english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Człowiek, który gapił się na Jedi

Człowiek, który gapił się na Jedi

2010-06-21, 00:01 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

929

Łukasz Wasilewski

Rating: 4.00

Go to page: 1 2

Jak zwykle zapomniałem, że w tym tygodniu moja kolej na napisanie czegoś w ramach FTP. Szybko okazało się, że kompletnie nie mam o czym pisać, ale wtedy mą głowę nawiedziła wizja tekstu Redakcyjnego Kolegi Maćka sprzed tygodnia i zrozumiałem, że jestem rozgrzeszony, bo mam idealną wymówkę, której nikt nie może podważyć - Mundial. To nie zdarza się często (a dokładniej co cztery lata), więc nawet osoby nie interesujące się piłką nożna rozumieją, że to coś wyjątkowego i na miesiąc trwania tego futbolowego święta świąt zostaje odwrócony do góry nogami. Nawet w Schabach (chociaż chyba nikogo to nie zdziwiło) zagościła piłka nożna, więc tym bardziej czuję się w 100% usprawiedliwiony. Dzisiaj (sobota) miałem wieczorem skończyć ten tekst, ale postanowiłem obejrzeć mecz Kamerun - Dania, bo wiedziałem, że wykażecie zrozumienie dla mojego zachowania.

Dzisiejszy "eftep" będzie traktował głównie o Człowieku, który gapił się na kozy. Już dawno planowałem coś o nim napisać, bo jego związek z Gwiezdnymi wojnami jest oczywisty już po trailerze, a obejrzenie całego filmu tylko to potwierdza. Wcześniej nie było okazji, ale to w sumie dobrze - mam o czym pisać w tym tygodniu. Już na samym początku powiem Wam, że film nie jest moim zdaniem wybitny, ale jest dobry. A mimo takiej jego oceny byłem na nim dwa razy w kinie...

I tu czas małą dygresję - człowiek myśli, że jest asertywny do momentu, gdy faktycznie musi powiedzieć "nie". Jakiś czas temu nasza prawie cała swexowa ekipa spotkała się, bo byłem trochę rzeczy do omówienia, musieliśmy się zastanowić nad planami na najbliższą przyszłość itp. To była część "oficjalna", a po niej w ramach rozrywki (i odstresowania się) mieliśmy przejść się do kina. Od Piotrka (który chciał zarezerwować bilety na poniedziałkowy wieczór - jakby wtedy dużo osób chciało się wybrać do multipleksu...) dowiedziałem się, że mamy iść na Człowieka, który gapił się na kozy. Ponieważ widziałem ten film na wielkim ekranie trzy tygodnie wcześniej (i nie wprawił mnie on w ekstazę), to stwierdziłem, że część czysto rozrywką wypadu sobie odpuszczę. Trwałem w tym postanowieniu, gdy reszta zaczęła mnie przekonywać, że to fajny film, że ma drugie dno, że jest o Jedi, że Alex też idzie drugi raz, że jak nie pójdę, to mogę tego pożałować... (tego ostatniego nie jestem pewien). Wystarczyło im pięć minut i zmieniłem zdanie i na film poszedłem. To byłoby na tyle, jeśli chodzi o moją asertywność.

Na początek kilka zdań o czym jest film będący głównym bohaterem dzisiejszego felietonu (za Filmwebem):

Bob Wilton (Ewan McGregor) jest dziennikarzem poszukującym ciekawego tematu do nowego reportażu. Przypadkowo poznany Lyn Cassady (George Clooney) opowiada mu historię, w którą aż trudno uwierzyć. Twierdzi, że jest członkiem eksperymentalnej jednostki wojskowej New Earth Army, która ma zmienić sposób prowadzenia wojny. Wojsko zamierza wykorzystywać paranormalne zdolności żołnierzy. Niestety zaginął założyciel jednostki Bill Django (Jeff Bridges) i Cassady musi go odnaleźć. Reporter, licząc na zdobycie historii swojego życia, rusza razem z nim. Ta niezwykle zabawna czarna komedia powstała w oparciu o prawdziwe, choć niezwykłe wydarzenia i jest adaptacją książki Jona Ronsona pod tym samym tytułem.

Gdyby ten felieton był recenzją, to pewnie sam bym Wam przedstawił krótki opis wydarzeń, swoistą zajawkę. A potem oceniłbym film, jego różne elementy i zakończył błyskotliwą puentą. Ale recenzja to to nie jest, więc musicie się pogodzić z dziwną formą tego tekstu.

