Część pierwsza historii tutaj

Witam ponownie wszystkich zainteresowanych w drugiej części mojego felietonu, za sprawą którego uzewnętrzniam się i zadręczam Was, moi drodzy czytelnicy, historią mojej styczności z grami komputerowymi i konsolowymi. Najpewniej owi "zainteresowani" to w głównej mierze osoby, które pierwszego tekstu nie czytały (bowiem gdyby go czytały, to nie zdecydowałyby się na jego kontynuację), ale życie jest już takie niesprawiedliwe - trudno.

Dwa tygodnie temu rozpisywałem się głównie na temat polskiego klona NES, czyli Pegasusa. Wychwalałem go pod niebiosa, niemal czciłem, a ołtarzyka z nim na miejscu honorowym w pokoju nie mam jedynie dlatego, że samej konsoli nadal znaleźć mi się nie udało. Tym razem jednak moje ukochane "ustrojstwo" do gier zostawię w spokoju, a zajmę się maszyną, która zmieniła świat. Czyli, jak każdy się może tego domyślić, domowym pecetem.

Nie pamiętam czy te dwa tygodnie temu napisałem o tym, że moja styczność z grami rozwijała się symultanicznie w sposób dwojaki, wspomnę zatem o tym teraz. Owa symultaniczność i dwojakość polegały na tym, że kiedy ja zagrywałem się na śmierć na koniu ze skrzydłami, to w tym samym czasie mój kuzyn (którego traktowałem bardziej jak rodzonego brata i z którym spędzałem mniej więcej tyle samo czasu, co bez niego) na podobną śmierć zagrywał się na prawdziwym komputerze. I to takim prawdziwym, prawdziwym.

Prawdziwy, prawdziwy komputer to oczywiście nie Atari, Commodore 64 czy też Amstrad CPC, lecz poczciwy, wielozadaniowy pecet, którego 32-bitowy procesor (mowa oczywiście o 80386, znanym głównie jako i386) w drugiej połowie lat osiemdziesiątych zawojował cały czas kształtujący się rynek komputerów osobistych i w pewnym stopniu zmiótł konkurencję. To właśnie na tym starym, poczciwym blaszaku, który był z początku tak naprawdę jedynie narzędziem do pracy mojej cioci, a dopiero później stał się głównym źródłem rozrywki mojej i mojego brata, zacząłem poznawać magię gier, również tych takich prawdziwych.

Trudno mi jest teraz powiedzieć od czego się tak naprawdę zaczęło - wspomnienia mieszają mi się w głowie, obrazy przeplatają ze sobą. Nie wiem która z gier była tą pierwszą, która sprawiła, że moja przygoda, która trwa po dziś dzień, się rozpoczęła. Zbyt dużo czasu upłynęło, zbyt wiele gier się przez te lata przewinęło i mam niemal pewność, że o trzech czwartych tytułów teraz po prostu nie pamiętam. Postaram się jednak wspomnieć o tych kilku tytułach, które mi w głowie nadal w sposób świadomy siedzą.

Z pewnością jedną z pierwszych gier, w jakie przyszło mi grać, był Prehistorik - wciągająca platformówka, w której wcielamy się w postać jaskiniowca i, wyposażeni w maczugę, przemierzamy świat pełen skał, drabin, jaskiń i dinozaurów w poszukiwaniu wszystkiego, co da się zjeść. Do dziś pamiętam muzyczkę, która towarzyszyła moim zmaganiom, idiotyczne pozy, jakie przybierały dinozaury po tym, jak wystarczająco wiele razy dało im się po głowie oraz znienawidzone przeze mnie małpy rzucające kokosami. Później nadeszła druga część, jednak moje serce o wiele mocniej związało się z cudowną "jedynką". Warto zaznaczyć, że Prehistorik był platformówką dość nietypową - plansza nie przesuwała się razem z bohaterem, lecz składała się ze statycznych segmentów, które zmieniały się wtedy, gdy nasz kromaniończyk doszedł do prawej lub lewej krawędzi.

