Cocktails in the Cantina

2009-01-25, 17:01 w Articles > Reviews > Music

820

Łukasz Wasilewski

Po tym, jak miałem okazję usłyszeć gwiezdnowojenne melodie w interpretacjach jazzowych czy funkowych, spodziewałem się również znaleźć gdzieś album z wariacjami chilloutowymi. Dlatego, gdy napotkałem informacje o albumie zatytułowanym Cocktails in the Cantina, nie byłem ani trochę zdziwiony.

Pomysł, który zaowocował powstaniem recenzowanego albumu, jest całkiem ciekawy, ale i logiczny – sławne tematy skomponowane przez Johna Williamsa, choć pełne mocy, nie są agresywne, ich siła wynika raczej z wyjątkowej aranżacji i scen, którym towarzyszą. W związku z tym można wykorzystać ich melodyjność, a instrumentarium dobrać tak, aby odgrywanych utworów przyjemnie się słuchało np. podczas rozmowy czy wieczoru w kawiarni. Trzeba przyznać, że pomysł, choć nie jest wyjątkowo odkrywczy, jest jednak interesujący. Który fan Gwiezdnych wojen nie chciałby się odprężyć przy melodiach znanych z sagi? Niestety z realizacją tego pomysłu jest już dużo gorzej.

Na płycie znajdziemy 13 utworów, wszystkie utrzymane w klimacie bigbandowego grania sprzed kilkudziesięciu lat, czasem z dodatkiem bossa novy czy innych latynowskich rytmów. W zasadzie wszystkie z nich to po prostu tematy znane z filmu w nowych aranżacjach – uboższych z racji składu zespołu. Oczywiście dodanych zostało trochę nowych melodii i wariacji, głównie ze względu na inny gatunek i charakter muzyki, niż ten znany z oryginalnych soundtracków filmowych. Ta muzyczna adaptacja jest całkiem przyzwoita – osoba, która nie zna oryginalnych tematów, mogłaby pomyśleć, że to autorskie utwory tego składu. Niestety wszystko to brzmi dość mało przekonywująco, a chyba najoryginalniejszym zabiegiem na tym albumie było zagranie Cantina Band w wolniejszym niż zwykle tempie – chyba sami przyznacie, że to dość niewielki wkład w oryginalny materiał.

Wspomniałem już o dopasowaniu składu zespołu do aranżacji poszczególnych tematów, warto teraz napisać kilka słów o instrumentach, które możemy usłyszeć na Cocktails in the Cantina. Trudno powiedzieć, żeby użyte instrumenty były jakimś zaskoczeniem, tym bardziej, że stanowią raczej naturalny wybór w tym gatunku; głównie słyszymy kontrabas, instrumenty dęte, wibrafon czy organy Hammonda. Do tego nienarzucająca się, lekka perkusja, której czasem towarzyszą conga czy shakery. Instrumentarium standardowe, choć nie jest to jakaś wada. Niestety gorzej z jego brzmieniem. Gdy myślimy o muzyce granej przez big band czy o nowych produkcjach określanych mianem chilloutu czy smooth jazzu, to od razu na myśl nasuwają się takie określenia, jak brzmienie ciepłe i raczej ciemne. Niestety recenzowany album serwuje nam coś wręcz przeciwnego – przeważa sound dość zimny i stosunkowo jasny. Nie ma sensu mówić o szczegółach i pojedynczych instrumentach, liczy się przede wszystkim ogólne wrażenie, a to jest następujące – całość brzmi jak produkcja zrealizowana na domowym komputerze, a nie w poważnym studiu. Brakuje pewnej spójności poszczególnych warstw w utworach i przyjemnego, miękkiego wydźwięku całości. Muszę jednak zwrócić uwagę na jeden konkretny instrument – organy Hammonda brzmią momentami koszmarnie, wyjątkowo nienaturalnie, wręcz kłują w uszy. Nie tego oczekujemy po tym urokliwym instrumencie, który chyba nigdy się nie zestarzeje.

Cocktails in the Cantina to chyba idealny przykład niewykorzystanego potencjału – naprawdę chętnie wypiłbym dobrą herbatę przy relaksujących aranżacjach znanych i lubianych kompozycji Johna Williamsa. Niestety sposób, w jaki spróbowano wcielić w życie wspomniany pomysł, jest raczej nieudany. Kilka interesujących rozwinięć oryginalnych melodii czy przyjemnych rytmów nie wystarcza, żeby zasłonić braki realizacyjne i koncepcyjne – Cocktails in the Cantina radzę traktować tylko jako ciekawostkę.

Ocena: 5/10