Gdyby nie fakt, że w naszej swexowej ekipie jest Redakcyjny Kolega Łukasz, to bez chwili wahania stwierdziłbym, że jestem ogromnym fanem seriali. Redakcyjny Kolega Łukasz jednak w ekipie jest, a to oznacza, że moja miłość dla tej formy spędzania wolnego czasu musi ustąpić przed jego zaangażowaniem. Co z tego bowiem, że obejrzałem ileś pełnych tytułów, skoro on ich ma na swoim koncie kilkadziesiąt i na bieżąco śledzi równolegle kilkanaście pozycji?

Czemu zacząłem pisać o Łukaszu i serialach? Są dwa powody, ale po kolei. O Łukaszu wspomniałem tylko po to, by móc wcisnąć gdzieś do tekstu frazę "redakcyjny kolega...", która stała się naszym idiotycznym sposobem odnoszenia się do siebie nawzajem na łamach naszego portalu i jakoś weszła nam w krew. Szukamy więc czasem sposobności do jej wykorzystania gdzie się tylko da, często na siłę. No, przynajmniej ja tak robię. Seriale natomiast pojawiły się dlatego, że to o nich właśnie w tym felietonie będę pisać. No może nie o nich ogólnie, a o jednym konkretnie. I to takim, który jeszcze nie powstał. Powstanie jednak. Chyba.

Nietrudno się domyślić, że mam na myśli wyczekiwany przez wszystkich fanów Gwiezdnych wojen serial aktorski Star Wars (o jakim innym bowiem mógłbym pisać na naszym, gwiezdnowojennym przecież portalu?). Ogromna rzesza ludzi, do której zaliczam się również ja, z niecierpliwością czeka na jakiekolwiek oficjalne informacje na temat tejże produkcji, bowiem pokłada w niej ogromne nadzieje licząc, że przywróci ona blask ukochanej sadze, zatracony gdzieś od czasu pojawienia się oryginalnej trylogii. Nie oszukujmy się - filmowe Gwiezdne wojny to tak naprawdę tylko wielkie trzy filmy z przełomu lat 70. i 80. Potem było długo, długo nic, aż do kin trafiły w końcu pierwsze trzy epizody, a z nimi mały Anakin, midichloriany i Jar-Jar Binks. Bo o starszym Anakinie wspominać nie będę. O szlag, wspomniałem... Mniejsza z tym.

Są więc ludzie, którzy żyją pełnią nadziei, że ten serial - o którym tak naprawdę nic, prócz tego, że najprawdopodobniej będzie, nie wiadomo - ożywi Gwiezdne wojny i tchnie w nie tę magię, która sprawiła, że w ogóle ów produkcja miała jakąkolwiek możliwość powstać. Jednak prócz wielkiej nadziei są też ogromne obawy. George Lucas pokazał bowiem, że zepsuć wspaniały pomysł nie tylko potrafi, ale i może i chcieć. Cóż więc powstrzyma go przed tym, by znów pójść zupełnie nie w tę stronę, w którą fani chcieliby, żeby poszedł? Nie możemy mieć pewności, że znowu do głowy nie przyjdą mu nowe, wspaniałe pomysły, które z uśmiechem na ustach wcieli w życie, natomiast dorośli miłośnicy Vadera i spółki będą zgrzytać zębami i zastanawiać się, czy ktoś po prostu sobie z nich perfidnie i wyjątkowo niesmacznie żartuje, czy też może najedli się jakichś grzybków, nalizali żab czy nawdychali kocich wydzielin i teraz nie są w stanie odróżnić rzeczywistości od koszmarów rodem z Japonii.

No dobrze, lecz w takim razie jak ten serial powinien wyglądać? Co w nim powinno się pojawić, a od czego twórcy mają stronić? W którą stronę pójść, jak do tego ambitnego projektu podejść, by nie narazić się na śmieszność? Na to pytanie każdy tak naprawdę powinien odpowiedzieć we własnym zakresie, jest to bowiem kwestia tylko i wyłącznie gustu, a "de gustibus...", eee, no coś tam, coś tam. Rozmyślania właśnie na ten temat skłoniły mnie do tego, by podzielić się z Wami, moi drodzy czytelnicy, własną wizją serialu aktorskiego z Wielką Flanelą w tle. Może nie do końca wizją, co raczej pewnymi wskazówkami, które, gdybym był Jedi, wrzuciłbym do głowy Lucasa. Oj, chciałbym je mu wrzucić...