Następną cudowną grą były znane z pewnością każdemu Lemmingi - naprawdę trudno mi jest sobie wyobrazić, że ktoś mógłby o nich nie słyszeć. Kultowa gra, nieprawdopodobnie prosty, a jednocześnie niesłychanie mocno wciągający pomysł - wiele wieczorów, a nawet i całych dni, straconych. Dla formalności powiem o co chodziło - z jednego miejsca na planszy wychodziły jeden za drugim małe stworki (tytułowe lemmingi) a naszym zadaniem było dostarczenie jak najwięcej z nich żywych w inne miejsce. Trudne było to dlatego, że ludziki nam tego nie ułatwiały - szły przed siebie, w pogardzie mając takie utrudnienia, jak zbiorniki wodne czy przepaście, które w skuteczny sposób szybko zmniejszały ich liczbę. Jedyną możliwością ingerencji w przemarsz naszych dzielnych i głupich lemmingów było przydzielanie pojedynczym z nich różnych funkcji - mogliśmy sprawić, by jeden z nich zagrodził drogę pozostałym, sprawiając że tamci zaczną się od niego odbijać i zawracać, lub też kazać innemu budować powoli schody lub kopać dół, by dostać się w jakieś niedostępne miejsce. Na każdej planszy mieliśmy do dyspozycji kilka specjalnych właściwości, które mogliśmy przypisać odpowiednim lemmingom, oraz z góry narzucony limit ilu z nich może zginąć - naszym zadaniem było tak stworki poprowadzić, by całe i zdrowe doszły do mety. Poziomy, z początku łatwe, wręcz treningowe, szybko stawały się prawdziwym wyzwaniem dla umiejętności planowania, logicznego myślenia i zręczności gracza. Ileż to razy zdarzało mi się poświęcać którejś planszy kilkanaście prób pod rząd i za każdym razem walić głową w blat, bo "znowu jednego zabrakło"...

Pierwsza platformówka w moim zestawieniu już się pojawiła, teraz pora na kolejną. Tym razem o wiele bardziej znaną i, według wielu osób, jedną z najbardziej kultowych gier jakie kiedykolwiek powstały. Mowa oczywiście o Prince of Persia. Tytuł ten był prawdziwym krokiem naprzód w dziedzinie gier komputerowych - tego typu animacji postaci po prostu jeszcze nigdy nie było. Rozgrywka, mimo tego, że na pierwszy rzut oka mogła zdawać się dość monotoniczna, nie nudziła się wcale - wiele plansz było na tyle wymagających, że znalezienie odpowiedniej drogi nie było łatwe i potrafiło zająć graczowi naprawdę dużo czasu. Kolce, gilotyny, zapadnie, otwierane przyciskami drzwi - pomysł banalny, a rezultat przeszedł wszelkie oczekiwania. Również walka, choć nie była głównym elementem gry, robiła ogromne wrażenie. To nie było kolejne walenie przeciwnika po głowie, to były prawdziwe pojedynki na miecze, z parowaniem i wyprowadzaniem kontry, i ich animacja w tamtych czasach robiła ogromne wrażenie (co można zrozumieć patrząc na nią nawet dziś). Prince of Persia popularność zyskał momentalnie i szybko, choć na początku wyszedł tylko na Apple II, został przeniesiony na inne platformy i zawojował rynek gier komputerowych.

Do tego zbioru gier "starej generacji" chciałbym wrzucić jeszcze jeden sympatyczny tytuł. Jest nim, a raczej był, Ugh! Zdaję sobie sprawę, że może on przypominać odgłos wydany przez kogoś, kto gołym zadkiem usiadł na kaktusie, niemniej nie zmienia to faktu, że gra ta tak właśnie się nazywała i dość mocno zapadła mi w pamięci oraz uraczyła mnie godzinami przedniej zabawy. Ugh! był klonem popularnego na Commodore 64 Space Taxi. Pomysł na rozgrywkę w obu grach jest identyczny (jak to zresztą bywa w przypadku dwóch gier, z których jedna jest klonem drugiej) - wcielamy się w taksówkarza prowadzącego latający pojazd i naszym zadaniem jest odbierać pasażerów i zawozić ich w różne miejsca na planszy. Trudność polega na tym, że sterować maszyną możemy jedynie na zasadzie odrzutu - czyli cały czas rozgrywka przypomina walkę z grawitacją i musimy bardzo uważać, by się nie rozbić o podłoże lub o sufit. W Ugh! naszym taksówkarzem jest jaskiniowiec (co ja, jakąś słabość do nich miałem?), a zasiada on za sterami dziwnej, kwadratowej maszyny rodem z marzeń sennych głupszego brata Leonarda da Vinci. I to dużo głupszego. Gra naprawdę wciągała, a dodatkowym elementem uatrakcyjniającym rozgrywkę był tryb wieloosobowy, w którym dwóch graczy rywalizowało ze sobą.

