Tekst, który w chwili obecnej czytacie, a który ja w chwili obecnej tworzę (choć chwile te różnią się od siebie znacząco położeniem na linii czasu) powstaje w myśl pieczenia na ogniu dwóch pieczeni naraz. Pierwszym z owych mięsiw jest napisanie felietonu na najbliższy poniedziałek - w końcu poniedziałki to u nas czas na FTP, a czas na FTP jest czasem świętym. Drugie natomiast to relacja z Pyrkonu, która miała zostać spłodzona już dużo wcześniej, jednak z powodów różnych była odkładana na później. Zresztą słowo "relacja" nie do końca oddaje ducha tego, czym ten tekst tak naprawdę będzie. O tym jednak za chwilę.

Zacznijmy może od tego, że ja (czyli autor) jestem od pewnego czasu unieruchomiony - moje kolano przekonało się bardzo dobrze o tym, że grać w piłkę nożną to ja nie potrafię - i od mniej więcej tygodnia, z nogą w stabilizatorze, siedzę w domu i odkrywam, że przemieszczając się o kulach z kolanem spuchniętym do rozmiarów kuli do kręgli, w dodatku bolącym przy każdym co bardziej karkołomnym ruchu (czyli np. przy przesunięciu nogi do przodu), niezmiernie trudno jest donieść sobie herbatę do pokoju czy nawet otworzyć głupie drzwi. No i w dodatku muszę sikać wykonując "jaskółkę". Z tego też powodu moja aktywność na serwisie ostatnimi czasy troszkę podupadła - siedzenie przy biurku jest niezmiernie męczące i kolano moje protestuje na samą myśl o tym, natomiast laptopa nie posiadam. Jednakże obowiązki wzywają, poniedziałek się zbliża, trzeba wywiązać się z powierzonych mi zadań i w pogardzie mając wszelkie niewygody usiąść na krzesełku i postukać w klawiaturę.

Wspomniałem, że ta relacja tak naprawdę relacją nie będzie. Wynika to z tego, że po pierwsze - piszę ten tekst ja (a znudzony jestem już śmiertelnie i szukać będę rozrywki nawet podczas pisania tego felietonu), po drugie - czasu już trochę od wyjazdu upłynęło, więc o wielu rzeczach i zdarzeniach zdążyłem zapomnieć, i jeśli uznam, że moja opowieść jest zbyt nijaka i nudna, to najzwyczajniej w świecie coś powymyślam ku uciesze gawiedzi (czyli Waszej, moi drodzy czytelnicy), a po trzecie - wyjazd naszej swexowej ekipy był wyjazdem bardziej integracyjno-organizacyjnym, a sam konwent posłużył tak naprawdę za pretekst do jego organizacji, a nie cel sam w sobie (przeto o samym konwencie to ja tutaj dużo nie napiszę).

Pozwolę sobie w tym momencie na krótką dygresję, która wynika z chęci podzielenia się z Wami zaobserwowanym przeze mnie faktem. Brzmi on tak: jeśli przez wystarczająco długi czas człowiek jest skazany na leżenie w łóżku, to zacznie oglądać nawet relacje z kolarstwa. I, co więcej, zacznie go to pasjonować.

Teraz natomiast powróćmy do głównego tematu tego tekstu, czyli zacznijmy "relację" z Pyrkonu - konwentu, który odbył się w dniach 26-28 marca roku 2010 w Poznaniu. Opowieść moja rozpoczyna się jednak w Warszawie (stamtąd bowiem nasza ekipa miała wyruszyć).

Był piątek. Na godzinę bodajże 13 miałem przyjechać pod hotel Marriott, skąd mnie i Piotrka (który od pewnego czasu zaczął funkcjonować na naszej stronie pod pamiętającą czasy dinozaurów ksywką "Brendis") odebrać samochodem miał nasz kochany inwestor Alex i razem mieliśmy wyruszyć w długą podróż. Warto tutaj wspomnieć o fakcie, że byłem wówczas jedyną osobą z warszawskiej części naszej redakcji, która Alexa jeszcze nie spotkała. I wiedziałem, że nasze spotkanie będzie ważne, bowiem dotychczas byłem przez niego widziany jako Człowiek Który Narzeka, a być tak postrzeganym przez inwestora strategicznego projektu to niezbyt dobra rzecz.

