Postanowiłem, że tym razem poruszę w felietonie temat, który od pewnego czasu pląsał mi po głowie, wybijał hołubce i narzekał, że nie zebrałem się w sobie i nie przelałem go na papier. Nawet ten taki cyfrowy. W końcu więc skapitulowałem wobec narastającego zdeterminowania mojej upierdliwej podświadomości i teraz możecie czytać te oto słowa.

Tematem tym są gry gwiezdnowojenne. Lecz nie te, w które większość fanów sagi z pewnością grała, a o których wszyscy słyszeli, lecz te inne. Te, o których nie słyszał nikt. I w które nikt nie grał - bo nigdy nie powstały, niestety. W mojej głowie bowiem pojawiła się lista pomysłów na gry komputerowe spod znaku gwiezdnej sagi, w które bardzo, ale to bardzo chętnie bym zagrał. I wierzę, że nie jestem jedyną osobą, której takie a nie inne wizje w wersji zrealizowanej by się spodobały. Zacznijmy więc to mini zestawienie.

1. The Secret of Jedi Island

Klikajcie, a znajdziecie. Konkretniej natomiast klikajcie, kombinujcie, klikajcie, walcie głową w stół i klikajcie jeszcze więcej. Czyli, mówiąc krócej, przygodówka typu point & click. Mam ogromną słabość do tego typu gier. Całe miesiące poświęcałem takim tytułom, jak The Secret of Monkey Island, Discworld czy The Longest Journey. Kiedy już w jakiejś z nich się zanurzyłem, to znikałem na naprawdę długi czas.

Rozgrywka niejednokrotnie była nieprawdopodobnie irytująca, bo człowiek potrafił kilka dni spędzić nad kombinowaniem co musi zrobić dalej, by ruszyć z miejsca upartą fabułę. Początkowe próby logicznego wymyślenia następnego kroku na drodze do zwycięstwa szybko ustąpić musiały prawdziwemu brute force'owemu podejściu do sprawy. Skąd bowiem normalnie myślący człowiek mógłby wpaść na to, że musi połączyć dziurawą dmuchaną kaczkę z jakimiś obcęgami i sznurkiem w celu wyciągnięcia klucza leżącego na torach w metrze? Patyków już nie ma? Zdesperowany gracz przeglądał więc ekwipunek, w środku gry pełen najprzeróżniejszego śmiecia, i wszystko próbował łączyć ze wszystkim, licząc, że coś w ten sposób otrzyma. Banany z klamkami od drzwi, wióry drewna z budyniem i wiewiórką, koło zębate z pękniętą żarówką - wszystko było możliwe. I kiedy w końcu, po setkach prób w setkach różnych miejsc, bohater opowieści wziął w ręce jakiś absurdalny wytwór swojej chorej wyobraźni i wetknął w odpowiednie miejsce czuliśmy się po prostu bosko. Mogliśmy teraz zacząć kombinować od początku w nowych, dostępnych od tego momentu lokacjach, wykorzystując nowe, zdobyte niedawno przedmioty.

Tego typu gier mi brakuje. Płaskie, nieruchome tło i narysowana postać przemieszczająca się po nim. Nic graficznie zaawansowanego, bo nie ma po temu żadnej potrzeby - prostota, lecz prostota wykonana ze smakiem. I pomyślmy teraz, że osadzone jest to w barwnym świecie Gwiezdnych wojen. Dla mnie Star Wars idealnie się nadaje właśnie do tego! Wspaniałe światy mamy, przeróżne rasy są - nic tylko wziąć jakąś postać, rzucić ją w wir wydarzeń i kazać przy pomocy rogu Wampy i niebieskiego mleka przepędzić koczujących przy jaskini Tuskenów. Gdyby to jeszcze był młody Jedi, który w trakcie rozgrywki nabiera wprawy w posługiwaniu się mocą i może ją wykorzystywać do coraz to dziwniejszych konstrukcji z wykorzystaniem znalezionych wcześniej materiałów, to gra kleiłaby się sama z siebie! Pomyślmy tylko, młody Padawan musi skonstruować swój miecz świetlny i jego zadaniem jest znaleźć wszystkie potrzebne elementy - już jest pomysł na pierwszy etap gry! Wspomniane mnogie lokacje i stwory, już przecież gotowe, tak piękne dałyby tło tej produkcji, że zapewne nikt by mnie od monitora odciągnąć nie dał rady. Przez tygodnie wkładałbym śrubkę z droida w przeróżne miejsca na różnych planetach licząc na to, że coś dzięki temu się stanie. Po czym walnąłbym głową w ścianę po odkryciu, że muszę ją najpierw zanurzyć w beczce z olejem i posypać cukrem. Następnie natomiast i tak grałbym dalej.

