Growa historia Macieja - część 1 z 2

2010-05-17, 19:54 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

433

Maciej Szczepański

Rating: 5.00

Go to page: 1 2

Uzasadnienie pojawiającego się w tytule "część 1 z 2" znajduje się pod koniec tekstu

W tym tygodniu chciałbym podzielić się z Wami drogą, jaką ja, jako gracz, przebyłem w tej wyjątkowo sympatycznej odnodze przemysłu rozrywkowego. I pisząc "gry" mam na myśli gry komputerowe oraz konsolowe - nie chodzi mi tutaj o Scrabble, Monopol, wszelakie planszówki, gry fabularne czy też puzzle.

Czemu postanowiłem napisać właśnie o tym? Sam do końca nie wiem. Sensownym uzasadnieniem jest to, że te właśnie gry stanowiły ogromną część mojego dzieciństwa (choć z całą pewnością ta "ogromna część" to tak naprawdę prawie nieistotny element w porównaniu z proporcjami jakie można zaobserwować u dzieciaków wychowujących się w czasach współczesnych), więc mam do nich ogromny sentyment i od czasu do czasu miewam iście nostalgiczne nawroty wspomnień, czego efektem jest mój maślany wzrok, ciche wzdychanie i wypowiadanie różnych kwestii zarezerwowanych przeważnie dla zgorzkniałych ludzi po siedemdziesiątce. Pozwolę sobie więc pod wpływem tej "magii dzieciństwa" przelać kilka swych myśli na papier (a raczej dysk twardy) i mam nadzieję, że mi to wybaczycie.

Napisałem Wam "czemu", ale nie wyjaśniłem jeszcze tak naprawdę "co". Czym bowiem ten felieton ma być? W moim zamyśle miał on stworzyć w miarę chronologiczne zestawienie różnego rodzaju gier, które w szczególny sposób zapadły mi w pamięć i które do dziś wspominam z ogromnym sentymentem. Najpewniej standardowo wyjdzie mi z tego jakiś "nieczytajny" gniot, ale trudno - musicie mi to wybaczyć.

Zacznijmy może od tego, że przemysł gier komputerowych powitałem w swoim życiu za sprawą sympatycznej gierki przenośnej, która przyjechała do naszego kraju zza wschodniej granicy, prosto ze Związku Radzieckiego. Chodzi mi tutaj oczywiście o wilka łapiącego spadające jajka do koszyka. Wiele osób tę "przenośną konsolę" (to jest dopiero przerost formy nad treścią) pamięta. Znaczna większość nie ma jednak o niej bladego pojęcia. Faktem natomiast jest, że gra wciągała. Na pewno mnie. Tym bardziej, że był to chyba mój pierwszy kontakt z elektroniką, która była mnie w stanie zainteresować, i zapadł mi on głęboko w pamięć. Cztery przyciski przesuwające wilka z koszykiem w odpowiednie miejsce, kury wypróżniające się jajkami, a nad nami zając z dzwonkiem. Znana kreskówka Nu, pogadi! (czy jakkolwiek to inaczej zapisać fonetycznie po polsku) przeniesiona na mieszczący się w kieszeni zwiastun nadchodzącej nowej epoki, pełnej cyfrowych gadżetów podczepianych wszędzie, gdzie się tylko da.

Kolejnymi zabytkami czasów minionych, które pojawiły się w moim życiu i zamieniły chwile nudy w intensywne i bezproduktywne marnotrawienie czasu, były rozkoszne gierki elektroniczne zawierające najróżniejsze wariacje na temat Tetrisa oraz Węża. Nie wiem czy one miały jakąś swoją nazwę, ja je pamiętam jako "ileś dziewiątek w jednym" - bowiem reklamowały się tym, że zawierały w sobie od 9 do 999 999 różnych [sic] gier, w zależności od wersji. Tak naprawdę gier w nich było niecałe dziesięć, reszta to natomiast ich wariacje różniące się takimi szczegółami, jak wygląd klocków, liczba "żyć", trudność rozgrywki czy też numerek w menu. Szybko jednak uległy zapomnieniu, bowiem w domu pojawiła się prawdziwa perełka, cudo myśli technicznej. Był nim Pegasus.