Jak już wspomniałem Człowiek, który gapił się na kozy jak najbardziej mi się podobał - to dobry film ze świetną obsadą. Scenariusz, który zapewnia nam wiele rewelacyjnych scen, również jest jego mocną stroną, ale mimo wszystko nie zaliczam tej produkcji do wybitnych. Po prostu jako całość nie robi takiego wrażenia. Owszem, jest zabawny, ukazuje bezsensowność biurokracji i przedziwnych projektów (którymi może się pochwalić każdy większy kraj), potrafi ubawić do łez powagą z jaką bohaterowie rozprawiają o rzeczach iście niebywałych i nieprawdopodobnych (a rzekomo inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami), ale czegoś mu brakuje - jakiejś wewnętrznej energii spajającej wszystkie, momentami genialne epizody.

Nie jest jednak dzisiaj moim celem, aby ten film oceniać niczym doświadczony krytyk. Chciałbym zwrócić uwagę na coś innego. Główny bohater Człowieka..., Lyn Cassady, uparcie mówi o sobie (i kolegach ze specyficznej jednostki wojskowej), że są wojownikami Jedi. Że prawdziwy Jedi postąpiłby tak, że nie wykorzystywałby swojej wiedzy i umiejętności do niecnych celów itp. Oczywiście wszystkie te wypowiedzi śmieszą - śmiertelna powaga wojskowego nawiązującego do rycerzy Jedi z Gwiezdnych wojen musi rozbawić niemalże każdego, także fanatycznych geeków. Wystarczy się jednak chwilę zastanowić, by zrozumieć, że nawiązanie do gwiezdnej sagi i Mocy nie było przypadkowe i twórcom nie chodziło tylko o wywołanie śmiechu na sali kinowej.

Dzięki Człowiekowi... kolejny raz zdałem sobie sprawę czemu Star Wars zawdzięcza taką popularność i kultowość. Nie chodzi tylko o Moc, charakterystycznych bohaterów, miecze świetlne czy wciąż zachwycające efekty specjalne. Chodzi też (a może przede wszystkim) o pozytywne wartości niesione przez dzieło Lucasa - o kodeks Jedi, o wiarę w możliwość odkupienia swoich win czy wartość przyjaźni. Ktoś powie (i trudno się z nim nie zgodzić), że to banały tak oczywiste, że wstyd jest chwalić jakikolwiek film czy książkę za przypominanie o nich. Z drugiej strony nie można popadać w skrajność - od czasu do czasu ktoś musi się "poświęcić" i przyjąć rolę swoistego moralizatora.

Gwiezdne wojny, dzięki swojej spaceoperowej otoczce, świetnie się do tego nadają - gdy niewiarygodnym przygodom bohaterów w niezwykłym świecie (który do dzisiaj zachwyca najmłodszych i nie tylko) towarzyszy promowanie pozytywnych wartości, to nie wydaje się to być nachalne, a dzięki temu jest skuteczniejsze. Brzmi to wszystko bardzo naiwnie, ale w czasach, gdy jesteśmy wszyscy naprawdę zgorzkniali warto wracać do korzeni i przypominać sobie nawet o tych najprostszych, niby oczywistych wartościach.

Do tych wszystkich przemyśleń skłonił mnie Człowiek, który gapił się na kozy - warto dostrzec to drugie dno. Fakt, że jedną głównych bohaterów grał Ewan McGregor (doskonale nam znany z Nowej Trylogii) z pewnością nie jest zbiegiem okoliczności. Nazywanie Jedi ludzi o zdolnościach parapsychicznych może wydawać się tanim chwytem ze strony twórców, by w prosty sposob wywoływać salwy śmiechu na sali. Moim zdaniem to bardzo przemyślana zagrywka - oprócz chęci zarobienia milionów, osoby odpowiedzialne za Człowieka... chciały nam też dać do myślenia. Przypomnieć o tych podstawowych wartościach - tak oczywistych, ale w ostatnich dekadach zepchniętych na dalszy plan. Oglądajcie więc Człowieka..., wracajcie kolejny raz do Star Wars i zwracajcie uwagę na to, czym w życiu kierują się główni bohaterowie i... naśladujcie ich. Po prostu bezczelnie gapcie się na Jedi, na ich zachowanie - i choć to banały, to wcielenie w życie niektórych z ich ideałów może nam wszystkim wyjść tylko na dobre.

