english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Internet jak powietrze

Internet jak powietrze

2010-10-04, 00:01 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

863

Maciej Szczepański

Rating: 4.29

Go to page: 1 2 3

Tym razem chciałem napisać dość krótko (co jak zwykle mi nie wyszło) o jednym, konkretnym elemencie naszej cywilizacji dwudziestego pierwszego wieku - internecie. A raczej nie o nim, a o tym co on zrobił ze mną - jak to mnie połknął, przemielił, przetrawił i wydalił, sprawiając, że nie wiem co się stało i o co w otaczającym mnie świecie chodzi, a ja się nawet nie zorientowałem kiedy to wszystko miało miejsce.

Po kolei jednak. Jak większość nagłych odkryć dotyczących rzeczy oczywistych i wszechobecnych tak i to nastąpiło nagle, pod wpływem dość idiotycznej sytuacji. Pewnego dnia siedziałem sobie spokojnie w domu, zajmowałem się jakimiś nader ważnymi rzeczami, jak to mam często w zwyczaju, aż tu nagle - bach - zabrali mi internet. Bez żadnego ostrzeżenia, w pogardzie mając mnie, jako istotę ludzką, i przynależność moją do szeroko rozumianego grona konsumentów, którzy swoje prawa podobno mają.

Z początku myślałem, że to tylko modem coś sobie świruje - czasem mu się zdarza robić dziwne rzeczy, modulować czy też demodulować mu się nie chce - i wystarczy go po prostu wyłączyć i włączyć ponownie. Tym jednak razem ta prosta i zazwyczaj skuteczna operacja nie przyniosła żadnych efektów. Coś się na modemie świeciło, jakaś lampka migała, jednak nie był to stan radosnego zielonego Las Vegas, który moja skrzynka prezentuje wtedy, kiedy jest radosna i zdrowa. Tym razem było to polskie Vegas - trzy lampki na krzyż (oj, niefortunne stwierdzenie), w tym jedna migająca, i efekt pozytywny w wersji nieistniejącej.

Nie panikowałem jednak - w końcu czasem internet (jakoś tak będzie z jeden-dwa razy w roku) porzuca mnie i bierze sobie ode mnie chwilowy urlop. Chwilę posiedziałem, pomyślałem co też robili ludzie, kiedy nie mieli jeszcze dostępu do tej globalnej, cyfrowej sieci (czyli co robiłem ja jeszcze 7-8 lat temu), po czym sięgnąłem do biblioteczki, wyciągnąłem jakąś książkę i zacząłem czytać. W tzw. międzyczasie wstałem, i wziąłem się za zapakowanie prezentu dla znajomego z okazji jakiejś tam... okazji, jednak poległem, bo nie znalazłem taśmy klejącej, po czym wróciłem do czytania.

Jakiś czas później internet ożył, modem zaczął świecić wszystkimi lampkami oznajmiając światu, że magicznie wyzdrowiał i już może i chce modulować, demodulować i co on tam jeszcze zwykł robić, a ja usiadłem do komputera, wszedłem na Allegro i zacząłem szukać taśmy klejącej - w końcu potrzebna mi będzie do zapakowania prezentu. I dopiero po chwili uświadomiłem sobie co ja u licha ciężkiego robię.

Fakt, że oczywistym odruchem było przeszukiwaniu zasobów serwisu aukcyjnego żeby kupić taśmę klejącą, której mi zabrakło, wstrząsnął mną mocno, gdy już sobie z niego zdałem sprawę. Zamiast wstać i pójść do kiosku czy sklepu papierniczego usiadłem do komputera. I to zapoczątkowało przyszłe moje rozmyślania.

Kiedy zacząłem analizować moją codzienną styczność z internetem zorientowałem się, że jestem od niego po prostu uzależniony. Jednak nie tak, jak ludzie są od alkoholu - nie. Jeśli już to tak, jak ludzie są uzależnieni od tlenu - jest im po prostu niezbędny do życia. I tyle. Nie czerpią z niego jakichś zakazanych przyjemności, nie kupują go w butlach i nie wdychają w jakichś obskurnych zaułkach, tylko po prostu z niego korzystają, nawet o tym nie myśląc. A przypominają sobie o nim dopiero wtedy, gdy go zabraknie.

I tak też jest ze mną - nie myślę o internecie, tylko po prostu z niego korzystam. Codziennie. Czy to w domu na komputerze, czy na zewnątrz przy pomocy telefonu komórkowego. Stał się tak integralną częścią mojego życia jak nic innego - i przestałem go zauważać.

Wspomniałem o Allegro - dla mnie stało się to już wyszukiwarką sklepów w Warszawie. Wybieram konkretny produkt, podaję moje miasto, zaznaczam "odbiór osobisty" i wybieram miejsce, które jest najbliżej. Po czym jadę, często przez pół miasta, żeby odebrać jakieś pędzle czy podkładkę pod mysz, a co mógłbym pewnie kupić za tę samą lub niewiele wyższą cenę o wiele bliżej domu. Czego jednak nie robię, bowiem nie wiem gdzie jakiekolwiek sklepy są w Warszawie. Wiem gdzie jest Allegro, i tyle.