Pegasus był moim pierwszym krokiem w kierunku "poważnego sprzętu do grania". Było to wejście w zupełnie inny wymiar rozrywki - setki gier, piękne kolory, wspaniały dźwięk. Jednym słowem (a raczej dwoma) – coś nieprawdopodobnego. Godzinami grałem w najróżniejsze tytuły, wymienić wszystkich tutaj nie sposób. Nie jeden raz konsola była włączona tydzień albo i dłużej - w końcu niektóre przygody ciągnęły się bardzo długo, a jako, że zapis stanu gry był niemożliwy, to było to jedyne wyjście.

Osobom, które z Pegasusem styczności nigdy nie miały, wyjaśnię, że był on klonem niezmiernie popularnej na całym świecie konsoli NES (Nintendo Entertainment System), znanej również jako Nintendo Famicom. W Polsce ta kopia powstała z bardzo prostego powodu - nie było wówczas żadnych oficjalnych dystrybutorów Nintendo, a na nasz kraj nikt nie patrzył i nie przejmował się tym, co rynku w tej dziedzinie się dzieje. Tak właśnie narodził się Pegasus - składany gdzieś na Tajwanie przez nie wiadomo kogo, bezczelnie kopiujący schematy i rozwiązania wykorzystywane w NES. I, z braku konkurencji, zawojował cały kraj. I to dosłownie - miał nawet swoją reklamę, która leciała w telewizji, a to nie lada wyczyn, nawet na dzisiejsze czasy! Zobaczyć ją możecie poniżej. Kto ją pamięta?

Zboczyłem trochę z tematu i zacząłem się rozwodzić nad samą konsolą, kiedy tak naprawdę pisać chciałem o grach, wracam więc do nich. Pierwszym kartridżem, jaki dostał się w moje małe jeszcze wtedy rączki, był sławny 168 in 1, który do dziś cieszy się wielką estymą wśród kolekcjonerów i wielbicieli czasów minionych, czego dowodem są ceny tego przedmiotu na Allegro, sięgające kilkudziesięciu złotych. To ten diament sprawił, że zakochałem się w Pegasusie całym swoim sercem i z wypiekami na twarzy zanurzałem się w świat wyświetlany na ekranie mojego starego telewizora. Telewizora, który nota bene został nabyty za dolary znalezione przez moich rodziców w kupionych przez nich używanych ubraniach (że sobie pozwolę na ciekawą, przynajmniej w moim mniemaniu, dygresję).

Trudno jest mi jednoznacznie wybrać tę jedną najwspanialszą grę z tych, które na tym kartridżu się znajdowały - za dużo ich (chociaż nie tak wiele, jak mogłaby to sugerować nazwa - większość to były wariacje poszczególnych tytułów w najróżniejszych wersjach). Był wciągający Bomber Man, był znany i niezwykle popularny Tetris, był cudowny Tank. Strzelałem z pistoletu do kaczek w Duck Hunt oraz do kowbojów w Wild Gunman, skakałem po chodzących grzybkach w kultowym Mario oraz puszczałem lecące w ślimaczym tempie piłki "nie do odbicia" w Baseballu (który to trick sam odkryłem, z czego byłem niezmiernie dumny). Jednak jest gra, która, co stwierdzam po krótkiej chwili zastanowienia i dłuższej szperania w zakamarkach pamięci, pozostawiła we mnie ślad odrobinę silniej i z którą odrobinę mocniej związałem się emocjonalnie niż z pozostałymi. Mówię oczywiście (kto grał, ten zrozumie) o Contrze.

To była gra, o której bez wahania mogę powiedzieć "to była gra...", wzbogacając to stwierdzenie o pełne nostalgii westchnięcie. Zdążyłem ją poznać tak, jak żadną inną - przechodziłem ją bowiem namiętnie, czasem raz za razem, bez chwili przerwy. Każda plansza była mi znana jak własna kieszeń, żadna nie miała przede mną jakichkolwiek sekretów. Do dziś pamiętam charakterystyczną muzyczkę, dostępne bronie, rodzaje przeciwników oraz poszczególne poziomy. Było skakanie w górę wodospadu oraz lodowe połacie niczym prosto z Hoth. Wszystko to natomiast wciągające jak jeszcze nigdy wcześniej.

