FTP to bardzo wdzięczna forma - wykorzystywaliśmy ją już do przemycenia recenzji, relacji, a ostatnio różnych dziwnych (a przede wszystkich długich - ktoś to w ogóle przeczytał całe?) opowieści. W zasadzie to nie powinien był napisać, że wykorzystywaliśmy, bo wykorzystał nasz cykl w taki niecny sposób nie kto inny, jak sam Redakcyjny Kolega Maciek. Dał nam przykład Maciek, jak wykorzystywać eftepa mamy. Dlatego i ja przeszedłem na Ciemną Stronę - zamiast zwyczajowego felietonu, zaprezentuję Wam coś przypominającego relację. Zdecydowałem się na to z dwóch powodów - po pierwsze, nie miałem pomysłu na felieton, a po drugie, relacja powinna być względnie obiektywna i merytoryczna, a tych słów wręcz panicznie się boję. W związku z tym opowiem Wam o S.W.A.T Celebration IV - imprezie, która odbyła się 30 maja na warszawskiej Agrykoli.

Pojawiłem się na tej imprezie, bo jakbym mógł zignorować taki wielki starwarsowy event w Warszawie? Co prawda nie tylko Gwiezdne wojny były bohaterem tego dnia, ale stoisk dla fanów sagi było około dziesięciu, więc musiało to robić wrażenie. Poza tym SWEx był patronem medialnym tego wydarzenia. A do tego wszystkiego paradowałem z legitymacją prasową Radia Kampus - musiałem zobaczyć na własne oczy ten szał w oczach miłośników obu trylogii, by opowiedzieć poźniej o tym w Schabach.

Może na początek graść informacji, które zaskoczą Was, bo są w miarę merytoryczne. Impreza została zorganizowana w ramach cyklu Warszawa Dzieciom, przez Miasto Stołeczne oraz Stołeczną Estradę. Za część starwarsową odpowiadało stowarzyszenie Star Wars Artistic Team. Ale na najmłodszych (i ich rodziców) czekało dużo więcej atrakcji niż te związane z sagą, lecz o tym później.

Teraz wróćmy do poranka 30 maja. Powiem Wam, że się nie wyspałem. SWEx miał mieć swoje stoisko na imprezie, więc musieliśmy być na miejscu dużo przed oficjalną godziną rozpoczęcia imprezy, czyli jedenastą. Jestem nocnym markiem, więc jak zawsze położyłem się spać o czwartej nad ranem (czy raczej w nocy). Jednak nie pospałem zbyt długo, bo po piątej obudził mnie sms od naszego nieocenionego Alexa, że rano będę miał transport na imprezę samochodem. Ucieszył mnie fakt, że nie będę musiał zwiedzać miejskich autobusów, ale zdałem sobie sprawę, że zostało mi może połtorej godziny snu. Tak czy inaczej zasnąłem, a po dosłownie chwili musiałem wstawać, bo budzik oznajmił, że minęła już siódma.

Daruję Wam opis reszty mojego półprzytomnego przygotowania się do wyjścia z domu - chciałem tylko, byście zrozumieli czemu odebrałem tę całą imprezę w taki, a nie inny sposób. Wkrótce byłem już na miejscu, a tam prawie cała nasza SWExowa ekipa. Wraz ze Stasiem, Michałem i Asią dojechaliśmy akurat, aby pomóc reszcie rozstawić nasz namiot.

I tu mała dygresja - wszystkie namioty w okolicach głównej sceny były białe, nasz natomiast prawie krwistoczerwony. Z jednej strony była to oczywista zaleta - łatwo było go wypatrzeć i do niego skierować, ale z drugiej strony czasami lepiej się wtopić w tłum. Oczywiście szybko stałem się autorem bardzo wysublimowanego żartu - zasugerowałem, że skoro mamy taki namiot, to może doczepimy tabliczkę z napisem "pobieranie krwi". Na szczęście nikt nie podchwycił tego pomysłu i żart pozostał niezrealizowany.