Podobnie sprawa się ma z przemieszczaniem po moim kochanym mieście. Korzystam z komunikacji miejskiej i kilka miesięcy temu poznałem stronkę jakdojade.pl. I odmieniła ona moje życie. Dawniej, chcąc dostać się z jednego miejsca w drugie, wchodziłem na stronę ZTM, szukałem przystanek najbliżej miejsca docelowego, patrzyłem jakie linie się na nim zatrzymują i czy którąś kojarzę, a jak nie, to miałem pół godziny kombinowania czym jechać i jak się przesiąść. I rzadko kiedy była to trasa optymalna. Teraz wchodzę na stronę, podaję adres docelowy, klikam "szukaj" i chwilę później mam całą trasę na mapie zaznaczoną, z opisem gdzie wsiąść, gdzie się przesiąść, ile czekać, kiedy wyjść itp. Stronka tak mi weszła w krew, że ostatnio, jadąc do radia, znalazłem się na przystanku, na którym zatrzymywało się sporo autobusów, a tylko niektóre mi pasowały, a skoro nie wiedziałem które, to... wyciągnąłem komórkę i przy pomocy jakdojade.pl sprawdziłem, które z nich mi pasują. Nie ustaliłem po prostu ich drogi na rozkładzie jazdy wiszącym dziesięć metrów przede mną - o nie! Wklepałem odpowiednie zapytanie w telefonie i po chwili poznałem odpowiedź na moje pytanie. I wówczas nie wydawało mi się moje zachowanie dziwnym.

Kolejne przekleństwo i zarazem największe dobrodziejstwo internetu to oczywiście Wikipedia. Nie jestem w stanie zliczyć ile razy dziennie z niej korzystam. Ilekroć wpadnie mi do głowy jakieś absurdalne pytanie (które bez dostępu do sieci bym po prostu zbył, a które bardzo możliwe, że wówczas w ogóle by mi się w głowie nie pojawiło) od razu siadam przed komputerem, wchodzę na wiki i wyszukuję odpowiednie hasła. Jaką łacińską nazwę ma żółw grecki? Ile albumów wydało Jethro Tull? Z jakiej broni zastrzelony został JFK? Jaką flagę ma Mozambik? Cokolwiek mi się w głowie dziwnego zmaterializuje momentalnie przewalam zasoby tej internetowej encyklopedii w poszukiwaniu wyjaśnień. Czy ktoś teraz zagląda do zwykłych wydań książkowych? Ja czasem tak, ale to wtedy, gdy do toalety na dłużej idę i dobrze jest mieć coś do poprzeglądania. Co prawda zazwyczaj pada na tablice matematyczne, ale to też pewien rodzaj książkowej encyklopedii.

Kolejną rzeczą związaną z internetem, która wpadła mi w nawyk i wypaść z niego nie może jest... sprawdzanie prognozy pogody. No bo muszę wiedzieć, czy wyjść w bluzie bez kurtki czy bez bluzy w kurtce! Brać parasol? Które buty założyć? Będzie wiać? Albo padać? Czy może i to i to? Albo nic? I prognozy pogody w telewizji nie oglądam, bo nie mam telewizora. To taki dla mnie trochę niepotrzebny przeżytek. Jak sobie uzbieram, to kupię sobie jakiś duży, ale to z myślą o konsoli i grach, a nie telewizji. Telewizor już nie jest po to, żeby telewizję oglądać - jakkolwiek absurdalnie by to nie brzmiało.

Zażyłość z internetem posuwa się już tak daleko, że jedynymi bibliotekami publicznymi, z których korzystam, są te na Bemowie (mimo że ja mieszkam na Pradze) bo... mają bardzo dobrze zrobiony dostęp do swojego katalogu przez internet! Zanim pojadę mogę poszperać w księgozbiorze, zobaczyć co jest sensownego do przeczytania, a czego nie ma, bo zostało wypożyczone, i spisać wybrane tytułu na karteczce. Potem wchodzę do środka, biorę wypatrzone w domu pozycje i wychodzę - całość zajmuje mi ze 2-3 minuty. Co prawda na dojazd do biblioteki i powrót do domu tracę przeszło półtorej godziny, ale to detal bez znaczenia. I to naprawdę, według mnie, bez znaczenia.

Osobną bajką jest jeszcze Google. Myślę tutaj o trzech jego tworach - wyszukiwarce, mapie i poczcie. Googlowanie to w moim przypadku coś tak naturalnego, że jak ta strona padnie (co się zdarza, bardzo rzadko bo bardzo rzadko, ale jednak) to na moment zamieram. Potem próbuję wygooglować dlaczego Google nie działa - co się kończy oczywistym niepowodzeniem - a następnie odchodzę od komputera, bo nie znam żadnej innej wyszukiwarki. Dosłownie. I nawet jej znaleźć nie mogę bo... Google nie działa. W mojej głowie powstała już pewna relacja równoważności łącząca z jednej strony internet, a z drugiej ten kolorowy napis z dwoma "o" w środku. Google to internet, internet to Google. I nie wyobrażam sobie, żeby kiedyś moją stroną startową było coś innego.