Zastanowię się teraz nad kilkoma elementami, z których każda produkcja telewizyjna się składa, i wyrażę moją opinię na ich temat. Zacznijmy jednak od pierwszej, i według mnie najważniejszej cechy, która może nie jest wprowadzana niezależnie i w dużym stopniu czerpie z całej reszty, jednak w jakiś sposób można na nią bezpośrednio wpływać. Mam na myśli klimat.

Zastanówmy się czym tak naprawdę są Gwiezdne wojny (chodzi mi o pierwsze trzy filmy, które zdefiniowały tenże twór). Jest to tak naprawdę kosmiczna baśń, o prostej jak konstrukcja cepa fabule. Są dobrzy bohaterowie, których lubimy, są źli bohaterowie, których również lubimy. Mamy klasyczny przykład ratowania świata, wojnę dobra ze złem, motyw drogi, dojrzewania i pokonywania własnych słabości. Wszystko to natomiast otulone płaszczykiem mistycyzmu. Nie jest to solidne, ciężkie i czasami trudne w odbiorze science-fiction pokroju Lema. To tak naprawdę wcale science-fiction nie jest, to fantasy, lekkie i potrafiące zauroczyć. Fantasy, które sprawia, że każdy z nas chciałby się w tym świecie znaleźć. Jest tam co prawda wrogie mocarstwo, wojna, zdrada, ludzie giną, planety wybuchają, Sarlacci pochłaniają a tauntauny śmierdzą, tak w środku jak i na zewnątrz, ale to wszystko jest takie jakieś... milutkie. Mówiąc krótko, jest to space-opera. Wciągająca, czarująca i zachwycająca swoją magią czy, jak kto woli, Mocą. Takiego serialu zdecydowanie nie chcę!

Zdziwieni? Niektórzy - z pewnością. Właśnie stwierdziłem przecież, że według mnie serial powinien nie nawiązywać do korzeni Star Wars, do początków, które są jednocześnie ich najwspanialszym okresem! Do dzieł, które ukształtowały całą sagę i które są uznawane za najlepsze nie tylko w jej obrębie, ale i patrząc na wszystko szerszym, mainstreamowym okiem! Mimo pozornej absurdalności takiego punktu widzenia będę obstawiał przy swoim. Bowiem space-opera to nie jest coś, co chciałbym zobaczyć w rozbiciu na kilkadziesiąt odcinków. Inaczej - znajdę podejście, które o wiele bardziej mi odpowiada. I tym podejściem jest, wspomniane wcześniej, science-fiction.

Jaki więc klimat widziałbym w tej wyczekiwanej produkcji? Trudno stwierdzić jednoznacznie. Z całą pewnością koniec z kolorowym i lekkim światem. Chcę czuć "prawdziwość" tego wszystkiego, chcę ciężką atmosferę, poczucie zagrożenia, obawę przed przyszłością. Chcę się zastanawiać, co czyha za rogiem, co przyniosą następne minuty. Chcę się czuć równie zagubiony, co bohaterowie, chcę żyć ich niepewnościami i marzeniami, bólem, żalem i wyrzutami sumienia. Niech kreowane światy będą prawdziwymi światami, pełnymi tak miłości i nadziei, jak brudu, strachu i bezsilności. Chcę zobaczyć tę brzydką stronę Galaktyki. Miejsca, w których ideały w odwiecznym starciu zmagają się z rzeczywistością, i nieraz muszę ustąpić, zejść do cienia, bowiem wybór obstawania przy nich staje się na tyle trudny, że dawno przestał być sprawą oczywistą, którą można rozpatrywać w kategoriach dobra i zła. Chcę mrok z Łowcy androidów okraszony napięciem z pierwszego Obcego. Mówiąc krótko - chcę solidne i mocne jak durastal SF.