Niedawno natomiast natknąłem się na nie lada ciekawostkę - była nią pierwsza plansza z Contry wygenerowana przez silnik Half-Life'a 2. W trakcie oglądania aż łza zakręciła mi się w oku! Tyle wspomnień, tyle emocji. Jak się okazuje nie jestem odosobniony w moim uwielbieniu dla Contry.

Po 168 in 1 przyszło wiele innych kartridżów zapychanych grami. Piłka nożna, golf, bilard, wyścigi wszelakie, najróżniejsze platformówki i gry logiczne. Żadna z nich jednak, mimo faktu zasysania mnie na całe dni i odcinania w sposób niesamowicie skuteczny od otaczającej mnie rzeczywistości, nie zapadła mi tak samo w pamięć jak Contra. Poza jedną. Która zmiażdżyła wszystko, co pojawiło się wcześniej, i nie dała żadnych szans temu, co pojawić się dopiero miało. Mam na myśli Super Mario Bros. 3.

Kiedy wspominałem o pozostawianiu konsoli włączonej na całe dnie miałem na myśli właśnie Super Mario Bros. 3. Była to gra, na której zużyłem kilka padów. Dosłownie. Magia w niej wykreowana biła na głowę wszystko, co spotkałem w całym swoim życiu. O ile Contra polegała na bezmyślnej i czystej rozrywce, o tyle SMB3 wciągnął mnie całym swoim światem i wypluł odmienionego na zawsze. To była najwspanialsza gra w jaką kiedykolwiek grałem (co stwierdzam z całym przekonaniem, pamiętając o wszystkim, co od tego czasu mnie w życiu spotkało i o wszystkich tytułach, które jeszcze wpadły mi w ręce). Uderzyła w sam środek mnie i została tam już na zawsze. Jak żadna inna.

Niech o poziomie mojego zakochania świadczy fakt, że jakimś cudem udało mi się wówczas dorwać w swoje łapki przewodnik po całym SMB3 (oczywiście wydrukowany, nie były to jeszcze czasy internetu - przynajmniej nie dla mnie). Okazało się bowiem, że ktoś wydał całą książkę poświęconą tej tylko grze! Zawierała ona dosłownie wszystko. Opis wszystkich napotykanych na swej drodze stworzeń, wszystkie dostępne bonusy. Lecz, co najważniejsze, również wydrukowane w pomniejszeniu wszystkie poziomy, jakie czekały na dzielnego hydraulika, z zaznaczonymi wszystkimi tajnymi przejściami i ukrytymi bonusami! I z ową książką (a raczej jej skserowaną i zbindowaną wersją, bowiem oryginał musiałem z rozdartym sercem oddać) chodziłem wówczas wszędzie. Każda wizyta w łazience dłuższa niż jedna minuta, każde wyjście do piaskownicy czy parku, każdy wyjazd do mojego kuzyna, do którego jeździłem przynajmniej raz w tygodniu - zawsze miałem ją przy sobie. I każdą planszę znałem na pamięć. Do dziś, co jakiś czas, włączam sobie filmiki, w których ludzie przechodzą SMB3 i wszystko sobie przypominam - plansze, skrytki, sztuczki. Siedzę i mruczę sobie pod nosem "pamiętam to, i to, i to...". I coraz bardziej ciągnie mnie do tego, by Pegasusa gdzieś, od kogoś kupić. Bo mój gdzieś przepadł. Niestety.

Teraz nastał czas, by przejść dalej, do komputerów. Bo z nimi również miałem styczność od małego. No ale... kicha - myślałem, że napiszę w miarę krótko o całej mojej historii gracza konsolowo-komputerowego, a tutaj, proszę - dopiero co skończyłem temat Pegasusa, a już wyszło tego więcej, niż miałem zamiar w sumie stworzyć. Musicie zatem mi wybaczyć, że przerwę w połowie. Za długie się to po prostu zaczęło robić. Umówmy się więc tak, że częścią "pecetową" podzielę się z Wami następnym razem. Może tak będzie i lepiej? Tak po prawdzie to są to w pewnym stopniu dwie niezależne historie... Dobrze więc, na ten tydzień kończę, przez co związku z Gwiezdnymi wojnami ten tekst nie ma żadnego. Nic to, następny będzie miał już z pewnością. Dopisuję zatem do tytułu "część 1 z 2" i lecę szukać Pegasusa. Może się jednak gdzieś w piwnicy zawieruszył?

Go to page: 1 2