2. Jedi's Gate

Tudzież Wrota Jedi, jak kto woli. Nazwa nie pozostawia wiele wyobraźni - chodzi mi tutaj o klasycznego erpega. Czym jest klasyczny erpeg? Cóż, pewnie jest tyle definicji, ilu graczy, ja jednak skoncentruję się na mojej wizji, bowiem to mój artykuł - przykro mi. Baldur's Gate, Icewind Dale, Planescape: Torment - to są tytuły, na których się wychowałem, i które mam na myśli. Do dziś pamiętam jak wyczekiwałem ukazania się przełomowych Wrót Baldura - przeczytałem chyba wszystkie zapowiedzi tej produkcji, jakie tylko udało mi się w prasie komputerowej wypatrzyć (o internecie mi się wtedy jeszcze nawet nie śniło), i przez długie tygodnie co jakiś czas jeździłem do sklepu, bo może już jest...

Gra natomiast, gdy już ją dorwałem w swoje łapki, przerosła moje najskrytsze oczekiwania. Czegoś takiego jeszcze nie było. Przez miesiące nie grałem w nic innego. Wspaniała fabuła, cudowne dialogi, niesamowity model rozgrywki, piękna grafika. Całość natomiast kleiła się do siebie tak wspaniale i była takim przełomem, że cały świat momentalnie zwariował, a ja razem z nim.

I właśnie takiej gry pragnę całym sercem. Gry wracającej do korzeni, wskrzeszającej rzut izometryczny i dającej graczowi kontrolę nad całą drużyną. I to w świecie Star Wars. Chcę mieć w niej Jedi, łowców nagród, droidy, szturmowców i całą masę innych możliwych postaci, z którymi będę mógł odkrywać wspaniałą historię i ratować świat. No, Galaktykę. I zdaję sobie sprawę, że był KotOR, który jest bliski temu, co chciałbym zobaczyć. Mogę więc stwierdzić, że chciałbym powrotu Rycerzy Starej Republiki, jednak w nowym wydaniu. W wydaniu "baldurowym". Tak, jak Dragon Age postanowił reanimować stare, dobre erpegi, tak niech zrobi to LucasArts. No, raczej BioWare. Ci bowiem jak coś robią, to robią to rzeczywiście porządnie.

3. J

Nie wiem ilu z Was świadomych jest istnienia bardzo sympatycznej gierki o niezwykle skomplikowanym tytule: N - z całą pewnością jest Was jednak zbyt mało. Wcielamy się w niej w małego, zwinnego ninja (to słowo się odmienia?), który ma na celu dotarcie do drzwi. Problemem jest jednak to, że na przeszkodzie stoją mu miny, wyrzutnie rakiet, lasery i masa paskudnych, niebieskich (i nie tylko) kulek, które chcą go zlikwidować, on natomiast, zanim do zbawiennych wrót się dostanie, musi wcisnąć masę przycisków i zebrać jak najwięcej prostokątnego złota. Stanowi to dość spore wyzwanie, nasz ninja jest bowiem pozbawionym broni pacyfistą, umiera natomiast nie tylko od wrogów, kiedy to wystarczy jedno ich dotknięcie, oraz pocisków, kiedy to wystarczy jedno trafienie, lecz również od upadku ze zbyt dużej wysokości, kiedy to wystarczy jedno, solidne plask.

Pamiętać jednak trzeba, że ninja to ninja, i choć pozbawiony broni, to wciąż ma w swoim arsenale zwinność i szybkość potrafiącą zawstydzić nawet kota, a o to łatwo nie jest. Naszym zadaniem jest więc bieganie po całym poziomie, skakanie, wdrapywanie się na ściany, odbijanie od wszystkiego, co tylko napotkamy na swojej drodze, unikanie wszelkich zagrożeń i ekwilibrystyczne pokonywanie przeszkód. Całość ukazana nam została jak stare poczciwe platformówki - widać to zresztą na poniższym screenie.

Jeśli nie mieliście przyjemności w N zagrać, to Wam to polecam - w sam raz na odstresowanie się i zrelaksowanie w pracy, gdy szef nie widzi. Mnie natomiast N ostatnio ponownie zauroczyło (przypomniałem sobie o tym tytule i zacząłem na nowo grywać wieczorami) i stwierdziłem, że genialnie by było, gdyby powstało coś podobnego, tylko zamiast małego ninja dostalibyśmy małego Jedi! Niech będzie równie zwinny, co nasz protagonista z N, dodatkowo jednak niech zostanie wyposażony w miecz świetlny, którym mógłby odbijać lecące w niego pociski, oraz moc, która służyłaby mu np. do wytwarzania tarczy ochronnej, oszałamiania przeciwników czy też chwilowego spowalniania czasu. Nie chcę, żeby była to bezczelna kopia N, mam na myśli dużo większe plansze (kiedy my w danej chwili widzimy tylko kawałek, mamy jednak możliwość włączenia mapy), różnorodne pod względem tła i napotykanych przeciwników. Bardzo jednak dobrze by było, gdyby nasz Jedi miał również wstręt do przemocy i żeby gra polegała na umiejętnym skakaniu, podlatywaniu (moc mogłaby się również do tego przydać) i unikaniu niebezpieczeństw, a nie walce z każdym napotkanym potworem. Platformówek, w których chodzi o tłuczenie wszystkiego, co tylko się rusza, jest od groma. Takich natomiast, gdzie naszym zadaniem jest umiejętne unikanie łażących stworów, już mniej. Gdyby do tego jeszcze dodać gwiezdnowojenną oprawę audio-wizualną i może jakąś prostą, lecz nie prostacką fabułę, to moglibyśmy dostać coś nad wyraz interesującego. Ja z całą pewnością byłby chętny.