W końcu nasze stoisko było gotowe, a na nim mnóstwo koszulek i mieczy świetlnych, które szybko okazały się być czymś bardzo pożądanym przez najmłodszych fanów sagi. Wybiła jedenasta i na terenie imprezy pojawił się rozentuzjazmowany tłum. Oczywiście najwięcej było dzieciaków, które wyrywały się rodzicom z rąk, by jak najszybciej dotrzeć do czekających na nie atrakcji. Część starwarsowowa zajmowała wiele namiotów wokoł głównej sceny, ale o tym trochę później (tak, wiem, że podobnie konczył się trzeci akapit), bo przecież nie samymi Gwiezdnymi wojnami człowiek żyje. Podobno.

Moja rola podczas tej imprezy w sumie sprowadzała się do bycia namiastką dziennikarza i "nawoływacza" - chodziłem po terenie całej imprezy, zapoznawałem się z atrakcjami, robiłem zdjęcia (głównie po to, żeby pamiętać co się na imprezie działo - zaznaczam, że byłem trzeźwy, ale po prostu cały event był świetnie przygotowany i dzieci mogły się bawić na dziesiątki sposóbów, które trudno było zapamiętać) i rozdawałem SWExowe ulotki. Co ciekawe, wiele osób SWEx kojarzyło, trafiłem też na kilku słuchaczy Schabów. Natomiast moim najważniejszym działaniem było nieprzebywanie przy naszym namiocie - dzięki temu nie odstraszałem ludzi swoim strasznym spojrzeniem à la seryjny morderca. Po imprezie okazało się, że mam w telefonie zaskakująco dużo zdjęć małych dzieci (a to podobno specjalność Piotrka) - brzmi to dziwnie, ale ja miałem naprawdę pokojowe i szlachetne zamiary!

Tak czy inaczej sporo podróżowałem, obserwowałem reakcje uczestników i starałem się zapamiętać jak najwięcej. Skoro mowa o uczestnikach, to może przedstawię kilka ich typów:

1. Rozochocone dzieciaki, które wszędzie chciały pójść, wszystkim się bawić i żeby rodzice kupili im jak najwięcej różnego rodzaju zabawek, gadżetów czy smakołyków. Niestety rodzice nie podzielali ich entuzjazmu - wyglądali jak zombie (w dodatku bardzo nieszczęśliwe), które są holowane przez ich rozbrykane pociechy.

2. Dzieciaki pełne energii (jak w punkcie wyżej) w towarzystwie swoich równie ucieszonych rodzicieli. Tradycyjnie szczególnie widoczne było to w okolicach starwarsowych stoisk. (Głównie) ojcowie niby przyszli ze swoimi dziećmi, ale tak naprawdę było widać w ich oczach tę pierwotną radość na widok gadżetów, figurek, mieczy świetlnych itp. Niby przyszli na imprezę dla dzieci, ale nie było to z ich strony żadne poświęcenie - bawili się równie dobrze i pewnie sami namówili swoje potomstwo na rodzinny wypad na Agrykolę.

3. Smutne dzieci i smutni rodzice. Nie mam najmniejszego pojęcia po co przyjechali na miejsce, gdzie miała królować radość i dziecięca fantazja. Wyglądali jakby byli tam za karę. Jestem w stanie zrozumieć, że rodzice "wiedzieli" co jest dla dzieci najlepsze i przywieźli je na imprezę. To by tłumaczyło miny najmłodszych, ale kto zmusił rodziców? Ta zagadka raczej pozostanie nierozwiązana.

Było doprawdy mnóstwo odwiedzających. Oficjalnych danych nie mam, ale myślę, że możemy mówić o tysiącach głodnych rozrywki osób. Mogę Wam powiedzieć, że było co robić - w końcu powracam do przerwanego wątku atrakcji niestarwarsowych... by znów przerwać go małą dygresją.

Całe to wydarzenie było przygotowane głównie z myślą o najmłodszych uczestnikach. I tak zacząłem się w związku z tym nad pewną kwestią zastanawiać. Na podstawie ponad już trzydziestu schabojabbowych audycji można wyciągnąć wnioski, że Piotrek lubi małe dzieci (cokolwiek miałoby to znaczyć, choć jest teoria, że może SWEx wzbogaci się o kolejnych Wojdasiewiczów w bliżej nieokreślonej przyszłości), natomiast Maciek ich nie lubi (ostatnio taki "dowcip" mi opowiedzial: "Wiesz co zrobić, gdy małe dziecko biega w kółko? Wziąć młotek i wbić też gwóźdź w drugą rączkę."). A co ze mną? Prawda jest taka, że się małych dzieci boję, ale to temat na inny felieton (?). Tak czy inaczej w związku z moją fobią nie zrobiłem zdjęcia ani jednemu dziecku dzielnie dzierżącemu w dłoni miecz świetlny. Za to zrobiłem parę zdjęć dzieciom na hulajnogach.