Widzicie już jak chciałbym czuć te konkretne Gwiezdne wojny. Dobrze, lecz co chciałbym, żeby się w nich działo? Weźmy się więc za kolejny element, już bardziej niezależny niż klimat, czyli za fabułę. Nie mam konkretnej wizji zdarzeń, wiem jednak czego z całą pewnością nie chciałbym zobaczyć. Na pierwszym miejscu tej listy jest walka między dobrem a złem. Czemu nie chcę jej w serialu? Z bardzo prostego powodu - otóż dobro i zło nie będą w nim istniały. Nie będzie podziału na tych dobrych, i tych złych. Nie będziemy mieć na tyle komfortowej sytuacji, żeby wiedzieć z góry, że trzeba iść za tymi pierwszymi, bo oni są moralnie poprawni, zwalczać trzeba tych drugich, bo ci prezentują sobą upadek i prywatę, ci trzeci natomiast są jeszcze niezdecydowani, więc na nich należy uważać. Nie. Dobro i zło funkcjonować powinno przy tych najbardziej podstawowych działaniach, i zdefiniowane powinno być, jak i w normalnym świecie, dla każdej jednostki z osobna. Oczywiście, wiadomo, że pewne grupy będą miały odgórne ustalenia, które weszły im w krew, czy to dlatego, że są w zgodzie z ich wewnętrznym systemem wartości, czy też dlatego, że zostali na ich akceptację uwarunkowani (jest tak właściwie jakaś różnica?). Jednak patrząc szerzej (a takim spojrzeniem powinien dysponować widz) nie będzie się dało określić, która z tych grup jest "lepsza". Każda będzie miała swoje racje, i interpretacja ich zachowań nie będzie jednoznaczna i więcej będzie miała wspólnego z wyrachowaną decyzją niż z pójściem za głosem serca.

Kolejna rzecz, która mi fabularnie nie odpowiada, to wsadzanie science-fiction do science-fiction. O co mi chodzi? O sytuację, w której motorem napędzającym całą fabułę i wymuszającym najważniejsze decyzje jest coś, co pojawiło się w świecie, a co do niego nie pasuje. Skoro tworzymy świat, w którym jest cała masa obcych, różnych planet, dziwnych technologii i tym podobnych rzeczy, to nie twórzmy tego wszystkiego tylko po to, żeby zaraz dodać tam jakiś jeszcze inny, obcy element spoza tego koszyczka osobliwości. Nie róbmy jakiegoś nieznanego zagrożenia dla Galaktyki, odnalezienia nowej planety z jakimiś dziwnymi i nieznanymi budowlami, nie wprowadzajmy spotkania z nową cywilizacją. To jest tani chwyt, który tak często trafia do kina, że już mi się niedobrze na jego myśl robi. Gwiezdne wojny są tak pełne i wspaniale przemyślane, że w zupełni wystarcza to, co w nich jest, by stworzyć coś ciekawego i interesującego. Nie twórzmy kolejny raz Yuuzhan Vongów czy czegoś ich pokroju - sprawi to jedynie, że stracimy z oczu wspaniały świat, i zamiast żyć w nim będziemy wybiegać poza jego obręb, w naturalny sposób koncentrując się głównie na tym "obcym" elemencie, a zapominając o wspaniałej, stworzonej przecież też od zera, podstawie. Jeśli w tę stronę pójdziemy, to wówczas fakt, że jest to świat Gwiezdnych wojen przestanie mieć znaczenie - równie dobrze moglibyśmy to wszystko wprowadzić w Star Treku czy nawet w naszej obecnej rzeczywistości. To nie o to nam chyba chodzi, prawda?

Warto się zastanowić nad kolejnym cliché, które bardzo często trafia do produkcji filmowych, a bez którego nie tylko mógłbym, ale również bardzo chciałbym się obyć. Jest to zresztą wizja bardzo często związana z sytuacją opisaną w poprzednim akapicie, mianowicie ratowanie świata.