Pewnie niektórzy chcieliby dowiedzieć się jak to się stało, że właśnie ja - człowiek miły, sympatyczny, i nigdy nie sarkastyczny - stał się w głowie Alexa mentalnym odpowiednikiem wrzodu na odbycie. Najprawdopodobniej jednak większość ma to w głębokim poważaniu i w ogóle wyjaśnieniem zainteresowana nie jest. Ja jednakże, korzystając z przywilejów gwarantowanych przez bycie autorem oraz powołując się na swoją uszkodzoną nogę i fakt zanudzenia niemal na śmierć, o tym napiszę udając, że nie słyszę poirytowanych westchnięć, które prawie wszyscy czytający będą w tym momencie z siebie wydawać. Nie, czekajcie, przecież nie ma możliwości bym usłyszał w chwili pisania jakiekolwiek westchnięcia z przyszłości! Ha, czyli moja sytuacja jest z góry wygrana, a Wasza niestety - wręcz przeciwnie. Przejdźmy jednak do wyjaśnienia skąd się wziął Człowiek Który Narzeka.

Człowiek Który Narzeka powstał samoistnie jako efekt uboczny tworzenia tak dużego projektu, jakim jest nasz swexowy portal. Jego narodziny były czymś oczywistym, jednakże irytacja jaką wzbudzał była odrobinę zbyt duża jak na samą jego egzystencję. On przecież nie robił nic złego - trzymał się po prostu pewnych założeń, które według niego były sensowne, i forsował pewne rozwiązania oraz domagał się poprawienia tego, co mu się nie podobało. I robił to konsekwentnie i zdecydowanie. I to byłem właśnie ja. No, może nie tylko ja - Łukasz też. Było tak naprawdę dwóch Ludzi Którzy Narzekają - obaj odpowiedzialni za merytoryczną część tej odnogi projektu, która jest reprezentowana przez stronę internetową - tylko jeden z nich stał się jednak wspomnianym przeze mnie mentalnym odpowiednikiem wrzodu na odbycie. I byłem to ja. Czemu? Z powodów problemów w przepływie informacji wewnątrz naszego zespołu. W pewnym momencie nie wiedziałem które moje pomysły są akceptowane, a które odrzucane, nie miałem pojęcia czy ktoś stara się poprawić zauważone przeze mnie błędy, czy też nie. Bombardowałem więc mailami cały zespół, a do moich wiadomości, niejednokrotnie poruszających sprawy dawno temu już zamknięte i załatwione, wkradały się narastające we mnie złość i frustracja wynikające z faktu bycia ignorowanym. Cała sprawa się dość szybko wyjaśniła, zacząłem otrzymywać wszystkie informacje (jak wiele można namieszać zapominając umieścić czyjś adres w polu CC wiadomości mailowej), jednak ten krótki okres wystarczył by Alex, chwilami mocno przygnieciony całym projektem (co jest w takich sytuacjach nie tylko zrozumiałe, ale wręcz oczywiste), zaczął na mnie spoglądać z lekkim niesmakiem. Jadąc pod Marriott miałem więc nadzieję, że uda mi się pokazać, że prócz narzekania potrafię też być "fajnym gościem". I na szczęście mi się to udało.

Z Alexem przypadliśmy sobie do gustu praktycznie od razu - podobne zainteresowania, podobne, choć nie identyczne spojrzenie na świat, podobne wartości, no i, co nie jest bez znaczenia, kochający i znający praktycznie na pamięć twórczość George'a Carlina. Cała podróż więc, w którą udaliśmy się we trójkę (pozostała część ekipy wyruszyła wcześniej z bratem Alexa) minęła mi, Piotrkowi i Alexowi bardzo miło - standardowo jak to bywa podczas tego typu wyjazdów cały czas rozmawialiśmy na temat sensu istnienia, religii, logicznego myślenia, definicji rzeczy wszelakich, Gwiezdnych wojen, seksu oraz poruszaliśmy z zastanawiającą regularnością problem "gdzie u wszystkich diabłów jest ta nieszczęsna autostrada?".

O rodzaju wyjazdu, który stał się udziałem całego naszego zespołu, niech świadczy fakt, że już na stacji benzynowej położonej gdzieś w połowie drogi między Warszawą a Poznaniem Alex kupił półtora litra Rosyjskiego Standardu - wódki, nad zaletami której zachwycał się przynajmniej przez kilkanaście minut racząc nas takimi porównaniami, że sam Homer mógłby na ich widok ze spuszczoną głową spakować manatki, skończyć z pisaniem i spróbować swojego szczęścia w gastronomii. Porównania do krystalicznie czystych górskich wód wypływających z norweskich lodowców to jedynie początek, który jednak złapał mnie za serce z całej siły i puścić nie chciał - bowiem Skandynawię kocham całą piersią.