Teraz przechodzimy do prawdziwej perełki na mojej liście - do gry, której dynamizm rozgrywki i jej brutalność tak wciągały, że nie sposób było mi i bratu oderwać się od komputera na dłużej, niż było to konieczne (zazwyczaj w celu udania się do toalety na niezbędne 5 sekund lub też schowania się za fotelem, co zostanie później wyjaśnione). Mowa tutaj o pierwszym, i tak naprawdę jedynym "mordobiciu" w jakie grałem dłużej niż kilka dni (przy czym to "dłużej niż kilka dni" sięgnęło tutaj kilku miesięcy), a jest nim Mortal Kombat. Do dziś nie jestem w stanie powiedzieć co dokładnie sprawiło, że ten tytuł tak mnie wciągnął. Z pewnością dynamiczna rozgrywka we dwie osoby na jednym komputerze w tamtych czasach była istotna - razem z bratem rozgryzaliśmy wszystkie combosy i nasze walki, z początku polegające jedynie na bezmyślnym wciskaniu czego się tylko da na klawiaturze, z czasem przerodziły się w wyrafinowane pojedynki. Jednak jedną z najciekawszych rzeczy w całej grze, przynajmniej dla naszej dwójki, były tzw. fatalities, czyli uderzenia wykańczające przeciwnika po tym, gdy ten już pokonany stoi oszołomiony i tylko się kiwa. To była tak naprawdę kwintesencja gry - bezmyślna brutalność, wyrywanie głów razem z kręgosłupem czy też spopielanie postaci po zdjęciu sobie całej skóry z głowy i pozostawieniu gołej czaszki - trudno się dziwić, że potrafiło to małego chłopca zainteresować i przytrzymać przed monitorem przez dłuższy czas.

To właśnie z owymi fatalities wiąże się zabawna historia, a raczej powtarzający się element naszej rozgrywki. Otóż razem z bratem wiedzieliśmy, że istnieje coś takiego jak te brutalne wykończenia przeciwnika, ale sami ich przeprowadzać nie potrafiliśmy (tylko jedną postacią wiedzieliśmy jak to zrobić, bo dostaliśmy "cynk" i instrukcje od znajomego) - chcieliśmy je natomiast wszystkie zobaczyć. Cóż więc robiliśmy? Rozpoczynaliśmy grę przeciwko komputerowi, naszego bohatera zostawialiśmy bezbronnego i chowaliśmy się za stojącym ze dwa metry od ekranu fotelem i zza niego obserwowaliśmy jak nasza postać jest masakrowana. Po tym, jak zostawała pokonana wstrzymywaliśmy oddech i, starając się nie wykonywać żadnych ruchów i nie zdradzać naszej obecności, w podekscytowaniu czekaliśmy te kilka sekund, żeby się przekonać czy komputer sam wykona owo fatality. Szansa na to była naprawdę mała, ale tym słodsza była satysfakcja gdy już nasz bohater został zjedzony, "wybuchnięty" czy też rozczłonkowany. Dobrze, czemu jednak siedzieliśmy cicho w ukryciu zamiast normalnie siedzieć na krześle? Bowiem jakoś weszło nam do głowy, że komputer to jest podła bestia i zrobi to, co chcemy, żeby zrobił, tylko wtedy, gdy nas nie będzie i nie będziemy mogli tego zobaczyć - chcieliśmy go więc przechytrzyć, udając, że nas nie ma. Po dziś dzień mam jednak wrażenie, że jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności owo chowanie się naprawdę pomagało i zwiększało szanse na brutalny finisz. Wiem, że to mało prawdopodobne, ale jadnak...

Wśród tytułów, które razem z bratem poznaliśmy, i w które razem graliśmy, była jeszcze jedna cudowna pozycja - druga część tzw. Herosów, czyli Heroes of Might & Magic II. Tutaj prawdziwym blaskiem lśnił tryb hot seat i pojedynki nawet i czterech osób na jednym komputerze. Potrafiliśmy na rozgrywki poświęcać całe noce, czym moją ciocię a mamę Jędrka nieraz doprowadzaliśmy do szewskiej pasji. Do dziś uważam HoMM2 za najlepszą część całej serii oraz za jedną z najlepszych gier jakie kiedykolwiek powstały.