4. Jedi's Creed

O numerze czwartym napisałem już kiedyś cały felieton. W skrócie - bardzo spodobał mi się pomysł (i nadal mi się podoba) połączenia najlepszych cech takich gier, jak Assassin's Creed, Thief, Splinter Cell czy Prince of Persia i wrzucenia ich do jednego kotła z napisem Gwiezdne wojny. Dość mam bowiem wyrzynania hord napierających na mnie wrogów i tęsknię za jakimś bardziej subtelnym podejściem do wizji rycerza Jedi. Jest to przecież obrońca pokoju, a nie bezmyślna maszyna zagłady. Wkradanie się w różne miejsca, niezauważone przez nikogo unieszkodliwianie osób, wykradanie niebezpiecznych danych - to jest coś, co Jedi robić powinien. Chętnych zapraszam do zapoznania się z moim tekstem poświęconym właśnie takiej wizji gry (znaleźć go można tutaj), ja pozwolę sobie zacytować jedynie jeden akapit, w którym starałem się opisać tę magię w takim podejściu do sprawy ukrytą.

"Gry typu "stealth" mają coś w sobie - tak długo, jak pozostajemy w ukryciu, możemy w sposób przez nikogo nie zauważony zmieniać oblicze świata, przesuwać pionki po planszy gdy nasz przeciwnik zamyślony spogląda gdzieś w dal, władać losami ludzi niczym szara eminencja ukryta za osłoną czyjegoś majestatu. To nie pole średniowiecznej bitwy, to nie potyczka, w której przemy do przodu, w pogardzie mając finezję, a drogę znacząc jedynie trupami pokonanych przeciwników. To coś zupełnie innego. To popychanie jednego, nic nie znaczącego kamyczka, a następnie obserwowanie jak lawina pochłania wszystko, co stanie jej na drodze. To zabawa w bogów, nie ludzi"

5. Racer II

Na zakończenie zostawiłem grę, która nie powinna znaleźć się na tej liście, jednak znajdzie się na niej mimo to. Czemu nie powinna? Bowiem jest nią wskrzeszenie gry, która powstała, i w którą przecież graliście, co poniekąd przeczy założeniom tego tekstu. Czemu natomiast się znajdzie? Bo na myśl o tym, że miałaby powstać, aż mi się oczka ze szczęścia zaczynają świecić.

Mowa oczywiście o reanimacji wyścigów ścigaczy, czyli ukazanym się w 1999 roku Star Wars Episode I: Racer. Mieliście już okazję przeczytać, że Racer jest moją ulubioną grą ze wszystkich gwiezdnowojennych tytułów, i że bije na głowę nawet rewelacyjnych KotOR - moją recenzję pełną zachwytów znajdziecie tutaj.

Dzisiejsze silniki graficzne i sprzęt, który wykorzystują, są w stanie wygenerować naprawdę cudowne obrazy. Gry coraz bardziej zbliżają się do fotorealizmu, który jest jakimś niepisanym celem współczesnego przemysłu rozrywki cyfrowej, i daje to naprawdę ogromne możliwości. Dodatkowo również symulacja środowisk rządzonych prawami fizycznymi jest na coraz wyższym poziomie i pomaga w stwarzaniu pozorów realności kreowanych światów. Gdyby zebrać to razem i z tej gliny ulepić nowego, lepszego Racera, to byłaby to chyba najbardziej wyczekiwana przeze mnie gra. Myśl o wspaniałych krajobrazach, niesamowitej prędkości, zaawansowanym modelu zniszczeń i nieprawdopodobnie zakręconych trasach z całą masą skrótów, a wszystko to natomiast w cudownej oprawie graficznej i z realistyczną (w miarę) fizyką, sprawia, że aż mnie ciarki przechodzą. Oj, to byłaby gra...

I to by było na tyle. Pięć pomysłów, które pewnie nigdy nie wyjdą poza fazę bycia jedynie pomysłami, a które bardzo chciałbym zobaczyć zrealizowanymi. Nadzieja jednak, że kiedyś się ich rozwoju doczekam, żyć będzie we mnie chyba już zawsze. Bo nadzieja ma taką własność, że jakoś nigdy nie umiera.

PS. I przepraszam za czerstwe żarty polegające na wzięciu tytułu gry i zmienieniu go tak, by było tam słowo Jedi. W mojej głowie było to całkiem zabawne, rezultat jednak już taki nie jest.