będzie jechała rozpłaszczona na ścianie, po drugiej zajmie to kolejne minuty. Z olbrzymią satysfakcją nacisnęła zatem guzik zamykający drzwi i obserwowała ich zawiedzione miny. Wbiła wzrok w przesuwające się coraz szybciej piętra budynku. Nigdy nie lubiła patrzeć na zewnątrz – ta ściana wychodziła na jedną z dawnych enklaw Rodu Naaajy, którego przedstawiciele postulowali pozostawienie tego terenu w niezmienionym stanie. Ponieważ poprzednio ta część planety była aż nadto podobna do Tatooine, bezkresna część pustynna wprawiała w przygnębienie.

Yjal zaklęła, kiedy zorientowała się, że winda właśnie minęła piętro, na którym chciała wysiąść i kontynuowała podróż w dół. Wiązanka, która wydobyła się z głębi jestestwa dziewczyny, mogłaby niewątpliwie zawstydzić każdego sadystycznego sierżanta. Co, do cholery, miałaby robić w podziemiach budynku, gdzie już znajdowały się pozostałe windy, zgodnie z wyświetlaczami?

Odetchnęła z pewną ulgą, kiedy winda zatrzymała się na samym dole i drzwi zaczęły się rozsuwać. Szybkim krokiem wymaszerowała z kabiny i zamierzała pobiec w stronę drzwi, kiedy czyjaś silna dłoń chwyciła ją za ramię. Wyszkolonym ruchem usiłowała pozbyć się przeciwnika, jednak zrezygnowała z tego ruchu, kiedy dłoń okazała się opancerzona. Odwróciła się i zamarła, dopiero teraz odnotowując to, co poprzednio było niewidoczne od strony wejścia do windy. Pod ścianą klęczało kilkadziesiąt istot, mających starannie założone górne kończyny za głową, starając się najmniejszym nawet ruchem nie skłonić do strzału strzegących ich szturmowców. Odbezpieczona broń wycelowana była bezpośrednio w więźniów i nie istniał nawet cień wątpliwości co do tego, że sprowokowani wystrzelą.

Żołnierz, który złapał ją za rękę, pchnął ją pod ścianę i starannie przeszukał. Zdławiła w sobie narastającą chęć do zrobienia karczemnej awantury, uświadamiając sobie dopiero teraz, że echo dobiegające od klatki schodowej pochodzi od dziesiątek, jeśli nie setek, zakutych w białe zbroje stóp wspinających się na wyższe piętra budynku.

- Nazwisko i numer identyfikacyjny - przefiltrowany głos napastnika wyrwał ją z oszołomienia.
- Yjal Sarkesh, 659443 - wyksztusiła z siebie, dochodząc do wniosku, że współpracując nie sprowokuje nikogo do strzału lub brutalnego zachowania. O panach w białych wdziankach słyszało się doprawdy wiele i nie były to przyjemne opowieści.

Szturmowiec stał bez słowa, bez wątpienia przekazując informacje swojemu oficerowi przy użyciu wewnętrznej łączności, jako że już wkrótce pojawił się przy nich ubrany w czarny mundur oficer, trzymający w ręku datapad.

- Sarkeeesh - powiedział przeciągle, spoglądając to na nią, to na trzymane w ręku urządzenie. - Tak, mamy ją na liście. Zabierzcie ją do pojazdu.
Liście? Jakiej liście?
- O co tu, do cholery, chodzi? - warknęła, doskonale wiedząc, że wrzask, na który miała ochotę, nie ma szans wydrzeć się ze ściśniętego gardła.
- O zdradę stanu - odpowiedział z paskudnym uśmiechem oficer.

Skinął ręką na szturmowca, który skuł starannie ręce Yjal, jakby stanowiła największe zagrożenie w tym pomieszczeniu. Jednym szarpnięciem skierował ją w stronę przejścia na parking. Dawała sobą powodować niczym bezwolna lalka, nie potrafiąc wyjść z szoku, w który wprawiło ją potraktowanie ją jak jakiegoś przestępcy. Na bogów, nie miała nawet jednego mandatu za złe ustawienie speedera! O co tu chodziło? Myśli biegły jedna za drugą, od najbardziej fantastycznych po te bardziej prawdopodobne. Imperialny atak na siedzibę rządu? W dzień rocznicy przyłączenia się do galaktycznego państwa? Tuż po tym jak senator rozmawiał z...

Tuż po tym jak senator rozmawiał z członkami opozycyjnych partii...

Wstępne przynajmniej zrozumienie sytuacji rąbnęło w nią niczym obuchem. Na chwilę stanęła jak wryta, zastanawiając się, który scenariusz jest bardziej prawdopodobny - czy misja Ahrnee była misją ostatniej szansy, czy wręcz przeciwnie - senator ustalał z nimi szczegóły ostatecznej secesji... Na Anioły z Iego! Nie, przecież to było niemożliwe...

Uderzenie, lekkie niczym cięcie komara, lecz znacznie bardziej bolesne, przecięło jej policzek. Wolno podniosła wzrok, coraz mniej rozumiejąc całą sytuację. Przed nią stał ten sam oficer liniowy, tym razem jednak w ręku trzymał szpicrutę, którą przed chwilą uderzył ją w policzek. Drwiący uśmieszek na jego twarzy spowodował, że Yjal po prostu miała ochotę zacząć krzyczeć. Wykrzyczeć swój strach, swoje niezrozumienie... Ostatnim przebłyskiem zdrowego rozsądku było jednak przekonanie, że nie może zrobić nic, co zirytowałoby żołnierzy. Póki żyła, póty mogła się z tego jakoś wyplątać. Bo jedynym wytłumaczeniem, jakie mogła w tym momencie wymyślić, było to, że znalazła się w centrum jakiejś gigantycznej pomyłki, nieporozumienia. Łzy napłynęły jej do oczu, zacisnęła jednak wargi i podjęła marsz w stronę opancerzonego pojazdu stojącego na parkingu budynku. Było ich tam zresztą kilkanaście, czekających zapewne na podobnych jej starannie wyselekcjonowanych nieszczęśników.

W środku jednego z nich znajdowało się już kilka osób, większość z nich znała przynajmniej z widzenia. Większość z nich była związana z biurami poszczególnych radnych, w kącie widziała też patrzącego tępym wzrokiem przed siebie Maarla Ujadę, jednego z byłych legislatorów, zaproszonego na dzisiejszą fetę. Gdy otwierała usta, by zadać choćby jedno pytanie, znajdujący się naprzeciwko niej Zabrak pokręcił niemal niedostrzegalnie głową. To nie było dobre miejsce zarówno na rozmowę, jak i na pytanie.

Zamknęła oczy, starając się nie słyszeć wybuchających niemal w tej samej chwili odgłosów strzałów z powyższych pięter.