Jest jeszcze jeden tytuł, który również tak jak Herosi wyróżnia się wśród tłumu nietypowymi zasadami, oraz również ma "dwójkę" w tytule - mam na myśli The Settlers 2. To właśnie od tej drugiej części rozpoczęła się moja przygoda z Osadnikami i do dziś to właśnie do niej mam największą słabość. Co prawda rozgrywka w czasie rzeczywistym uniemożliwiała zabawę dwóch osób na jednym komputerze, jednak emocje jakie towarzyszyły zmaganiom z przeciwnikiem komputerowym oraz podekscytowanie z jakim śledzone były wyścigi żołnierzy do baraków i kibicowanie temu "swojemu" z nawiązką rekompensowały brak żywego przeciwnika.

Szybko jednak nastał moment, w którym wszystkie gry przestały się tak naprawdę liczyć, bowiem nadeszła ta, która sprawiła, że istnienie pozostałych przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Stała się ona kamieniem milowym w rozwoju gier komputerowych. Mowa, jak się każdy domyślić powinien, o Diablo.

Tak naprawdę to do końca nie jestem pewien czemu to właśnie Diablo stał się Grą Wszech Czasów. Czy odpowiedzialny jest za to klimat - mroczne i niepokojące lokacje, nastrojowa muzyka? Czy też może losowo generowane lochy sprawiające, że żadna rozgrywka nie jest taka sama? Nieprawdopodobna liczba generowanych przedmiotów i związany z tym aspekt kolekcjonerski - chęć stworzenia jeszcze lepszej postaci, znalezienia jeszcze lepszego miecza? Najprawdopodobniej jest to efekt działania wszystkich wyżej wymienionych czynników, doprawiony jeszcze na dodatek cudownym trybem wieloosobowym. Nieważne jednak co tak naprawdę za nim stoi, istotne jest to, że gra nie miała sobie równych. Do dziś dzień pamiętam jak zabrany został komputer na działkę, na której z bratem spędzaliśmy niemal każde wakacje, i tam całymi dniami, w pogardzie mając piękną pogodę, rowery, las, piaskownicę, setki zabawek i wolność od rodziców, rozwijaliśmy swoje postaci i raz za razem przechodziliśmy całą grę, szukając coraz to lepszych przedmiotów. I nawet w przypadku jednoosobowego Diablo znaleźliśmy sposób na rozrywkę we dwóch - jeden operował postacią, chodził, zabijał, zbierał przedmioty, drugi natomiast w trakcie walk odpowiedzialny był za miksturki (czyli wciskał klawisze od 1 do 8 uzupełniając albo życie, albo manę). Natomiast największą radość mieliśmy wtedy, kiedy "miksturkowy" w trakcie najzacieklejszych starć, kiedy to bohater był po prostu niewidoczny wśród wszechogarniających go wrogów, odrywał nagle swoje ręce od klawiatury i krzyczał "bez trzymanki!", przyprawiając tym samym niemal o zawał tego drugiego, kurczowo ściskającego myszkę i z przerażeniem spoglądającego na spadające w zawrotnym tempie życie.

Podczas apogeum swojego zaangażowania potrafiłem grę tą samą postacią przechodzić raz za razem kilkanaście, a nawet i kilkadziesiąt razy w ciągu jednego dnia! Pamiętam jakby to było wczoraj, jak grając wojownikiem natrafiłem na unikatowy miecz - The Grandfather (czyli Dziadek), z którego korzystałem tylko przez kilka minut, bo chwilę później znalazłem jakąś lepszą maczugę, tylko że już magiczną (w Diablo były przedmioty zwykłe, magiczne i unikatowe - te ostatnie miały predefiniowane właściwości i najtrudniej było je znaleźć). Zobaczyłem, że Dziadkiem zadaję mniejsze obrażenia, więc się go pozbyłem. Potem jednak zorientowałem się, że statystyki to nie wszystko - tamten miecz miał po prostu klasę. Żałowałem okropnie, że go sprzedałem w sklepie i postanowiłem, że go odszukam. I przez kilka tygodni, dzień w dzień grałem w Diablo mając jedynie na celu znalezienie drugi raz Dziadka. Oczywiście go nie trafiłem. Jednak, żeby było śmieszniej, mój brat, grający wówczas łuczniczką, miecz ten znalazł jednego dnia dwa razy. I dwukrotnie sprzedał. Na co bowiem łuczniczce miecz? Ja natomiast waliłem wtedy głową w ścianę.