Moje stanowisko jest takie - koniec z ratowaniem świata! Ile razy można? Grupka bohaterów wyrusza przed siebie, szukając sposobu by zapobiec inwazji kosmitów, implozji gwiazdy, samozapłonom, wielkim meteorytom, wielorybom-gigantom, zbuntowanej sztucznej inteligencji, nieposłusznym kosiarkom do trawy czy też brakiem pomysłu na kolejny odcinek. Zauważmy też, że bardzo często owo zagrożenie wynika z natknięcia się na coś, czego wcześniej nie było, a co pojawiło się nagle i jest w tym świecie "obce" - to tutaj jest ten związek z owym "science fiction w science fiction". Rzadko zdarza się, że trafiamy do świata, który od długiego czasu żył ze świadomością nieuniknionej katastrofy i przygotowywał się do niej od dawna. Nie, zazwyczaj zagrożenie wyskakuje znienacka, my natomiast mamy tydzień, skrupulatnie co do sekundy odliczany (w końcu wielkie meteoryty czy wybuchające reaktory się nie spóźniają, można na nich polegać) żeby znaleźć i wytrenować Bruce'a Willisa i posłać go w jedno konkretne miejsce, by zrobił tam jedną konkretną rzecz, która uratuje ludzkość. No i obcość też. On natomiast, będąc świadom skrzętnie budowanego napięcia, naciśnie odpowiedni guzik dokładnie wtedy, gdy na liczniku pozostanie jedna sekunda. No, góra dwie. Nie chcę tego, nie przyjmę tego, won mi z takim łażeniem na łatwiznę.

Następnym przystankiem na drodze ku lepszej wizji serialu są bohaterowie. I od razu zaznaczam - nie chcę Sithów, nie chcę Jedi! Tak jak wcześniej zrezygnowałem z klimatu Gwiezdnych wojen, tak teraz wyrzucam ich symbole. Jednak moja decyzja nie jest podyktowana jakimś trudnym do wyjaśnienia i opisania widzimisię, jednak czymś namacalnym i łatwym do wskazania. Czymś, co można w skrócie określić jako "żadnych superbohaterów". Dość mam już koncentrowania się na jednostkach dominujących w jakiejś dziedzinie. Mamy więc najlepszego fechmistrza, najzdolniejszego pilota, najwspanialszego strzelca. Nie powiem - były czasy, kiedy zachwycałem się tym, że ktoś jest w czymś najlepszy na świecie, bo bardzo miło było się z kimś takim identyfikować i w ten sposób podbudowywać swoje ego. Miałem wtedy jednak 15 lat! Potem mi przeszło. Więc błagam, nie próbujcie mnie w ten sposób przyciągnąć do ekranu!

Tworzenie bohatera o niedoścignionych zdolnościach jest również niebezpieczne dla całej jego konstrukcji - w naturalny bowiem sposób dostarczamy mu wówczas jakiś niezmiernie charakterystyczny element, i w pewien sposób mamy go już "z głowy"! Nie musimy się martwić jego osobowością czy charakterem - tym wszystkim, nad czym normalnie musielibyśmy posiedzieć, aby sprawić, żeby był on wyjątkowy i interesujący. Zrobiliśmy już z niego maszynkę do zabijania, wystarczy więc dorzucić mu jakąś charakterystyczną bliznę czy fryzurę, i "pełnokrwista" postać gotowa. Co z tego, że go do końca nie przemyśleliśmy? Przecież najlepiej smaruje chleb masełkiem, więc już go łatwo zapamiętać!

