Sithowe połączenie magii i alchemii

2010-10-01, 18:00 w Articles > Sith Friday

917

Cathia

Rating: 3.83

Jak już wspominaliśmy tydzień temu, magia Sithów koncentruje się przede wszystkim na samej Mocy. Alchemia jest jej wykorzystaniem w taki sposób, by spoić w jedno istotę Ciemnej Strony i przedmioty nieożywione, stworzyć coś nowego, o unikalnych właściwościach, również na poziomie cząsteczkowym. Spektakularnymi przykładami jej możliwości są nowe gatunki zwierząt takie jak lewiatany i tu’katy, ale także unikalna na skalę galaktyczną broń - taka jak chociażby miecze, zdolne do odbijania promieni laserowych (a nie były to miecze świetlne!).

Co powstaje z połączenia magii i alchemii? Podobnie jak w przypadku alchemii przedmioty nasączone Ciemną Stroną, jednak w większości zawierające inne, unikalne możliwości dostępne tylko użytkownikowi Mocy.

Do takich artefaktów należą m.in. holocrony, o których mówiliśmy dwa tygodnie temu. Technologia przekazana starożytnym Sithom przez Rakatan została przez nich ulepszona i rozwinięta tak, że wiele tysięcy lat po upadku nie tylko Bezkresnego Imperium, ale i starożytnego Imperium Sithów powstawały i powstają nowe urządzenia zdolne do rejestrowania dźwięku i wiedzy potężnych Sithów.

Bardzo powszechnymi przedmiotami stworzonymi w ten sposób były amulety. Służyły do zintensyfikowania efektów używania magii. Przypominały biżuterię, najczęściej były noszone na szyi lub wokół dłoni. Jednym z najbardziej popularnych był amulet leczący - tworzony przede wszystkim przez Sithów czystej krwi podczas trwania dawnego Imperium. Miał on możliwości leczące ograniczone jednak tylko do właściciela, jego wadą było również to, że skupienie się na nim ograniczało w tym momencie zdolność posiadacza do posługiwania się Mocą. Innym przykładem amuletu był amulet ułatwiający koncentrację, umożliwiający zebranie olbrzymich ilości Mocy w jednym momencie. Wydaje to się doskonałym rozwiązaniem, jednak taka kumulacja osłabiała użytkownika na tyle, że był on wyczerpany przez dłuższy czas. Skutecznie zniechęcało to do używania amuletu na polu walki, jako że po zadaniu potężnego ciosu jego właściciel nie byłby w stanie się obronić. Swojego czasu popularne były amulety tarczy - otaczające użytkownika ochronnym polem siłowym i amulety tłumaczące - umożliwiające zrozumienie tekstu napisanego nawet w dawno wymarłym języku.

Fascynującym wykorzystaniem magii i alchemii było również tworzenie budowli ogniskujących Ciemną Stronę Mocy. Zarówno niektóre grobowce Sithów, jak i wybudowane przez nich świątynie zostały zaplanowane w taki sposób, by wzmacniać oddziaływanie Ciemnej Strony, dawać jej moc użytkownikowi czy wręcz w pewien sposób zasilać skonstruowane przez nich urządzenia. Alchemiczne laboratorium Nagi Sadowa w Świątyni Ognia na Yavinie 4 było doskonałym przykładem takiego zastosowania specyficznego układu świątyń.

Za pomocą magiczno-alchemicznych sztuczek Sithowie byli w stanie tworzyć magiczne księgi, zawierające nie tylko wiedzę, ale mogące także przechować ich dusze do chwili, kiedy w ich pobliżu znajdzie się wrażliwy na Moc śmiałek na tyle słaby, by mógł dać się opanować. Zresztą, była to domena nie tylko ksiąg, a także i innych artefaktów, jak na przykład zbroi Shasa Dovosa czy talizmanu Karnessa Muura.

Oczywiście, Sithowie tworzyli nie tylko masowe przedmioty, przede wszystkim spod ich ręki wychodziły unikaty o zdumiewających możliwościach. Jednym z nich była broń na pokładzie „Korsarza”, statku Nagi Sadowa, zdolna do przekształcania gwiazd w supernowe, pod warunkiem, że osobą inicjująca cały proces będzie wrażliwa na Moc i wystarczająco potężna, by opanować artefakt.

Innym interesującym przedmiotem było Berło Ragnosa, zdolne do zbierania energii Mocy z przesyconych nią miejsc. Co ciekawsze, Berło posiadało także możliwość czynienia zwykłych ludzi wrażliwymi na Moc, a także wskrzeszania umarłych, potrzebowało do tego tylko olbrzymiej ilości zmagazynowanej energii. Niestety, efekt nie był stały.

Bardzo ciekawym artefaktem był jedyny w swoim rodzaju Sarkofag, stworzony przez Lorda Sithów Dreypę w specyficznym celu uwięzienia jego rywala, Karnessa Muura.

Sarkofag miał wprowadzić Muura nie tylko w stan hibernacji, ale także sprawić, by równocześnie przeżywał on niekończące się męki, jako że przedmiot ten był w stanie przetrwać tysiąclecia. Tak się rzeczywiście stało, został on jednak użyty w celu uśpienia Celesty Morne, noszącej Talizman kryjący w sobie duszę Karnessa Muura.

Sam Talizman był bardzo specyficznym przykładem na to, jak Sitowie urzeczywistniali swoje dążenie do nieśmiertelności. Artefakt ten zawierał w sobie duszę dawno zmarłego Lorda, jednego z Mrocznych Jedi, którzy po Stuletniej Ciemności przybyli na Korriban. Kiedy użytkownik wrażliwy na Moc nieopatrznie go dotykał, talizman był w stanie opanować jego ciało i duszę tak, by przedłużyć istnienie Sitha. Jednocześnie, Talizman powodował przekształcanie się ludzkich istot w potwory zwane rakghulami, które za pomocą alchemicznych doświadczeń wyhodował Karness Muur oraz sprawiał, że jego użytkownik zyskiwał nad nimi kontrolę.

Jak widać, Sithowie dysponowali olbrzymimi możliwościami, dającymi im niemal nieograniczoną szansę podboju Republiki. Do czasów Dartha Sidiousa nie udało im się to z różnych powodów, między innymi żądzy władzy cechującej niemal każdego z Lordów. Przyglądając się powyższym przykładom nie mogę się oprzeć wrażeniu, że Galaktyka powinna błogosławić tę sithyjską cechę, bo w innym przypadku już dawno skończyłaby pod jarzmem Mrocznych Lordów.