english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > To nie jest kraj dla starych graczy

To nie jest kraj dla starych graczy

2010-09-27, 13:49 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

603

Łukasz Wasilewski

Rating: 4.58

Go to page: 1 2

Był taki okres w moim życiu, gdy rozrywka przy różnego rodzaju grach komputerowych sprawiała mi równie wielką przyjemność co granie z kumplami w piłkę na boisku obok szkoły. To było na przełomie podstawówki i liceum. Na chwilę cofnijmy się jednak jeszcze bardziej.

Zaczęło się już na początku szkoły podstawowej - odkąd pamiętam miałem w domu peceta. Tak, peceta, a nie jakiegoś Pegasusa czy coś podobnego. W związku z tym ominęło mnie szaleństwo związane z np. Contrą. Gry oczywiście były obecne w moim życiu, ale nie były najważniejsze - czasem się po prostu siadało do tego komputera i grało w jakieś głupoty, ale nie była to podstawowa forma rozrywki.

Wszystko zmieniło się, gdy pod koniec podstawówki (zresztą za namową Redakcyjnego Kolegi Piotrka) zaopatrzyłem się w Baldur's Gate... To zmieniło moje życie, zwariowałem na punkcie tego typu gier, zafascynowałem się fantasy i potrafiłem spędzić godziny w tajemniczych lokacjach - zarówno tych na ekranie monitora, jak i tych istniejących tylko w mojej wyobraźni, gdy w nocy pochłaniałem kolejną książkę. Dzisiaj, ponad 10 lat później, mogę stwierdzić, że już nigdy potem gry nie dawały mi tyle radości.

Chyba już w drugiej klasie liceum grałem dużo mniej, wręcz sporadycznie. Nie orientowałem się w nowościach, jak już dorwałem jakiś fajny tytuł, to nie szukałem lepszego. Dziwiłem się ekscytacji znajomych podczas rozmów o super mieczu znalezionym w Diablo, turnieju w Quake'a czy zdobyciu wysokiego levelu w Tibii. Jakoś mi przeszło. Na studiach też w zasadzie nic się nie zmieniło, aż mniej więcej dwa late temu znowu zacząłem na komputerze nie tylko pracować, ale też grać. A rok później kupiłem PlayStation 3 - znowu zaczęła mnie bawić elektroniczna rozrywka, ale wiedziałem, że już nigdy nie będę tzw. hardkorowym graczem, więc przerzuciłem się na granie kanapowe. I chociaż dość regularnie gram do dzisiaj, to jednak co jakiś czas dociera do mnie smutna prawda - to nie jest kraj dla starych graczy.

Niedawno postanowiłem wymienić jedną z moich gier. W sklepie poprosiłem o polecenie jakiejś fajnej strzelanki z trybem kooperacji - byłem kompletnie niezorientowany w temacie, więc uległem sugestii sprzedawcy i zdecydowałem się na Resistance 2, które co prawda miało nie mieć żadnego trybu, gdzie można po prostu sobie przyjemnie postrzelać (i nie przejmować się żadną fabułą), ale za to można było przejść kampanię w dwie osoby. Cóż, okazało się, że jest dokładnie odwrotnie - w coopa można grać pojedyncze misje, ale kampania jest przeznaczona tylko dla jednego gracza. Nieistotne. Wpadł do mnie kumpel i wtedy w ogóle pierwszy raz włączyłem Resistance 2. Szybko odkryliśmy tryb dla dwóch graczy, wygodnie rozsiedliśmy się na kanapie z bezprzewodowymi padami w rękach i przygotowaliśmy na bezstresową i lekką rozrywkę. Ale czekała na nas bardzo niemiła niespodzianka.

Szybko okazało się, że jesteśmy straszliwie słabi. Nie potrafiliśmy przeżyć na żadnej planszy dłużej niż minutę czy dwie. Ginęliśmy non stop, niezależnie od wybranych postaci i naszej "taktyki". Nieco bardziej wymagający przeciwnicy szybko obnażyli brak obycia z takimi grami i w efekcie nasz brak umiejętności. Nie poddaliśmy się tak łatwo - myślę, że z godzinę staraliśmy się poprawić celność i żywotność naszych bohaterów. Chcieliśmy dać tej grze szansę, ale w końcu zrezygnowaliśmy. Wtedy w PS3 wylądowała płytka z Lego Star Wars: The Complete Saga - w tym przypadku już nie mieliśmy (większych) problemów i mogliśmy się zrelaksować, a nie wku... irytować się z powodu zbyt wysokiego poziomu trudności niedostosowanego do niedzielnych graczy.

