Starożytne Imperium Sithów

2010-07-09, 00:01 w Articles > Sith Friday

1168

Cathia

Rating: 4.00

Gdy zakończono wydawać serię komiksową Tales of the Jedi poświęconą czynom Exara Kuna i Ulica Qel-Dromy, nie zamierzano całkowicie porzucić tej tematyki, postanowiono jednak sięgnąć jeszcze dalej w przeszłość, do czasów, gdy niektóre postaci i wątki przewijające się w serii dopiero nabierały rozpędu.

Akcję cofnięto o tysiąc lat, do czasów, gdy Imperium Sithów, którego szczątki widział Exar na Korribanie, a nieliczne pamiątki po nim oglądało w Muzeum Galaktycznym na Coruscant kuzynostwo Keto, przeżywało swój najświetniejszy okres. Dwie serie - Złoty wiek Sithów i Upadek Imperium Sith wyjaśniają sporo rzeczy.

Przede wszystkim dowiadujemy się, jakie są korzenie Sithów. Ci potężni użytkownicy Mocy to wygnani Jedi, którzy zbuntowali się przeciwko ograniczeniom, jakie narzucała na nich Rada. Nie chcieli, by ich potęgę wykorzystywano tylko w obronie Republiki, nie wierzyli w zgubne skutki wykorzystywania emocji, a w obronie swych przekonań gotowi byli stanąć do zbrojnej walki. Wybuchł konflikt, niedobitki buntowników oszczędzono i wygnano poza granicę znanych terytoriów. Nikt nie ukrywał, że zasadniczo był to wyrok śmierci, nieco tylko odroczony.

Nikt nie mógł przypuszczać, że wygnani Jedi, obecnie już określani mianem Mrocznych Jedi, trafią na planetę zamieszkiwaną przez humanoidalny lud, szczątkowo posługujący się Mocą, który potraktuje ich jak bogów ze względu na umiejętności. Mieszkańcy Korribanu, gatunek zwany Sithami, już wkrótce stał się wiernym wykonawcą woli swoich nowych panów, użyczając im także swojej nazwy. Przez lata Jedi i Sithowie mieszali się genetycznie, tworząc nowe hybrydy, niezmiennie wrażliwe na Moc.

Ponieważ wygnani Jedi zastali na miejscu społeczeństwo funkcjonujące na zasadach kastowych, postanowili również ustalić swoje w nim miejsce. Jak nietrudno się domyślić, musiało być to miejsce odpowiednie, godne bogom. Już wkrótce stali się Lordami Sith, panami podporządkowanej im rasy. Jeden z nich, najpotężniejszy, miał rządzić, przyjmując tytuł Mrocznego Lorda Sith. Wadą tego układu była konieczność wyboru Mrocznego Lorda, jeśli nie został on wskazany przez odchodzącego poprzednika, a łatwo się domyśleć, iż pośród ludzi żądnych władzy i potęgi nierzadko dochodziło do konfliktów. Samo zresztą wyznaczenie jednego z nich na przywódcę nie wystarczało, by objął stanowisko Mrocznego Lorda, kandydat był poddawany ostatniej próbie. Polegała ona na umieszczeniu go w jednym miejscu wraz z jadowitymi owadami – jeśli kandydat był na tyle silny, by zneutralizować truciznę, na jego czole pojawiał się symbol godności Mrocznego Lorda.

Jeśli chodzi o warstwy społeczne, najniższą z nich byli niewolnicy, pracujący na chwałę i bogactwo swoich panów. Kasta inżynierów odpowiadała za technologię Imperium, w tym za projektowanie okrętów kosmicznych i broni. Jedna z najbardziej znanych kast, Massassi, byli wojownikami, walczącymi w imię swoich Lordów, przetrwali zresztą najdłużej po upadku Imperium Sithów. Ostatnia kasta, Kissai, kapłani, zajmowali się badaniami prowadzonymi nad Ciemną Stroną, a także magią i alchemią. Te ostatnie nauki były nowością dla wygnanych Jedi, jednak zdołali je sobie doskonale przyswoić, już wkrótce tworząc za ich pomocą niesamowite stworzenia i przedmioty, takie jak tu’katy lub amulety.

Stolicą Imperium nie było Korriban, lecz Ziost, siedziba Mrocznego Lorda. Terytorialnie samo państwo nie było wielkie, jednak planety były na tyle samowystarczalne, by przez wiele dziesięcioleci nie odczuwać potrzeby ekspansji. Jako że jego terytoria znajdowały się poza znaną przestrzenią, przypadkowe szanse na odkrycie Imperium było dosyć małe, choć jak wiemy, zdarzyło się, kiedy rodzeństwo młodych odkrywców, Jori i Gav Daragon, postanowili wykorzystać ostatnią szansę, jaką mieli na próbę odkrycia nowego szlaku.

Architektura Imperium przypominała naszą staroegipską, będąc zarazem prymitywną i monumentalną. Widać to zwłaszcza na przykładzie Doliny Mrocznych Lordów, miejsca, w którym znajdowały się grobowce znacznych Lordów Sith. Wykute w skałach wąwozu sanktuaria, mające stać się ich ostatnim miejscem spoczynku, zdobione były rzeźbami zwierząt, ich podobiznami i wieloma innymi przedmiotami zbytku, służącymi im za życia. Do analogii egipskiej również doskonale pasuje to, iż wraz z sarkofagiem zmarłego w grobowcu zamykano również jego niewolników.

Niezbyt zaskakującym wydaje się fakt, iż w społeczeństwie mocno konfliktowym niewiele można odnaleźć śladów sztuki. Rzeźby i ornamenty wydawały się być zarezerwowane dla grobowców, ewentualnie nielicznych lordowskich pałaców. Wystrój statków i wnętrz budowli, które poznajemy w Złotym wieku Sithów jest przede wszystkim funkcjonalny, podobnie jest z przedmiotami, które mają na sobie zarówno Lordowie, jak i ich słudzy. Zdecydowanie ważniejszym wydawało się rozwijanie przemysłu militarnego i stały przyrost armii, jako że poszczególni Lordowie, jak łatwo się domyślić, nie żyli w przyjaźni.

Jeden z nich, niejaki Naga Sadow, postanowił po śmierci Marki Ragnosa, Mrocznego Lorda Sith, sprawić, by ta armia została jednak wykorzystana w zupełnie inny sposób. Jednak o tym powiemy sobie za tydzień.