A właśnie - hulajnogi. To była główna atrakcja jednego ze stoisk - mnóstwo nisko lata... jeżdzących dzieciaczków na tym specyficznym pojeździe. Ale widziałem też pewnego starszego, nieco zasuszonego pana z brodą, który im pozadrościł i dumnie wykonywał slalom między zwiedzającymi. A podczas tej podróży mijał m.in. trampolinę, dmuchany zamek czy coś przypominającego "pachołek wspinaczkowy". Gdyby był niższy mógłby się również pokusić o slalom między szczudłami klaunów. Klauni... Brrr, wzbudzają raczej przerażenie niż radosne uśmiechy, ale scena, gdzie prezentowali różne "skecze" była dość oblegana. Najwidoczniej dzieci wciąż były nieustraszone. Dopiero za kilka lat wspomnienia dotyczącego tego dnia i dziwnych osób z białymi twarzami będą wywoływać nieprzyjemne dreszcze na plecach.

Przygotowano naprawdę wiele punktów programu - jedna z części parku była niemal w całości przeznaczona na stoiska różnych organizacji typu policja, straż pożarna czy wojsko. Znalazło się miejsce również dla wielu miłośników militariów, którzy odwzorowywali swoim ubiorem (i zachowaniem?) np. amerykańskich marines. Z jednej strony ta wielka różnorodność atrakcji mogła zachwycać, ale z drugiej widok kilkuletnich szkrabów z replikami wielkich karabinów (do ASG) był cokolwiek niepokojący.

Na osoby spragnione tych mniej lądowych wrażeń czekały kajaki - widocznie nawet typowe warszawskie mieszczuchy marzyły, żeby wkroczyć do wody. Mnóstwo osób mogłoby również do wspomnianej wody wkroczyć czy raczej wpaść bardzo przypadkowo, bo w wielu miejscach było tak tłoczno, że aby się przecisnąć gdzieś dalej należało prawie zejść do wody. Może przesadzam, ale to pewnie dlatego, że prawie sam stoczyłem się w dół prosto do bajorka (nie mam pojęcia czy ma ono jakąś nazwę). A wszystko przez ludzi zaskakująco zainteresowanych tańcami ubranych na zielono dziewcząt i chłopców, którzy zachwalali witaminy, soki z witaminami itp. Ale gdy chwilę popatrzyło się na ich szkliste spojrzenia i ponadprzeciętny entuzjazmu to człowiek zaczynał się zastanawiać czy aby na pewno chodziło tylko o witaminy.

Było co robić, ale faktem jest, że główna scena została poświęcona Star Wars, a my na stronie reklamowaliśmy cały ten event jako święto dla fanów sagi, po prostu S.W.A.T Celebration IV. Nadszedł więc czas, żeby napisać parę słów o gwiezdnowojennych atrakcjach.

Można owe miasteczko Star Wars podzielić na trzy części - scena główna, gdzie były przeprowadzane różne konkursy, zabawy, pokazy taekwondo itp.; swatowe namioty, w których kryło się mnóstwo zabaw głównie dla dzieci; namioty partnerów imprezy, gdzie można było m.in. kupić koszulki czy komiksy.

Nie mam pojęcia co działo się na głównej scenie - ciągle ktoś tam był (często w odpowiednim starwarsowym stroju), ktoś coś mówił, a publiki przez całą imprezę (czyli od jedenastej do dziewiętnastej... no może osiemnastej, ale o tym - tak, zgadliście - później) nie brakowało. Prowadzącym przez dużą część dnia był Tomasz Bednarek - głos Anakina Skywalkera, znany również jako "Jacek z Klanu". Musiało się tam dziać sporo ciekawego, bo ludzie z uwagą wszystko obserwowali - nie było to tylko przelotne rzucenie okiem w kierunku sceny, by po chwili wyruszyć w poszukiwaniu skwierczących kiełbasek.

