Reflections of Evil

2010-06-23, 00:01 w Articles > Reviews > Fan films & fan works

288

Jedi Nadiru Radena

Rating: 5.00

Po całkiem niezłym Spirits of the Force oraz jeszcze lepszym Fool’s Errand, nadszedł czas na długo wyczekiwane zwieńczenie trylogii o Kyle’u Katarnie i jego przyjaciołach, w postaci filmu Reflections of Evil. Ponieważ z każdym kolejnym epizodem poziom produkcji Joela Cransona – scenarzysty, reżysera, producenta i odtwórcy głównej roli w jednym – się podnosił, powzięcie przypuszczenia, że trzecia część okaże się najlepsza, było dość logiczne. Wszyscy jednak wiemy, jaki jest przemysł filmowy, nawet jeśli mówimy o jego najbardziej peryferyjnym, bo amatorskim i półprofesjonalnym segmencie. Nigdy nie wiadomo, czy ta sama ekipa, dysponując tymi samymi środkami (tutaj: bardzo mizernymi, bo wysupłanymi z własnej kieszeni), tworząc triquela po prostu nie spartaczy roboty. Zasiałem w was ziarno niepewności? Jeśli tak, bez obaw; wprawdzie po seansie Reflections of Evil byłem trochę rozczarowany, lecz film sam w sobie nie jest zły.

RoE to bezpośrednia kontynuacja Fool’s Errand. Jak niektórzy z Was być może pamiętają, środkowa część trylogii wprowadzała nas na planety Cod’os i Ond’os, między którymi szykuje się konflikt. Kyle Katarn, Jan Ors, Kit Parson i mistrz Jedi Bendeen zostają tam wysłani, by wybadać sytuację i zapobiec rozlewowi krwi, jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem. Kit Parson, na przykład, młody uczeń Jedi prościutko z Praxeum Luke’a Skywalkera, wplątuje się w mały romansik, który nie do końca przysługuje się jego zdrowiu... Reflectons of Evil zaczyna się bardzo ociężale, nabierając tempa dopiero w drugiej połowie filmu i fabularnie jego odrobinę gorsze od Fool’s Erand. Stan ten zawdzięcza nie tylko niemrawości pierwszych dwudziestu minut, lecz także schematycznym zagrywkom scenarzystów. O ile poprzedni epizod potrafił momentami ekscytować, o tyle w tej części możemy się prędko domyślić zakończenia, co oczywiście zupełnie eliminuje napięcie. Pomijając przewidywalność, fabuła prezentuje się jednak solidnie. Nie uświadczymy w niej większych sprzeczności, nadmiernych uproszczeń, czy rozlicznych nonsensów – czyli plagi, jaka dotyka wiele amatorskich produkcji.

W dwóch poprzednich odcinkach scenariusz znacznie górował nad zdolnościami aktorów do wprowadzenia go w życie. Nie inaczej jest i tym razem, przy czym warto nadmienić, że aktorzy zawodzący w swych rolach, głównie Hal Semmens, nie byli na ekranie dość długo, byśmy się z ich powodu pokładali ze śmiechu. Najlepszą postać wykreował niezawodny Kevin Herrmann, z którego talentu wypadałoby skorzystać w poważnych produkcjach, a już na pewno byłoby miło zobaczyć go jeszcze w jakimś fanfilmie. W kontekście aktorstwa, trudno zapomnieć o największej niespodziance roku, czyli gościnnym występie słynnego pisarza książek Star Wars, Michaela A. Stackpole’a. Współtwórca powieściowego cyklu X-wingi bardzo sprawnie zagrał niewielką rólkę pracownika stacji kosmicznej, otrzymując do wypowiedzenia parę zabawnych dialogów odnoszących się do jego książek. Wspominałem o śmiechu i zabawie? Humorystyczne elementy filmu, a było ich parę, są naprawdę śmieszne. Stackpole jest świetny, ale prawdziwa perełka pochodzi z ust – jakżeby inaczej – Kyle’a Katarna, który w pewnym momencie mówi: „Jeśli zobaczę jeszcze jedną planetę pełną drzew, zastrzelę kogoś”. Kto ogląda fanfilmy, wie o co chodzi.