Jedi i Sithów nie chcę z powyższych powodów, ale nie tylko. Wprowadzenie ich będzie się bowiem również wiązać z dość niebezpieczną reakcją łańcuchową polegającą na ciągłym dorzucaniu ich więcej i więcej. Czemu? Prawda jest taka, że obie te frakcje składają się z jednostek tak wyjątkowych, jak to tylko możliwe. Są silniejsi, mądrzejsi, szybsi, zwinniejsi niż cała reszta. Posiadają niesamowite zdolności i tak naprawdę są nie do zatrzymania. Jedyna możliwość by z nimi walczyć to wystawiać im naprzeciw albo całe armie, albo jeszcze silniejsze od nich jednostki (czyli najpewniej będzie to ktoś należący do woreczka Jedi/Sith, tam bowiem znajdują się jedyni, mogący im sprostać). Oczywiście możemy jeszcze wymyślić coś, co sprawi, że jakiś nie-użytkownik-Mocy będzie w stanie im sprostać, ale to prowadzi do takich idiotyzmów, jak pijawki wysysające Moc czy też dziwne istoty Mocy nie czujące. Nic tylko wrzucić tam jakiś obcy, zielony materiał osłabiający tylko tych najlepszych, i nazwać go Jedonitem czy Sithonitem. Czy jakimś innym -onitem. Krypto- już zajęte, nie róbmy aż takiego plagiatu.

No i przypomnijmy, jak już jesteśmy przy bohaterach, że ma nie być rozbicia na tych dobrych i złych. Wiem, że o tym już pisałem, ale chcę to zaznaczyć, bo to jest bardzo ważne. Każdy jest dobry i każdy jest zły. Każdy ma swoje racje, którymi się kieruje, i problemem jest to, że stoją one w sprzeczności z wierzeniami innych, a nie to, że są z góry scharakteryzowane jako te poprawne lub nie. Każdy, kto choć raz próbował gry w "prawdziwe życie" wie, że z moralnościami bywa problem i często trudno jest jednoznacznie stwierdzić, która z ważnych decyzji jest tą właściwą. Jeśli ktoś "prawdziwego życia" nie próbował, to polecam.

Klimat, fabuła, postaci - z głowy. Co dalej? Coś, co tak naprawdę mógłbym dorzucić do klimatu, zdecydowałem się jednak poświęcić temu osobne miejsce, tak bowiem istotne jest dla mnie, by o tym zapomnieć. O czym? O tym, co Amerykanie uwielbiają. O patosie.

Powiem prawdę - za każdym razem, kiedy jeden z głównych bohaterów umiera w ramionach innego, a czas jego zejścia jest dokładnie tak wyliczony, by mógł się pożegnać, powiedzieć że mu przykro, że wcale nie chciał, że przebacza czy że psa zakopał w ogrodzie, po czym dokładnie kiedy rzekł, co chciał, kulturalnie sobie zdycha, otoczony podniosłą, wyciskającą łzy z oczu muzyką... Mnie wówczas trafia szlag. Ileż razy miałem nadzieję, że w końcu w takiej scenie zgon nastąpi albo tuż po wypowiedzeniu kwestii "podejdź bliżej" czy "posłuchaj mnie uważnie" (wprawiając w konsternację głównego bohatera), albo dużo później, kiedy umierający zrzucił już wszystko z piersi, ciężar spadł mu z serca, obaj się ze sobą pogodzili, zaciekli wrogowie stali się w tych ostatnich chwilach bliskimi przyjaciółmi, syn pojednał się z ojcem i... i tyle. Umrzeć ranny nie chce. Siedzą więc razem, nie wiedząc co dalej zrobić. Czy ten pierwszy ma czekać, bo wie, że ten drugi może zaraz wykorkować? Czy też może powinien odejść? Ma już płakać? Czy jeszcze nie? O czym z nim rozmawiać? Wzywać medyków? Przecież widać, że umiera! No ale jeszcze nie umarł... Zagrać z nim w Scrabble? Tak to przecież by wyglądało. Rzadko kto ma w normalnych warunkach tyle przyzwoitości, żeby umrzeć wtedy, kiedy byłoby to dla otoczenia wygodne. Zazwyczaj, skubany, trzyma się życia jak tonący brzytwy i puszczać nie zamierza. I weź tu, człowieku, opowiadaj historię, jak ktoś tak blokuje rozwój wydarzeń...