PS. Mecz Kamerun - Dania okazał się być jednym z najlepszych na tym Mundialu ;)

Go to page: 1 2

Tags: ftp, felietonowy tygodnia początek, felietony, piłka nożna, dygresje, recenzje, biurokracja, człowiek który gapił się na kozy, ewan mcgregor, george clooney, jeff bridges, kevin spacey, scenariusze, jedi, mundial, space opera

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Obi | 2011-02-01, 17:13

A mnie bardzo podoba się taka interpretacja:) Miło jest wierzyć, że twórcom chodziło o coś więcej niż wykorzystanie popularności Star Wars.

arigold | 2011-02-01, 15:02

chyba musze obejrzec....

krzychu | 2010-07-01, 19:34

Ta "dygresja" to chyba najciekawsza z tego teksu;:P Nie no, tak serio, to spoko calkiem, ale troche na sile. Ale co ja tam wiem - nie widzialem nawet tego filmu i chyba nie zoabcze, bo jakis taki naciagany:P

Lara Notsil | 2010-06-21, 13:38

Ja trochę inaczej odebrałam ten film. Zupełnie w drugą stronę. Nawiązania do Jedi miały służyć czemuś innemu. Mianowicie, jak pięknie wyglądałby świat, gdyby zamiast wojska byli Jedi, nikt nie używałby siły fizycznej, każdego trudno by wytrącić z równowagi i każdy miałby w sobie ten.... stoicki spokój. Pomimo tego, że w takiej świadomości żyli nasi bohaterowie, prawda była zupełnie inna. Pomimo tego, że bardzo byśmy chcieli to nie wygramy wojny dobrym sercem, bo wzruszyliśmy się dzieckiem, który do lufy żołnierza (dziwnie to zabrzmiało;/) wkłada kwiatek. Pomimo tego, że Clooneycał cały czas powtarzał McGregorowi, że załatwi przeciwników samym spojrzeniem (bo śmierć to nie potrzebny dodatek)to w rzeczywistości pokonywał przeciwników swoimi umiejętnościami…. ale w walce. Do tego dochodzi pewnie jeszcze cała masa faktów, o których nie mam zielonego pojęcia (bo aż tak bardzo sprawy wojskowe mnie nie interesują) ale zapewne sprawa o badaniu tajnej broni jest prawdziwa. Wydaje się mi, że sytuacja gdzie państwo A robi jakieś eksperymenty (np. nad nową techniką, bronią, kamuflażem) a państwo B wysyła swoich szpiegów i też zaczyna robić to samo. Okazuje się, że państwo A najzwyczajniej w świecie ściemniało o czym nie wiedziało państwo B. Dowiaduje się o tym państwo A i stwierdza, że skoro państwo B naprawdę robi takie eksperymenty to też muszą zacząć to robić, bo może wcale nie jest to takie głupie. Śmiałam się na tym filmie do łez. Wymiana spojrzeń, cała ta konspiracja naprawdę mnie bawiła. Wydaje się mi jednak, że gdybym miała więcej pojęcia na takie tematy to widziałabym jeszcze więcej powiązań a wtedy film sprawiłby, że umarłabym ze śmiechu. Także wydaje się mi, że nie chodziło tu o powiązanie Jedi z wojskiem a raczej na przedstawieniu nam różnych rzeczy, którymi zajmuje się wojsko, które są tak absurdalne, że aż niemożliwe a jednak to badają. Pokazaniu nam jak psychika jest ważna i jak łatwo można wmówić ludziom różne rzeczy (wmówienie żołnierzowi, ze idzie na wojnę i nie będzie nikogo zabijał jest naprawdę czymś wielkim). Co do zakończenia filmu to wydaje się mi, że miało być to coś na zasadzie: musisz w to uwierzyć wtedy stanie się to możliwe.

JackRipper | 2010-06-21, 12:14

Nie wiem czy autor tego tekstu nie przesadzil z nadinterpretacja. Tworcy po prostu chcieli zrobic dobry i zabawny film. Widzialem tylko trailer, ale mysle, ze im sie udalo. Nie dorabialbym do tego zadnej teorii - nawiazania do Jedi i Star Wars wystepuja w wielu filmach i maja przede wszystkim smieszyc.