Drugi twór to mapa, czyli Google Maps. Jest to tak naprawdę jedyny atlas, z którego korzystam, kiedy planuję jakieś wyjścia czy też szukam najlepszego dojazdu rowerem. I mimo że zdaję sobie sprawę, że jeśli chodzi o Warszawę są inne, lepsze mapy, to takim sentymentem darzę właśnie wersję googlową, że nie wyobrażam sobie kiedyś, abym miał zacząć regularnie z czegoś innego korzystać.

Na sam koniec zostawiłem natomiast pocztę, czyli popularnego GMaila. Korzystam z niego... Hmm... Cały czas. Nie mam żadnego klienta na swoim komputerze, korzystam tylko z wersji przeglądarkowej. I pocztę sprawdzam... hmm... cały czas. Mam taki sympatyczny gadżet na pulpicie, który raz na minutę sprawdza skrzynkę i informuje mnie numerkiem ile nieprzeczytanych wiadomości na mnie czeka. Nawet wychodząc z domu nie rozstaję się z GMailem. W telefonie mam aplikację do sprawdzania poczty i jak mnie dłużej nie ma, to mniej więcej raz na godzinę-dwie zaglądam czy nic na mnie nowego nie czeka. Niedawno dodatkowo próbowałem skonfigurować domyślnego klienta w telefonie (przez protokół POP) żeby sam z siebie sprawdzał pocztę i mnie o niej informował tak, jak normalnie informuje o nowym smsie. Jednak plany spaliły na panewce, bowiem po połączeniu się telefon postanowił ściągnąć całą moją GMailową pocztę. Czyli jakieś, hmm, 2,5 GB. Paskudna bestia.

I to tyle z moich przemyśleń i listy rzeczy, z których poprzez sieć korzystam, a które tak mi weszły w krew, że życia sobie bez nich nie wyobrażam. Felieton napisałem, bo chciałem się z Wami podzielić moim odkryciem - internet jest jak powietrze. Po prostu nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez niego - tak samo, jak nie mieści mi się głowie zrezygnowanie z oddychania. Tylko czasem mam wrażenie, że jeśli zrezygnuję z tlenu to po prostu umrę, natomiast jeśli odstawię korzystanie z globalnej sieci, to wtedy dopiero po raz pierwszy od dawna głęboko odetchnę. Tak, wiem - głupi ja.

Go to page: 1 2 3

Tags: cykl: ftp, ftp, felietony, felietonowy tygodnia początek, internet, las vegas, modemy, mapy, google, wyszukiwarki, poczta, komputery, allegro.pl, jakdojade.pl, komunikacja miejska, pogoda, warszawa, książki, biblioteki

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Yako | 2010-10-10, 01:06

W momencie kiedy Bozia zabierze mi internet w domu, uruchamiam opcję modemu w telefonie komórkowym, udostępniam połączenie przez bluetooth do laptopa i pracuję dalej. I kto jest bardziej uzależniony?

Łukasz Wasilewski | 2010-10-06, 12:51

Niewatpliwie brak netu pobudza ludzka kreatywnosc;) Ale tez chyba jestem uzalezniony i w dodatku w obydwu pracach go potrzebuje, wiec ciezko sobie wyobrazic zycia offline... To smutne i przerazajace:P

elgared | 2010-10-06, 09:44

Sharn ja znam bardzo mało osób po 30. ale niech ci bedzie.
PS. jestem dziewczyna,

ludka | 2010-10-04, 19:57

Bardzo fajne zakończenie i myślę też że bardzo prawdziwe. Ale nie chcę sprawdzać czy naprawdę bym bez tego internetu (ale tak na dobre a nie po prostu wyjechać na dwa tygodnie) odetchnęła.
PS. Kochany braciszku, co do taśmy klejącej. Nie musiałeś szukać na allegro ani w kiosku. Mogłeś zajrzeć do pokoju obok- leży na biurku ;P

Sharn | 2010-10-04, 19:06

Aleś se próg wiekowy wymyślił. Zgodnie z najlepszym rocznikiem świata - 1977 - powinieneś napisać, że nie znasz nikogo przed 34. No. Bo czuję się dyskryminowany ;P

elgared | 2010-10-04, 17:20

Chyba był nawet jeden odcinek South Parku to tym że na świecie nie było internetu i ludzie sobie nie radzili. Nie znam żadnej osoby przed 30. która nie siedzi w necie przynajmniej godzinę dziennie. Choroba cywilizacyjna

Sharn | 2010-10-04, 06:01

Święte słowa. Zwłaszcza pointa. Najlepszy jest czas urlopu, kiedy nie ma się dostępu do neta (na szczęście mam stary telefon i nie potrafię w nim korzystać z sieci). Człowiek przeżywa wtedy totalne oczyszczenie. Nie wstaje wcześnie rano, żeby coś sobie w necie poczytać, czy też do neta coś wrzucić. Totalna sielanka. Niestety po 2 tygodniach takiej przerwy ciężko odrobić się z nawałem rzeczy na skrzynce, ale to już insza inszość.