To jest tylko jeden przykład takiej pełnej patosu sytuacji, ale można je tak naprawdę mnożyć w nieskończoność, wystarczy sięgnąć do hollywoodzkich superprodukcji. Szarże jednej osoby na całą armię, majestatycznie powiewające flagi czy prezydent przemawiający do śmiałków mających ocalić świat. Do tego wszystkiego natomiast obowiązkowy slow motion. Ileż to wzruszających i podniosłych scen było sztucznie nakręcanych nie tylko muzyką, ale i zwolnionym tempem ukazującym determinację i martyrologię jednostek? Setki. Kolejny tani i jarmarczny chwyt przyciągający widzów i sprawiający, że z przejęciem wyczekiwać będą tego, co nastąpi, i jeszcze bardziej zwiążą się z postaciami. Tylko jest jeden problem - widziałem to tysiące razy, poza tym już dzieckiem nie jestem. I jeśli jeszcze raz ktoś mi będzie się starał wylądować Spider-Manem na tle flagi USA, to zatłukę na miejscu moim klapkiem.

Zdaję sobie sprawę, że dotychczas głównie pisałem o tym, jak serial ma nie wyglądać, i niektórzy mogą stwierdzić, że jedynie narzekam i nic konstruktywnego do moich rozważań nie wnoszę. Dobrze więc, tym razem postaram się, prócz narzekania (no bo nie może to być zamiast niego) dodać też moją wizję. Wizję czego? Wizję muzyki.

Zacznijmy więc od narzekania. Czego nie chcę i nie zdzierżę? Zimmera i pokrewnych. Nie to, żeby jego muzyka mi nie odpowiadała - tworzy naprawdę interesujące kompozycje dobrze wpasowujące się w klimaty filmów. Pod warunkiem jednak, że jest w nim wystarczająco dużo patosu. U nas patosu, według moich dyrektyw i założeń, nie będzie. Zatem Zimmer wypada. Niech czeka na kolejnych Transofmersów czy Piratów z Karaibów. On, lub jeden z jego uczniów/niewolników/pracowników. Nie chcę również, uwaga, Williamsa! I nie, żebym miał mu cokolwiek do zarzucenia. Dla mnie kompozytorem jest rewelacyjnym. Po prostu uważam, że do tej mojej wizji Star Wars, o której tutaj piszę, muzyka symfoniczna się, niestety, nie nadaje. O ile w filmowe Gwiezdne wojny nadęta sekcja dęta wkomponowywała się idealnie, o tyle do brudnego i do bólu prawdziwego świata, który kreuję, pasować będzie jak Black Metal do wiktoriańskiej Anglii. Tej bez Predatora.

Skoro więc nie smyczki i chórki, to co? Na odpowiedź na to pytanie nakierował mnie swego czasu Redakcyjny Kolega Łukasz (ha, niewymuszone skorzystanie z tej frazy!), kiedy to jęczał, jak to chciałby dostać w swoje ręce kopię Łowcy androidów bez ścieżki dźwiękowej, by samemu móc coś przygotować, coś w triphopowo-dubstepowych klimatach. I właśnie identyczne podejście pasowałoby mi do serialu Star Wars! Mroczne lokacje, podejrzani bohaterowie, wszystko lekko nielegalne i lekko niemoralne, a całość okraszona mocną, dudniącą elektroniką, podkreślającą tylko niebezpieczną wizję tak stworzonego świata. Tam nie byłoby miejsca na patos i wzniosłe gesty - bolesne poświęcenia się musiałyby być zaprezentowane zupełnie inaczej, mniej kiczowato, ale za to bardziej prawdziwie. I o to mi tak naprawdę chodzi.

Tutaj zakończę moje narzekanio-wymyślanie, nie będę dłużej zastanawiał się nad tym co, gdzie, jak, po co i dlaczego, tym bardziej, że tak naprawdę nic to nie zmieni - Lucas jak zawsze zrobi to, co mu wejdzie do łba, a my możemy mieć jedynie nadzieję, że cokolwiek powstanie, to nazwa tego czegoś nie będzie miała w sobie słowa, które tłumaczone na polski da nam "słoik". Żyjmy więc marzeniami, nic w nich złego nie ma. Kto wie, może jednak jakaś moc nad nami czuwa i gotowa jest nasze wizje zrealizować? Tak bardzo, bardzo bym chciał...