Lata mijają, a efekty specjalne się nie zmieniają – tak w ogromnym skrócie da się określić sytuację trylogii Spirits of the Force. Od premiery pierwszego filmu minęło pięć lat, lecz widz oglądający Reflections of Evil nigdzie nie byłby w stanie tego dostrzec. Dotyczy to praktycznie każdego elementu substytuującego blue box, za wyjątkiem mieczy świetlnych i dalszego tła. Minęły już czasy, gdy na takie rzeczy przymykało się oko (słynne Revelations powstało w 2005 roku, a już wtedy prezentowało światowy poziom wykonania). Muszę natomiast pochwalić twórców fanfilmu za jedną, szczególnie trudną do wykonania scenę, pojedynek Kita Parsona z... Kitem Parsonem. Sama choreografia nie była może wybitna, jednak liczy się coś innego: w żadnym momencie nie uchwyciłem różnicy w wyglądzie między Kevinem Herrmannem, a jego dublerem. Wrażenie, że bohater walczy sam ze sobą jest całkowite i niezaprzeczalne – efekt ten niełatwo jest uzyskać nawet profesjonalistom, o czym zaświadczy parę starszych filmów.

Nie wypada nie ocenić zabiegów mających uwiarygodnić pomieszczenia, w których przebywają bohaterowie, a także to, w co są oni odziani. Dekoracje ogólnie nie powalają na kolana; jedne są obrzydliwie paskudne (pokój głównej antagonistki), drugie z kolei wyglądają dość autentycznie (reminiscencje z poprzedniej wojny). Kostiumy w większości pochodzą z poprzednich odsłon trylogii, lecz nowości są skrojone bardzo porządnie i jeżeli chodzi o tą część składową, Reflections of Evil wyprzedza dwie poprzednie odsłony Spirits of the Force. Reszta, niestety, cierpi w tym porównaniu. Na przykład niewyróżniające się niczym dźwięki, jak i też fakt, że pewne postaci mówią za cicho przy innych, mówiących przesadnie głośno. Do tego dochodzi muzyka, bezbarwna w miejscach, gdzie wypadałoby podkreślić wydarzenia na ekranie. Dobrze spisuje się jedynie Force Theme Johna Williamsa plus parę pomniejszych kawałków. Ktoś się nie postarał przy montażu muzyki.

Nie da się ukryć, że Reflections of Evil nie spełniło pokładanych weń nadziei. Nie jest to wprawdzie najgorsza część trylogii – postawiłbym ją na tym samym poziomie, co pierwszy film – ale, jeśli zestawić ją z Fool’s Errand, zawiodła wizualnie oraz fabularnie, a na dokładkę szwankuje w niej tempo. Gdyby graficy komputerowi dostosowali się do obecnych fanfilmowych standardów i wykoncypowali bardziej wymagającą historię – przede wszystkim trzymającą klimat Star Wars, którego najbardziej tu zabrakło – Reflections of Evil można by było podciągnąć do wyższej kategorii fanowskich tworów. Tymczasem nie pozostaje mi nic innego, jak przyczepić go do niezadowalającej zakładki „klasa średnia wyższa”. Szkoda, gdyż potencjał ostatniego aktu wielkiego projektu Joela Cransona był ogromny.

Ocena: 7/10

Reżyseria: Joel Cranson
Scenariusz: Joel Cranson, Hal Semmens
Obsada: Kevin Herrmann, Hal Semmens, Brenda Glenn, Joel Cranson
Kraj i rok produkcji: USA; 2009
Czas projekcji: 45 minut
Link do strony internetowej fanfilmu.