english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Życie starego singla

Życie starego singla

2010-12-14, 20:45 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

1039

Maciej Szczepański

Rating: 4.27

Go to page: 1 2

Tym razem będzie dość nietypowo. Lub typowo. Typowo, bo o mnie. Nietypowo, bo inaczej niż zwykle. Dziś chciałbym opowiedzieć Wam jedną historię. Historię o kimś konkretnym. O kimś, kogo nazwałem singlem, a kogo Wy możecie nazwać inaczej. O kimś, kogo część z Was może nazwać kreacją stworzoną przeze mnie na moje podobieństwo. Nazwa tak naprawdę nie jest ważna, przyczyny powstania - również. Ważna jest natomiast historia.

Nazwałem tę osobę singlem. Jednak nie singlem w potocznym tego słowa znaczeniu, czyli singlem, który boryka się ze światem sam, bowiem z tych czy innych powodów nie udaje mu się znaleźć kogoś sobie bliskiego. Nie. Chodzi mi o coś innego, coś, co otrzymamy wywracając to, co w tym słowie jest zawarte, na drugą stronę, zachowując przy okazji spójność całej konstrukcji. Singlem on jest, ponieważ chce się ze światem borykać sam, jednak świat mu to uniemożliwia, co i rusz podsuwając mu bliskie dusze wprost pod nos. On jednak ich nie chce, chce być sam, w odosobnieniu mu jest dobrze, pragnie swojej samotni. Dostać jej jednak nie może. I stąd w nim żal.

On jest bowiem graczem. I to od małego. Jednak jego wiek sprawia, że gdy on był mały, to globalna wioska jeszcze nie istniała, przynajmniej w jego kraju. Ktoś tam przynosił zwalone drzewa, inny zaczynał je ciąć na deski, ktoś tam kreślił jakieś plany, jednak jej powstanie było cały czas w dość odległej przyszłości. On wówczas wracał do domu, odrabiał lekcje czy też sprzątał pokój, i siadał do komputera. Wskakiwał w świat zupełnie oderwany od rzeczywistości, w której przyszło mu żyć - nie było żadnych kabli czy antenek łączących go z innymi graczami, żadnych kamer nadających w przestrzeń obraz jego pryszczatej buzi, mikrofonów atakujących innych jego skrzekliwym głosem. Był tylko on. I komputer. I to było to.

Później nastały czasy lania fundamentów, stawiania pierwszych ścian i dachów, organizowania ludzi, by żyli razem. Pojawił się modem, a z nim nieprzespane noce, spędzone na czytaniu dziwnych rzeczy i liczeniu upływających impulsów. On jednak nie czytał i nie liczył, bo modemu nie miał. Wiedział tylko, że inni go mają, i liczą, i czytają. On, nie. On grał dalej, pokonywał smoki, ratował księżniczki, latającym samochodem przemierzał podniebne autostrady, karmił wilki i z nimi biegał po bagnach, wszystko to siedząc na swoim wygodnym krześle przy swoim drewnianym biurku. Zdawało mu się, że świat się zmienia, że inni robią coś więcej, niż tylko biegają sami po bagnach czy w pojedynkę wzywają do boju kolejne smoki. Były to jednak tylko dalekie echa, silne z początku, jednak w momencie dotarcia do jego samotni ledwo słyszalne, bardziej przypominające zawodzenie zagubionych dusz niż okrzyki radości i podniecenia. Ignorował je.

Czas mijał, świat się zmieniał, wioska w końcu powstała. I zaczęła się rozrastać. On, z początku mieszkający w głuszy, z dala od jej dobrodziejstw i przekleństw, nagle został przez nią pochłonięty. Jednego dnia w zamyśleniu patrzył w gwiazdy, drugiego natomiast stał pośrodku rynku, ze zdziwieniem i dziwną ekscytacją patrząc na wszystkich tych ludzi załatwiających swoje sprawy i spieszących dokądś w jakimś nieznanym celu. Rozpoczął się proces przeistaczania się, z samotnego wilka w część stada. Z początku czuł się zagubiony, zbyt długo siedział sam na odludziu, by teraz wejść bez problemu w nowy, wspaniały świat. Ludzie mówili, lecz on nie słyszał, pokazywali, a on nie widział. Chwilę zajęło, nim zaczął pojmować najprostsze nawet sprawy i zachowania innych. Powoli nabierał pewności siebie wynikającej z wiedzy, oraz ogłady, wynikającej z umiejętności jej zastosowania. I grał już też inaczej.