Granie przeciwko komputerowi (konsoli?) nas przerosło. Może więc pojedynki z innymi osobami za pośrednictwem internetu są rozwiązaniem i dają więcej satysfakcji? Cóż, jest wręcz przeciwnie. Sztuczna inteligencja wciąż nie jest zbyt rozwinięta i komputerowy przeciwnik w pewnym momencie przestaje być wyzwaniem - możemy się w miarę krótkim czasie odpowiednio wyćwiczyć i koncentrować na czerpaniu przyjemności z gry. Podczas rozgrywek sieciowych jest inaczej - wychodzimy z naszym graniem do ludzi z całego świata, a wśród nich są nastolatkowie grający kilkanaście godzin na dobę. Z tego nie może wynikać nic dobrego - wiele gier nie ma mechanizmów zabezpieczających nowicjuszy (i ludzi, którzy po prostu grają sporadycznie) przed pojedynkami z internetowymi wymiataczami. I nieważne czy mówimy o grze sportowej, bijatyce czy strzelance - zawsze jest to samo. Osoba, która oddaje się elektronicznej rozrywce powiedzmy godzinkę dziennie czy jeszcze rzadziej, nie ma żadnych szans z przyrośniętymi do klawiatur przerażającymi nerdami. Nie muszę chyba dodawać, że ciągłe przegrywanie jest "nieco" frustrujące. Szczególnie gdy przeciwnik, który jeszcze nie przeszedł mutacji, wyposażony jest w mikrofon i swoim piskliwym głosikiem oznajmia nam swoją wyższość w sposób mało wyszukany. Oczywiście jest rozwiązanie - można zacząć ćwiczyć, by nie padać ofiarą azjatyckich killerów i samemu gnoić słabszych, ale po co?

Moim zdaniem granie ma być rozrywką, czymś co pozwoli mi się zregenerować, naładować akumulatory i przygotować na kolejny dzień przepełniony nieco mniej przyjemnymi planami. Nie mam ochoty siedzieć w niewygodnej pozycji przed monitorem z ręką na myszce - wolę rozsiąść się na kanapie, niedbale trzymać w dłoniach pada i móc cieszyć opowiadaną historią bez konieczności odbycia wcześniej długiego treningu, bez którego gra jest praktycznie niemożliwa. To ma być relaks, a nie ciężka praca jak w kopalni by móc np. wykonywać w Starcrafcie 300 akcji na minutę. Z drugiej strony możliwe, że już wyrosłem (?) z gier i stąd te wszystkie dziwne wnioski. Tak czy inaczej o całym dzisiejszym świecie można powiedzieć, że nie jest to kraj dla starych graczy - chociaż gry są podobno coraz łatwiejsze, to coraz trudniej jest mi się w tym wszystkim odnaleźć i czerpać z tego przyjemność. I chociaż wciąż lubię tę branżę i chcę się nią interesować, to jest to zwyczajnie coraz mniej przystępne. Ale odpowiedzialni za to są nie producenci gier, a przede wszystkim ludzie, którzy zbyt poważnie traktują tej rodzaj rozrywki.

Go to page: 1 2

Tags: felietonowy tygodnia początek, felietony, ftp, cykl: ftp, gry komputerowe i wideo, konsole, quake, tibia, diablo, baldur's gate, resistance 2, lego star wars: the complete saga, gracze, multiplayer, internet, rozrywka, piłka nożna, playstation 3, pady

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Ketlan | 2010-12-30, 18:23

w Baldur's Gate nadal zdarza mi się popykać, bo klimat ma niezapomniany ;]

Electricity | 2010-12-20, 19:54

Przesadzasz... Co prawda dużo gier wymaga teraz "masterowania" ale nie musisz! Ja sam gram po 30 min dziennie i nie odczuwam tego co ty. Chętnie pograłbym po 5 godzin ale czasu brak...