Centralnym punktem terenu zajmowanego przez S.W.A.T. był wielki balon (rzekomo o średnicy trzech metrów), który w zamyśle miał być Gwiazdą Śmierci. Wyszło natomiast coś zasługującego na miano Jaja Śmierci (mówcie co chcecie, ale to ja pierwszy wymyślilem tę nazwę!). Niezależnie od kształtu wielki balon wzbudzał spore zainteresowanie i przyciągał do mobilnej bazy S.W.A.T.-u wiele osób. A tam odnajdowali istny raj dla geeków, umiarkowanych fanów i wcale-nie-lubiących-star-wars-rodziców. Na małej scenie odbywało się szkolenie padawanów (którzy mogli się pod koniec zmierzyć z samym lordem Vaderem), a w okolicznych namiotach wszyscy zainteresowani mogli pograć w gry planszowe i wideo (szczególnie oblegane było stanowisko z Wii - biedne wiiloty musiały naprawdę wiele znosić), obejrzeć gwiezdnowojenne makiety, droidy i roboty czy wziąć udział w nagrywaniu sceny na bluescreenie. Chętni mogli również postrzelać do celu i poczuć się jak szturmowcy czy klony. Ta część imprezy była zdecydowanie najbardziej oblegana - cały dzień spędziłem na Agrykoli, głównie dostojnym krokiem przechadzając się po całym terenie parku, gdzie były porozstawiane stoiska, i naprawdę - atrakcje przygotowane przez S.W.A.T. cieszyły się nieustanną i niesłabnącą popularnością.

Tak a propos mojego kilkugodzinnego zwiedzenia imprezy - nie tylko zwiedzałem i robiłem zdjęcia małym dzieciom, ale też rozdawałem ulotki (o czym zdążyłem już wspomnieć). Rozdawałem je głównie w duecie ze Stasiem (bratem Alexa). Gdy tak wręczaliśmy różnym osobom (zazwyczaj rodzicom) te ulotki, to często zachęcaliśmy do odwiedzenia SWExu słowami "przyjazna strona". W sumie nie mamy pojęcia co to miało znaczyć (hasło wymyślił Stasiu), ale zdaliśmy sobie później sprawę, że nie było ono wyjątkowo przemyślane - taki rodzic zapewne myślał sobie, że strona ma być przyjazna dzieciom, po czym patrzył na czarną ulotkę, a jego wzrok przykuwał napis "extreme"... Sami rozumiecie, że w takim kontekście nie brzmi to dobrze. No i trudno powiedzieć, że w obecnej formie jesteśmy szczególnie przyjaźni najmłodszym, skoro pojawiają się u nas takie rzeczy.

Czas jednak na opisanie reszty ostatnich stoisk, które mogły (i nieustannie to robiły) zaintrygować miłośników Gwiezdnych wojen. Na prawo od głównej sceny było kilka wielkich namiotów - znalazło się tam coś dla fanów klocków Lego czy komiksów (stanowisko Egmontu). Dzieci były zachwycone możliwością składania przeróżnych budowli z kultowych duńskich klocków, natomiast ich rodzice na pewno ucieszyli się na widok rabatów na komiksy - wiedzieli, że jak ich pociechy zobaczą te wszystkie kolorowe obrazki, to zrobią wszystko, żeby nie opuścić imprezy z pustymi rękami. W części namiotów w tamtej okolicy promowano coś innego, m.in. jakiś film o niani, ale wybaczcie mi moje nikłe zainteresowanie tym tematem.

Wspomniałem na początku o naszym czerwonym namocie - doskonale spełnił swoje zdanie i przyciągnął mnóstwo osób. W połowie imprezy zaskakująco dużo maluchów biegało z naszymi mieczami i inscenizowało pojedynki prawie rodem z filmów. Cały czas ktoś podchodził i chciał kupić koszulkę czy miecz. Źródła sukcesu upatruję w paru elementach - mieliśmy po prostu fajne produkty; sprzedawały je z uśmiechami na ustach "nasze dziewczyny" (Monika, Asia i Magda); rzadko zbliżałem się do tego czerwonego namiotu. To niezwykłe kombo sprawiło, że nie mogliśmy się opędzić od fanów w dowolnym wieku.

