Star Wars and Other Galactic Funk

2009-01-25, 20:01 w Articles > Reviews > Music

1028

Łukasz Wasilewski

Rating: 4.00

Zapewne większość osób kojarzy ścieżkę dźwiękową Gwiezdnych wojen głównie z symfonicznym brzmieniem charakterystycznym dla typowej muzyki filmowej. Jednakże już sami twórcy Star Wars dali nam do zrozumienia, że nie chcą, aby saga kojarzyła się tylko z podniosłym brzmieniem orkiestry – nie dające się z niczym pomylić Cantina Band pokazuje zupełnie inne oblicze muzyki ze słynnej trylogii. W związku z tym, nie może dziwić, że gwiezdnowojenny soundtrack zainspirował wielu artystów, którzy zaczęli tworzyć jego wariacje. Jednym z nich był Dominic Menardo (publikujący jako Meco), który w 1977 wydał Star Wars and Other Galactic Funk.

Jak sama nazwa wskazuje, album wyprodukowany przez Meco to funkowe wariacje tematów z filmów. Do określenia zawartej na nim muzyki w zasadzie najlepiej użyć określenia z tytułu czyli “galactic funk”, jest to dokładne odzwierciedlenie zawartości. Utwory (wszystkie instrumentalne) możemy podzielić na te, które są coverami kompozycji Johna Williamsa oraz na te już bardziej autorskie, z ledwo słyszalnym związkiem ze Star Wars.

Pierwsza część albumu stanowi kilkunastominutową podróż przez najbardziej znane tematy m.in. wspomniane Cantina Band czy motyw otwierający wszystkie epizody. Możemy je usłyszeć w nowych aranżacjach, w pozornie zupełnie innej stylistyce. Tym razem mamy możliwość posłuchania ulubionych tematów wraz z towarzyszeniem klasycznej sekcji rytmicznej z lat 70-tych – potężnego, tłustego elektrycznego basu oraz perkusji, świetnie osadzonej i rytmicznej. Bębny grają w sposób bardzo klasyczny dla funku czy disco z tamtych lat, ale jest w nich coś urzekającego - wibrujący groove, którego jest coraz mniej w muzyce. Nie dziwi więc fakt, że obecnie tylu producentów hiphopowych czy nujazzowych wciąż sampluje perkusje ze starych nagrań soulowych czy właśnie funkowych sprzed ponad 30 lat. Natomiast bas ze swoim pulsującym rytmem naprawdę dodaje coś nowego do oryginalnych melodii – zarówno rytmicznie jak i melodyjnie. Jak można się zorientować, sekcja rytmiczna jest czymś “świeżym”. Reszta instrumentów nie gra niczego odkrywczego, ale robi to w sposób bardzo przyjemny i elegancki. Funkowa sekcja dęta, gdy trzeba, podkreślona jest smyczkami, do tego czasem swoje “3 grosze” dodaje gitara z lekko przesterowanym brzmieniem.

Wcześniej wspomniałem, że stylistyka na recenzowanym albumie jest pozornie nowa. Pozornie, bo przecież już oryginalna muzyka zawiera wiele partii granych z wielką dynamiką przez instrumenty dęte. Poza tym nie trzeba być znawcą, aby wyczuć jak duży potencjał energetyczny mają kompozycje Williamsa. Zatem w zasadzie wersje zaprezentowane na Star Wars and Other Galactic Funk są dość naturalną ewolucją.

Trzeba przyznać, że całość jest zrealizowana wyjątkowo przyjemnie, poszczególne tematy zgrabnie przechodzą w kolejne, cały czas obecny jest bardzo wyraźny “flow”. Z pewnością niejeden discofunkowy DJ może wykorzystać nagrania z tego albumu w swoich mixach. Niestety, na płycie znalazły się również 3 nagrania pod wspólnym tytułem Other Galactic Funk. Nie jest to kiepska muzyka, wręcz przeciwnie jest to dobrze zagrany funk ze wszystkim pożądanymi w tym gatunku cechami – mocną sekcją rytmiczną czy “dęciakami”. Problem leży gdzie indziej – kompozycje wyraźnie odstają od tych gwiezdnowojennych, zarówno muzycznie jak i tematycznie. Nie jest to dziwne – w końcu trudno przebić świetne pomysły Wiliamsa, który od zawsze miał talent do pisania niebanalnych, ale łatwych do zapamiętania melodii. Prawda jest taka, że gdyby porównać poszczególne części albumu do zespołów muzycznych, to część związana ze Star Wars byłaby gwiazdą wieczoru, a ta druga mogłaby ją co najwyżej supportować.

Mimo że album Star Wars and Other Galactic Funk nie jest wyjątkowo odkrywczy, to ma niezaprzeczalny urok – po włączeniu trudno zatrzymać muzykę nie przesłuchawszy całej płyty. Połączenie funkowej motoryki i energii ze świetnymi tematami z filmów dało mieszankę wybuchową – singiel Cantina Band pochodzący z tej płyty jest najlepiej się sprzedającym instrumentalnym singlem w historii, a to niewątpliwie o czymś świadczy. Zdecydowanie polecam to wydanie wszystkim, którzy choć raz pomyśleli o zdezelowanym Sokole Milenium jako o wysłużonym, amerykańskim “krążowniku szos”.

Ocena: 8/10