Zaczął dostrzegać piękno interakcji - zrozumiał, że lepiej jest stadem atakować smoka i ratować księżniczkę niż męczyć się z tym samemu, przemieszczać się po autostradzie całym autobusem, a nie samochodem, atakować wilki gromadą, nie w pojedynkę. I tak też zaczął czynić. Nadeszły czasy wspólnych działań.

Będąc graczem towarzyskim przestał interesować się tytułami dla singli - co to za zabawa samemu przepadać w jakimś dziwnym świecie, lepiej z innymi! I przepadał z innymi. Przepadał, przepadał i... przepaść nie potrafił. Nie udawało mu się w żadną grę wpaść tak, jak wpadał w nie kiedyś, siedząc sam, w ciemnym pokoju, z kubkiem herbaty przy klawiaturze, z małymi oczkami wlepionymi w barwny monitor. Wzruszył jednak, po zauważeniu tego, ramionami, prychnął i wrócił do innych, bo oni grali, a on chciał grać dalej, więc grał z nimi, inaczej to przecież bez sensu.

Po pewnym czasie zaczęło jednak kiełkować w nim dziwne uczucie. Z początku było to tylko jakieś niewygodne ziarenko, które utkwiło głęboko w jego umyśle, gdzieś pomiędzy pragnieniem a nadzieją. Lekko uwierało, jednak je zbył. Szybko jednak puściło pędy zielonej nostalgii i ignorować go już nie mógł. Chciał wrócić - chciał by znów było jak kiedyś. Chciał atakować smoki sam, bez nikogo innego. Zdał sobie sprawę, że choć z innymi jest więcej frajdy i zabawy, to on tak naprawdę nie szukał wcale frajdy i zabawy. Znalazł je gdzieś po drodze, przyjął jak swoje, bez żadnych refleksji, bez zastanowienia się nad tym co to, skąd to i po co mu to, i po prostu szedł dalej. Zagubił się, bo myślał, że dostał to, czego chciał, a gdy już to dostał, to dowiedział się czego tak naprawdę pragnął. A pragnął czegoś, co stracił znajdując to, czego wcale nie potrzebował. W panice zawrócił nagle, gwałtownie zaczął przebierać nogami i rękoma chcąc odzyskać to, co kiedyś miał. I z przerażeniem zdał sobie sprawę, że to niemożliwe. Że samotnym wilkiem, singlem, pustelnikiem w głuszy i zagubionym wędrowcem można być tylko raz. I docenić można to tylko wtedy, gdy się to straci. On to stracił. I docenił.

Po tym dziwnym doświadczeniu trochę podupadł na duchu, gry odstawił natomiast zupełnie. Grać sam już nie potrafił, z innymi - nie chciał. Czuł się, jakby ktoś mu coś zabrał, nie wiedział jednak kto, więc nie potrafił na tym kimś lub czymś skoncentrować swego żalu. Nie wiedział również co to naprawdę było, trudno mu więc było znaleźć ukojenie w tęsknocie. Odciął się więc od gier, porzucił to, co czuł, że go zdradziło. Z upływem czasu jednak zaczął dochodzić do siebie.

Teraz jest już normalnym graczem. Czasem sobie w coś pogra, a to z innymi spróbuje swoich sił w szturmie na zamek, a to w pojedynkę zagłębi się w jakieś niezbadane korytarze. Nie zatraca się już jednak tak, jak kiedyś. Nie potrafi już. A może nie chce? Docenia kolejne tytuły pojawiające się na rynku, czasem nawet na któryś z nich czeka. Lecz nic więcej. Nie ginie na miesiące, nie męczy innych całymi nocami. Nie wie do końca dlaczego. Stało się, i już. Jedni twierdzą, że po prostu wyrósł i było to nieuniknione. Inni - że miał coś, co stracił, choć tracić tego wcale nie musiał. On nie wie jak jest naprawdę. I już go to nie męczy. No, może tylko troszkę. Ale w końcu na pewno przejdzie. Jest tego pewien.

