Rody Ciemnej Strony

2010-10-08, 20:00 w Articles > Sith Friday

553

Khali

Rating: 4.63

Na temat tego, jak bardzo nieuchwytnym i niezrozumiałym zjawiskiem jest Moc, można by dyskutować latami, nie dochodząc do żadnych sensownych wniosków. Dość powiedzieć, że samo dziedziczenie potencjału Mocy jest zjawiskiem nieprzewidywalnym i - niejednokrotnie - zaskakującym. Równie często, jak udawało się wyśledzić rody potężnych istot poddanych czy to Jasnej czy Ciemnej Stronie, można było natrafić na przypadki ślepych na Moc potomków wielkich Rycerzy Jedi czy Wojowników Sithów. Zdarzały się także - można by rzec - spontaniczne objawienia wyjątkowej potęgi w Mocy u zwykłych śmiertelników z nudnych, prozaicznych rodzin. Objawienia, z którymi najpewniej nie miał wspólnego żaden manipulący midichlorianami Lord Sithów.

Ze względu na taką specyfikę, wartości rodzinne u użytkowników Mocy pojawiają się raczej na drodze wyjątku, a nie w ramach reguły. Zakon Jedi odbierał rodzicom niemowlęta, Bractwo Sithów kusiło obietnicami potęgi dorosłych osobników. Baran Do, Luka Sene, Derwisze Seyugi, Czarnoksiężnicy Rhand czy Namiestnicy Nieba - wszystkim tym organizacjom było bliżej do szkoły czy sekty niż rodzinnego biznesu pokroju Korporacji Tagge. Dopiero powstanie Praxeum na Yavinie IV i fakt, że gros uczniów Luke’a jest z nim połaczona więzami krwi, zmienia odwieczny stan rzeczy.

Rodziny użytkowników Mocy w czasach Galatycznej Wojny Domowej i po wojnie Sithyjsko-Imperialnej są tematem ciekawym i niespecjalnie eksploatowanym. O ile jeszcze uczucia takie jak matczyna i ojcowska miłość wydają się naturalne dla Jedi, niezwykle ciekawym jest fakt, że zdarzały się również silne Mocą rody Sithów, pełne lojalnego i wiernego potomstwa. Wydaje się trudnym do uwierzenia, by egoistyczni i okrutni Sithowie potrafili wychować sobie następców, którzy nie obmyślaliby od czasu szesnastych urodzin (o których zajęci podbijaniem Galaktyki tatusiowie zapewne zapominali) sposobu na skrytobójcze zamordowanie rodzica. Warto byłoby więc przeanalizować ten ewenement na skalę galaktyczną, przyglądając się kilku sithyjskim rodzinom.

Pierwszym ciekawym przykładem może być rodzina Ovair - silna linia użytkowników Mocy Zakonu Jedi w czasach walk z odrodzonym Imperium Sithów. Barel Ovair, tak jak jego ojciec i dziadek, pozostawał pozornie lojalny Jedi, skutecznie infiltrując Zakon i sumiennie wykonując rozkazy Imperatora Sithów. Jest całkowicie pewnym, że wychowanie dziecka w tak trudnych i wycieńczających psychicznie warunkach ukrywania własnej tożsamości nie jest zadaniem łatwym. Potrzeba niezwykłej konsekwencji i znajomości psychologii, by wpoić dziecku ideały Sithów i równocześnie zabezpieczyć powodzenie misji. Łatwo jest powiedzieć, że Sithowie robili ze swych dzieci tylko bezwolne marionetki, wyprane z myśli i uczuć, należy jednak pamiętać, że Imperator Sithów nigdy nie zechciałby posługiwać się narzędziem tak uproszczonym. Umiejętności improwizowania i obmyślania nowych strategii, gdy plan ulega zmianie, wymagają błyskotliwego umysłu, nietkniętego pospolitą indoktrynacją. Rodzina Ovair z pewnością potrafiła wzbudzić w dziecku ambicje, poczucie misji i głęboką potrzebę realizowania nakazów rodziców.

Ciekawa wydaje się również kwestia prokreacji. Historia nie wspomina o tym, by kobiety z tego rodu były w Zakonie. Jeżeli więc nie były czułe na Moc, to czy były nieświadome tego, czego są częścią? Czy uległy naukom Sithów, czy może - prawdziwym bądź nie - uczuciom? A może, oślepione przez miłość bądź perswazję Mocy, uwierzyły, że przyczyniają się do poprawy jakości życia w Galaktyce? Mówi się, że mężczyźni potrafią udawać związek… ale żeby przez trzy pokolenia ukrywać się tak skutecznie? Przecież najmniejsza wątpliwość ze strony małżonek mogła zaprzepaścić wszelkie plany i starania.

Sprawa wydaje się nieco prostsza w przypadku rodu Wyyrloków w Imperium Dartha Krayta. Przynależność do Sithów była jawna, a dzieci trafiały do Akademii na Korribanie w młodym wieku. Mimo to warto przyjrzeć się relacjom między Saraai a Darthem Wyyrlokiem III. Nie trudno dostrzec, że za ojcowską surowością czai się duma. Nie trudno też domyślić się, że w zimnej i niewzruszonej Chagariance płonie bardzo silna chęć, by zapracować sobie na tę dumę oraz strach, by nie stracić zaufania. To cecha, która zdaje się łączyć wszystkich potomków sithyjskich rodów - doprowadzona do granic obłędu chęć, by zaskarbić sobie miłość rodzica.

Podobnie jak w poprzednim wypadku, kwestie małżeńskie są niejasne. Czy byli to niewolnicy i niewolnice, czy może inni uczniowie Krayta? Czy mieli wpływ na wychowywanie potomstwa, czy może stanowili jedynie dawców genetycznego kodu?

Odpowiedzi na te pytania zapewne nigdy nie uzyskamy. Może to i lepiej, gdyż trudno ustalić, która myśl jest bardziej przerażająca. To, że Sithowie, jak na socjopatów przystało, chwytali niewinne istoty w sieć kłamstw tak gęstą i spójną, że niemalże nie do przejrzenia, czy może to, że na swój przetrącony, przerażający sposób potrafili pałać do innych prawdziwym uczuciem, a owi „inni” odwzajemniali je? Wszak miłość partnerska, ta egoistyczna i niebezpieczna, jest tym, czego zabraniano Jedi, nie Sithom.

Pewnym wydaje się tylko to, że rody użytkowników Ciemnej Strony były niezwykle skuteczne i wydajne. Rodzice - chcąc nie chcąc - traktowali dzieci jak inwestycje, środek do osiągnięcia celu, w który wierzyli, a one zaślepione - przynajmniej na początku - miłością i pragnieniem tejże, gotowe były stawiać przed sobą niemożliwe cele, byleby tylko nie zawieść swoich autorytetów.

I wygląda na to, że działo się tak wszędzie: w czasach świetności Starej Republiki; na odseparowanej od świata planecie Kesh rządzonej przez Zaginione Plemię Sithów; czy ponad wiek po upadku Imperium Galaktycznego.