I tak mijały kolejne godziny, ludzie przychodzili i odchodzili, większość stoisk była wciąż okupowana. Widać było jednak, że zbliża się koniec imprezy - około osiemnastej było już już niewielu uczestników. Mogła mieć na to wpływ pogoda. W pewnym momencie ktoś z nas powiedział "myślę, że ta burza to jednak przejdzie obok nas". Coż, nie mógł się bardziej mylić, bo dziesięć minut później zaczeło padać, a po kolejnych pięciu minutach o deszczyku nikt nie pamiętał, bo przerodził się on w szaloną ulewę, której już po chwili towarzyszyła burza jak te rodem z najdroższych filmów katastroficznych.

W ekspresowym tempie zaczęliśmy pakować wszystkie nasze rzeczy, kartony, koszulki, małe kościoły... wróć, plecaki itp. Gdyby jedna ze ścian namiotu została odczepiona, wiatr wdarłby się do środką ze straszliwą siłą i wówczas, gdybym nie wykazał się niesamowitym refleksem, to możliwe, że pożegnalibyśmy się z naszym czerwonym domkiem. Po chwili sytuacja wyglądała tak, że ja i Michał pilnowaliśmy, żeby nam dach nie odfrunął, a reszta wesołej ekipy dalej przerzucała nasz majątek do samochodu. Oszczędzę Wam bardziej szczegółowej opowieści - w końcu wszystko spakowaliśmy, namiot jakimś cudem złożyliśmy, wszyscy jednak byliśmy mokrzy. Pożegnaliśmy się i ruszyli do domów.

Ja akurat wracałem z Alexem i o powrocie też kilka słów chcę wspomnieć. Było to niezapomniane przeżycie, bo ściana deszczu niesamowicie ograniczała widoczność, prawie nic nie widzieliśmy, a do tego burza z błyskawicami i szalejący wiatr (tylko tornado tam brakowało). Zupełnie przypadkowo akurat wtedy zdjęć nie zrobiłem, filmiku nie nagrałem i nie mam żadnych dowodów, że faktycznie było, jak opisuję, ale przecież mi wierzycie, prawda? Anomalie pogodowe rodem z 2012 - swoją drogą Alex uraczył mnie ciekawymi opowieściami, które spowodowały, że przestałem traktować ten film, jako czystą fantastykę.

Wkrótce dojechaliśmy do Piotrka. Piszę o tym, bo Piotrek wyglądał strasznie - przez kilka godzin był Vaderem, czyli osobą uwięzioną w ciasnym, czarnym, szczelnym stroju, a Słońce prażyło zupełnie nie przejmując się Vaderami, więc nim także. Twarz całą miał w wypiekach, wyglądał jakby miał gorączkę, podejrzewałem udar cieplny (tym, którzy nie słuchają Schabów, przypominam, że regularnie oglądam House'a, i dlatego tak dobrze znam się na "medycynie"). Następnego dnia miał natomiast pisać w zasadzie ostatni poważny egzamin, kończący szósty rok medycyny. Nie wyglądało to za wesoło, ale tym bardziej doceniliśmy jego poświecenie. A żebyście się nie martwili, to powiem Wam, że Piotrek dostał 4.

Kilka minut później byłem już w domu i myślałem tylko o tym, jak bardzo nie chcę mi się pisać relacji z tej imprezy. Przez parę dni się do tego zbierałem i układałem tekst w głowie. Wkrótce zdałem sobie sprawę, że tradycyjna relacja się nie sprawdzi i dlatego dostaliście ten straszny twór - brawa dla każdego, kto dotrwał do końca.

Impreza była niewątpliwie udana i na pewno nie była to jej ostatnia edycja. Bardzo nas wszystkich ucieszył fakt, że Star Wars wciąż wywołuje u niemalże wszystkich taki entuzjazm. Tak w ogóle to było tam dużo ciekawiej niż wynika to z mojego tekstu, ale ja tam tylko ulotki rozdawałem i pisałem smsy na moim nowym telefonie siedząc sobie w cieniu. Ale nie mówcie, proszę, o tym reszcie redakcji.