Go to page: 1 2

Tags: cykl: ftp, felietony, przemyślenia, felietonowy tygodnia początek, gry komputerowe, dzieciństwo, internet, globalna wioska, nostalgia, gracze, multiplayer, singleplayer

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

hackeradyn | 2011-02-14, 13:49

A to Ci nielicha historia :D

Ketlan | 2011-02-10, 20:28

Carpe diem. Nic nie trwa wiecznie, a doświadczenia życiowe nas zmieniają. Kształtują nasze patrzenie na świat, który w szaleńczym tępię pędzi do przodu. Artykuł ten od razu nasunął mi refleksję nad moim dorastaniem i fazą przejścia z gier "singlowych" na "stadne". Było to jakieś 7 lat temu gdy pojawiło się u mnie w domu "stałe łącze". Internet - "okno na świat" przez ten okres bardzo mnie zmienił, rozwinął wiele "talentów" i pozwolił mi dzielić się fascynacją pewnymi hobby, czy wspólnymi grami na sieci w to czy tamto z ludźmi z krańców Polski, czy też świata. Zloty i długie rozmowy na jakiś wspólny temat z osobą którą widziałem pierwszy raz twarzą w twarz dawały mimo wszystko wrażenie, jakbyśmy byli starymi kumplami, którzy jak co tydzień spotykają się na piwo, a ich partnerki idą razem np do fryzjera..
Jednak te wszystkie rzeczy, tzw nowości, nowinki nie zatarły całkiem dawnego zamiłowania do gier "singlowych", które gdzieś tam tkwi. Tak jak co poniektórzy tu już wspominali, ja również pewien czas temu wygrzebałem gdzieś, z jakiejś zapomnianej szuflady Baldura II PL i z sentymentem rozkoszowałem się klimatem tej gry.

Łukasz Wasilewski | 2010-12-19, 14:40

Mian: czyzby chodzilo o ten tekst?;)

http://sw-extreme.com/article,2426,to-nie-jest-kraj-dla-starych-graczy.html

Mian | 2010-12-19, 11:04

Jak już kiedyś wspominałem przy nieco podobnym artykule (autorstwa zdaje się, że też maćkowego) również straciłem tą wielką fascynację grami. Muszę jednak rzec, że, podobnie jak Brendis, ściągnąłem ostatnio z półki Baldura i odpaliłem jego drugą odsłonę. Teraz jest troszkę zabawy, dla urozmaicenia w końcu podkręciłem poziom trudności na "szalony" :]

Łukasz Wasilewski | 2010-12-16, 12:59

Ten tekst jest jak Incepcja;) - mozna go potraktowac jako jedna wielka metafore.

Ciekawe spostrzezenia, do niektorych rzeczy juz nie da sie wrocic.

Maciej Szczepański | 2010-12-15, 21:13

Oglądałem, film jest mocny i dający do myślenia. Tym bardziej, gdy człowiek odkryje w sobie coś podobnego do tego, co odkrył bohater.

sloncapowieka | 2010-12-15, 14:57

Jest taka gra zwana Życiem, w której równie ciężko być singlem ( w takim znaczeniu jaki Ty tu opisujesz ). Czytałam ostatnio historię chłopaka, który pragnął tego ponad życie i tak też się stało. Za cenę życia spełnił swoje marzenie. Jeżeli nie czytałeś, albo nie oglądałeś ekranizacji to gorąco polecam "Into the Wild" - Jona Krakauera i ekranizacje o tym samym tytule w reżyserii Sean Penna.

Maciej Szczepański | 2010-12-15, 11:50

@Katylina - no to jeszcze mam ze 4 czy nawet 5 lat przed sobą ;)

@Niesob - jest melancholijny i jest o przemijaniu. Czy o dorastaniu - pewien nie jestem. Całkiem możliwe, że też.

@Piotrek - a ja swojego Baldura już nie mam... :( Chyba zajrzę w końcu na GOG.com i się wykosztuję, chciałbym to mieć w oryginalnej wersji językowej. Chociaż z polską wiążą się ogromne sentymenty. Chyba muszę zainwestować w obie :P