Azreael | 2010-12-19, 20:14

Coś w tym jest, ale czasem znajdzie się rodzynek. Oczywiście nic nie równa się do Baldurów, które szło przechodzić po tuzin razy, a potem jeszcze od czasu do czasu pograć sobie znowu. Jakiś rok temu ściągnąłem sobie mod, który przenosi Baldura na silnika BG II i dalej dobrze się bawiłem. Gdzieś na mejlu mam też postać do II, która (po ściągnięciu blokady) ma już nabity łącznie grubo ponad setny level (dwuklasowiec, mag-kapłan nie do zdarcia). Także tylko postać tylko czeka, aż ponownie zachce mi się grać. Także tego. Co do rodzynków to właśnie Mass Effect I i II dają rade - na prawdę dobra gra pokroju Baldura. Następnie bardzo udany Wiedźmin. No i teraz przyjdzie czekać na zapowiedziane już ME III i Wiedźmina II. Dragon Age z kolei jest totalnie do bani, nie rozumiem jej dobrych ocen. Wybija się prawda na tle pozostałych rpegów ale to nie to. No i zapomniałbym: Gothic pierwszy i drugi - prawdziwie cudeńka. Kolejny tytuł w który można było pykać wielokrotnie. Tak reasumując to światełkiem w tunelu, dzięki któremu nie tracę nadziei na dobre rpgi, jest seria ME i rodzimy Wiedźmin. PS: Czemu nie zrobią Baldura III? Bez żadnych totalnych zmian: rzut izometryczny, trochę podrasowany silnik, parę nowych ras, klas, zaklęć i fabuła. Sukces gotowy. Tanim kosztem bo nie trzeba na to takich mas pieniędzy jak na obecne projekty bioware, a BG ma tyle fanów, że no nie ma rady żeby nie rozeszło się jak świeże bułeczki. W dodatku Baldurs Gate mogło by być tylko podtytułem czyli np Sratata: Baldurs Gate. Wtedy dobre imie BG nie ucierpiałyby w razie klęski.

Alkern Ventress | 2010-09-30, 21:38

Pozwolę się nie zgodzić z Tobą Main, otóż ja (coby nie szukać za daleko) wciągnąłem się w genialną wprost serię Mass Effect. Ten świetnie pokazany świat (i nic dziwnego, skoro odpowiedzialny za to jest między innymi Drew Karpyshyn) oraz genialna fabuła z wieloma smaczkami powalają na kolana. Do tego stopnia, że z kilkoma znajomymi zastanawiamy się nad jeszcze większym zagłębieniem w to uniwersum (kosztem Gwiezdnych wojen). Wiem też, że Dragon Age ma podobne wzięcie... Czy wyrosłem z gier? Nie! Zbliża mi się na 27. krzyżyk i wciąż bardzo lubię grać, a że niestety muszę studiować, pracować itd. i nie mam tyle czasu na gry, ile bym chciał (powiedzmy sobie szczerze, kto z nas nie chciałby 48-mio godzinnej doby?), to wina tego, że dorosłem (podkreślam, że nie należy mylić tego z 'wyrosłem') i mam pewne obowiązki. To już nie podstawówka, ale też i nie żalnik. Dla tego nie zgadzam się z kreowanym przez artykuł obrazem, jakoby wyrastanie i nudzenie się grami miałoby być regułą (a to sugeruje tytuł).

Łukasz Wasilewski | 2010-09-30, 18:31

Ja tradycyjnie wszystko wyolbrzymiam;) Po prostu chcialem sie podzielic moimi spostrzezeniami i jak widac nie jestem jedynym, ktorego podejscie do tego typu rozrywki sie zmienilo w ostatnich latach. Ja wiem, ze moglbym znalezc inne serwery, troche sie podszkolic, ale... nie chce mi sie. Za duzo by mi to czasu zajmowalo, za bardzo angazowalo. Obecnie wole sobie wlaczyc Burnout Paradise na 15min i sie troche porozbijac przy dynamicznej muzyce.

Mian | 2010-09-30, 17:21

Nie no myślę, że bez przesady. Artykuł wiadomo, że napisany jest jak jest i na wszystko trzeba patrzeć z przymrużeniem oka. Mimo wszystko prawdą jest, że mało kiedy można się już wciągnąć w jakaś grę tak jak kiedyś - po prostu chyba większość osób z tego wyrasta (nawet mimo woli).