Z działkowymi wakacjami wiąże się jeszcze jedna komputerowa historia, której głównym elementem jest kolejna gra, która w sposób zasłużony zapewniła sobie miano kultowej i przełomowej (strasznie dużo tej kultowości i przełomowości) - mam teraz na myśli Baldur's Gate. Powstawanie tego tytułu śledziłem w najróżniejszych pismach przez bardzo długi czas. Od pierwszej zapowiedzi, która obiecywała coś, czego jeszcze nie było, poprzez moment, kiedy Wrota ukazały się na zachodzie, aż do chwili, kiedy w końcu CD Projekt wydał wersję spolszczoną - przez cały ten okres przeczytałem chyba wszystko, co na ich temat zostało w polskiej prasie napisane i czekałem z tak ogromną niecierpliwością, jak jeszcze nigdy wcześniej i nigdy później.

O Baldurze opowiadać nie będę, bo to mija się z celem. Trudno nie znać tej gry, trudno nie wiedzieć o co w niej tak naprawdę chodzi. Osoby, które jakimś cudem przeżyły na tym świecie w błogiej nieświadomości i nie wiedzą nic mogą poszukać informacji w internecie. Ja teraz natomiast przejdę do opisu zabawnej działkowej historii, którą zapowiedziałem wcześniej. I jedyne, co trzeba wiedzieć o Baldur's Gate, żeby ją zrozumieć, to to, że praktycznie wszystko wykonywało się w niej za pośrednictwem myszki.

Opowieść natomiast jest taka: ze znajomym pojechaliśmy na działkę i udało nam się namówić rodziców, żeby zabrali nam komputer. To były właśnie te wakacje, które nastąpiły krótko po premierze Wrót Baldura w Polsce - nie minęło wystarczająco dużo czasu bym się tym tytułem nacieszył, więcej nawet - nie zdążyłem go jeszcze nawet przejść w całości. Mieliśmy więc z kolegą zamiar poświęcenia grze wielu godzin. I tak też się stało. Choć nie do końca tak, jak chcielibyśmy, żeby owo poświęcanie wyglądało. Co poszło nie tak? Otóż w moim komputerze jak na złość zepsuła się myszka. Przestała funkcjonować. Zupełnie.

Byliśmy wówczas zdruzgotani - tyle wolnego czasu, komputer tylko dla nas, wspaniała gra wręcz sama się prosi o poświęcenie jej uwagi, a tutaj jedyny kontroler, którym da się sterować, zdechł i zmartwychwstać nie chce, a my znajdujemy się na totalnym "zatyłczu", w środku lasu, w miejscu, które jedyną styczność z jakimkolwiek sprzętem elektronicznym mogłoby mieć wtedy, gdyby ktoś przejeżdżając leśną dróżką wyrzucił przez okno samochodu zepsuty kalkulator. Słowem - znikąd ratunku. Cóż więc zrobiliśmy? Czy zrezygnowaliśmy z pomysłu grania na komputerze i zajęliśmy się typowo wakacyjnymi czynnościami, takimi jak piłka, rower i polowanie na szerszenie? Nie. Poziom naszej desperacji był tak wielki, że przez najbliższy miesiąc graliśmy w Baldura - korzystając z klawiatury numerycznej i włączonej funkcji "Klawisze myszy". Tak, przez miesiąc sterowaliśmy kursorem myszy korzystając z klawiatury. Wydłużało nam to wykonanie każdej, najprostszej nawet czynności przynajmniej dziesięciokrotnie, ale się nie poddaliśmy. Mieliśmy bowiem naszą ukochaną grę. I bardzo dużo wolnego czasu.

W poprzedniej części felietonu obiecałem, że tym razem związek z Gwiezdnymi wojnami będzie - głupio bowiem zamieszczać na portalu gwiezdnowojennym teksty bez żadnego związku z sagą. Można się bez problemu domyślić, że owym związkiem będzie jakaś gra, która osadzona jest w świecie Star Wars, a która tak wielkie wrażenie na mnie wywarła i tak bardzo mnie wciągnęła, że nie mogła nie pojawić się na stworzonej przeze mnie liście. Grze tej poświęcałem ogromne ilości czasu - grałem w nią regularnie przez kilka miesięcy, znałem po pewnym czasie każdą jej lokację na pamięć, ale nie przeszkadzało mi to w żadnym stopniu w tym, żeby przechodzić ją od nowa raz za razem. I, co więcej, wciąż czerpać z tego frajdę tak samo wielką, jak na samym początku. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest natomiast to, że to wcale nie jest KotOR!

Grą, nad którą tak się zachwycam, i dla której z premedytacją buduję cały ten suspens, nie jest KotOR, nie jest też Jedi Knight. Cóż więc nią może być? Star Wars Episode I: Racer. Zdziwieni? Wierzę, że wielu z Was z pewnością. Ja natomiast w Racerze się po prostu zakochałem. Po pierwsze - była to gra, która naprawdę w tamtych czasach graficznie prezentowała się bardzo dobrze, a co najważniejsze - bez żadnych problemów działała na moim starym komputerze, który pamiętał jeszcze czasy osobnych akceleratorów graficznych, a w którym pamięć RAM w połowie pochodziła ze sklepu, a w połowie ze szkoły podstawowej znajomego, z której wyniósł ją ponieważ chcieli ją po prostu wyrzucić. Po drugie natomiast - co to była za gra!

Racer stał się dla mnie wzorem dla wszystkich gier wyścigowych - nieprawdopodobne uczucie prędkości, wspaniałe lokacje, cudowne ścigacze. Przechodziłem jedną planszę za drugą, biłem swoje rekordy i to to stało się szybko głównym celem moich zmagań, bowiem po trzech miesiącach poznałem każdy aspekt rozgrywki tak dokładnie, że komputerowi przeciwnicy nie stanowili już najmniejszego nawet wyzwania.

Jedną z najwspanialszych rzeczy była w Racerze mnogość tras, jakie znajdowały się na każdej planszy - ogrom skrótów sprawiał, że można było przechodzić jeden wyścig kilka razy pod rząd tylko po to, by przejechać się każdą możliwą drogą. Dla mnie było to coś cudownego - nie wyznaczono nam dokładnie którędy mamy pojechać, ale nie rzucono nas również w świat całkowicie otwarty sprawiając tym samym, że od razu czulibyśmy się zagubieni. Twórcy odnaleźli według mnie złoty środek i zaczerpnęli z liniowości rozgrywki i z wolności wyboru to, co w nich najlepsze i najważniejsze, sprawiając jednocześnie, że efekt końcowy stał się naprawdę rewelacyjny i wyjątkowy.

Rozmawiałem z wieloma osobami i wiele z nich nie zgadza się z moim poglądem - nie czują oni tej magii Racera, która mną zawładnęła i która niejednokrotnie sprawiała, że podejmowałem w ostatnich miesiącach kilkukrotne próby uruchomienia go na swoim obecnym komputerze. Różne wersje systemów operacyjnych, różne emulatory czy maszyny wirtualne - jednak nic z tego nie wychodzi. Moja czarna bestia, wyposażony w czterordzeniowy procesor i porządną kartę graficzną, ten prądożerny macho skapitulował wobec ścigałki wszech czasów smucąc mnie tym niezmiernie i sprawiając, że od czasu do czasu zastanawiam się nad jego przydatnością. Cóż z tego bowiem, że mogę demolować samochody w Burnout Paradise czy przemierzać ogromny świat w Fuel, skoro nie zobaczę już więcej jak po raz kolejny dzięki mnie mały Anakin pokonuje Sebulbę?

I tutaj następuje koniec drugiej i ostatniej części Growej historii Macieja. Podzieliłem się z Wami listą tytułów, które w pewien sposób ukształtowały moje dzieciństwo i wczesne lata młodzieńcze, i które wspominam do dziś z rozrzewnieniem i chwytającą za serce nostalgią. Pamiętać trzeba jednak o tym, że te kilka pozycji to tak naprawdę jedynie przedsmak tego, co we mnie siedzi i co działo się na ekranie mojego komputera te kilka, a nawet i kilkanaście lat temu. Jest cała masa gier, których tutaj nie wymieniłem, a które równie bardzo jak te, o których czytaliście, wywarły na mnie ogromny wpływ. Jednak nie sposób je wszystkie opisać. Skupiłem się więc tylko na tych, które w ciągu kilku godzin przyszły mi do głowy, nie przejmując się tym, że co chwilę przypominały mi się nowe i równie ważne pozycje.

Dziękuję wszystkim za uwagę, podziwiam tych wytrwałych, którzy przebrnęli przez cały tekst, nie przejmując się jego długością, która w pewnym momencie po prostu wymknęła mi się spod kontroli. Wierzę, że nie nudziliście się w trakcie lektury za bardzo (obrazki, którymi urozmaicony jest tekst z pewnością Wam mocno pomogły) i przeczytacie w przyszłości to, co jeszcze napiszę. Teraz pozwólcie że się pożegnam, idę po raz chyba dwudziesty starać się zmusić mojego nowoczesnego blaszaka do poradzenia sobie z Racerem. To się przecież musi w końcu udać.

P.S. Tak, wiem, że słowo "growy" nie istnieje.