Alkern Ventress | 2010-09-30, 09:16

Panowie, a reumatyzm nie dolega przypadkiem? Z prostatą problemy lada moment? Mówicie jakbyście mieli nie wiadomo ile lat i zgrabiałe ze starosci dłonie nie były w stanie ułożyść się wygodnie na klawiaturze czy porządnie chwycić pada. o_0

Rozumiem dowcipne nawiązanie do tytułu filmu, który jakiś czas temu gościł w kinach, ale (bez urazy!) ten artykuł powinien się nazywać "Zrzędzenie zramolałego tetryka". Łukaszu, toż ty jeszcze 25 lat nie masz! (internet to piękne miejsce!) Mówisz, że nie nadążasz za nowościami... świat się zmienia, słońce zachodzi, a wódka się kończy - cytując sławnego barda. To tak jakbyś wyszedł na podwórko i chciał sobie zagrać w nogę z biegającymi przed blokiem dzieciakami i się dziwił czemu pierwszy lepszy czternastolatek drybluje Cię bez większych problemów. Nie powrównuj się z gówniaterią, która po powrocie ze szkoły (zapewne wcześniej niż Ty z uczelni/pracy) idzie kopać piłkę, bo Ty masz inne zajęcia, inne zainteresowania - chociażby muzyka, którą tworzysz. Tak samo jest z grami internetowymi i nie ma sie co obrażać z tego powodu na świat, tylko zacząć kombinować - zacząć poznawanie nowej pozycji od serwerów, na których jest mało graczy (mówię o strzelankach, bo z nimi mam największe doświadczenie). Wtedy masz czas zwiedzić mapę, nie dostajesz head shotów pięć sekund po respawnie i może nawet kogoś ustrzelisz. Jak już będziesz wiedział jak się teren kształtuje, jak się broń obsługuje, etc., to będziesz miał więcej radochy. Są też często serwery dedykowane noobom, bo wierz mi lub nie, ale większość wyjadaczy szybko się nudzi zdobywaniem łatwych killi, bo na dłuższą metę nie znajdują w tym wyzwania.

Mian | 2010-09-29, 21:57

No dobra, przyznam, że ostatnio przegrałem parę godzin w Diablo i aż mi się przypomniały stare czasy. Mimo wszystko to nie było to, trochę musiałem się zmuszać, żeby wysiedzieć :/

JackRipper | 2010-09-28, 19:53

Gdzie te czasy, gdy chcialo sie grac cala noc:-( A moze to kwestia tego, ze nowe gry sa mniej ciekawe od tych sprzed np. 10 lat?

Adakus | 2010-09-28, 08:21

Skąd ja to znam, nawet taka gra jak Mass Effect niespecjalnie mnie "grzeje", mimo że w dużym stopniu oparta jest na KotORze, mojej ulubionej grze.

Mian | 2010-09-28, 00:05

Hej, muszę powiedzieć, że w tym roku też zacząłem bardzo mocno odczuwać "syndrom starego gracza", że to tak nazwę. Granie bardzo szybko mi się nudzi, a kiedyś mogłem w niektóre tytuły nawalać o świtu do zmierzchu i czasem jeszcze dłużej. Często jeszcze gram, bo gram, ale to już nie ta sama frajda co kiedyś. No i wiadomo, że jest problem dotyczący rozgrywek w internecie. Jest to niestety dość przykre, że nie mając żadnych znajomych osób, które nie są podobnie jak my wielkimi wyjadaczami, nie możemy sobie po prostu "pyknąć" z ludźmi z sieci. Wracając do wcześniejszych myśli - robi się to wszystko strasznie przykre, bo kiedyś mogłem nieskończoną ilość razy (w przybliżeniu 15) przechodzić Baldur's Gate'a II, a teraz chce mi się rzygać na sam widok lochów Irenicusa.

Wcześniej myślałem, że nigdy mi się to nie znudzi, a jednak. Mało tego to jest mój ostatni "nastoletni" rok, a już dotyka mnie ten sam problem co redaktorów. Naprawdę strach się bać... :(