Z powodu zbyt późnego wyjazdu, postojów na trasie, szukania "tej przeklętej autostrady" oraz ogólnego nieśpieszenia się do hotelu dojechaliśmy dopiero po godzinie 21 - zdecydowanie zbyt późno by udać się do szkoły w celu wpisania się na listę uczestników. Stwierdziliśmy więc, że pojedziemy tam z samego rana, dziś natomiast skoncentrujemy się na zakupach, zjedzeniu czegoś i dopracowaniu prezentacji na prelekcję poświęconą naszemu portalowi. O ile zrobienie zakupów i nażarcie się w hotelowej restauracji wyszło nam perfekcyjnie, o tyle w jakiejkolwiek pracy przeszkodziły nam różne rzeczy, jedną z których był Rosyjski Standard, a pozostałe natomiast nie są warte wspomnienia. Wystarczy, że powiem, że położyliśmy się spać przed godziną trzecią w odmiennym stanie świadomości. Przynajmniej w takim stanie musiał być Piotrek, który zasypiając krzyczał w łóżku "spadaaaaaaam!!!" i to tak przekonywająco, że mu naprawdę uwierzyłem. Uwierzył mu również Alex, który postanowił Piotrkowi pomóc, w efekcie czego sam z łóżka rzeczywiście spadł. To wszystko jednak mogło być raczej efektem bardzo dobrych nastrojów w zespole oraz zmęczenia całą drogą do Poznania. I tej wersji trzymać się będę do końca. Opuściliśmy więc żaluzje przypominające osłony na jakimś statku kosmicznym i w końcu zasnęliśmy, uprzednio rozmawiając o tym, o czym trzech facetów zamkniętych w jednym pokoju niechybnie po pewnym czasie rozmawiać zacznie - a mianowicie o wypróżnianiu się.

Obudziliśmy się chyba ok. godziny jedenastej, byliśmy jednak pewni, że jest jeszcze środek nocy - wszystko przez blokujące dopływ światła słonecznego żaluzje, które tak skutecznie odcinały nas od świata zewnętrznego, że lepiej nie uczyniłby tego nawet worek zarzucony na głowę. Dość szybko zorientowaliśmy się jednak w pomyłce i z wielką werwą zaczęliśmy się myć, ubierać i ogarniać w celu udania się na śniadanie a następnie na konwent, który był przecież oficjalnym celem naszego wyjazdu i głupio by było się na nim nie pojawić. I prawie nam się udało z pokoju wyjść bez żadnych problemów.

Problemem okazał się Alex, który położył się na łóżku, nakrył kocem i stwierdził, że on nigdzie nie idzie i że możemy go pocałować tam, gdzie on się pocałować nie jest w stanie. Stało się tak tylko dlatego, że zaczęliśmy się z niego śmiać, kiedy zapytał o wielkość "sal konferencyjnych, w których odbywać się będą wykłady". Okazało się, że biedaczysko nigdy na żadnym konwencie nie był i nie miał zielonego pojęcia, że całość odbywa się w zwykłym ogólniaku, że ludzie śpią tam na karimatach w salach i korytarzach i że na jedyny garnitur natknie się tylko wówczas, gdy trafi na grupę nastolatków biorącą udział w LARPie odbywającym się w świecie rodem z Matrixa. Zatem na nasze wyjaśnienia, poprzedzone wybuchem gromkiego śmiechu, zareagował właśnie schowaniem się pod kocem i dość niemoralną propozycją. Udało nam się jednak przekonać go, że "wszystko będzie dobrze" i że mu się całość spodoba, tym bardziej, że jako starwarsowy geek może dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Zanim pojechaliśmy do szkoły zjedliśmy jeszcze śniadanie, składając iście wiosenne zamówienie złożone z ciepłych bułeczek, twarożku, szczypiorku i jajecznicy. Jajecznica jeszcze powróci do mojej opowieści.

Akredytacja odbyła się dość szybko i zręcznie. Problem był tylko w momencie, kiedy Stasiu (brat Alexa) stwierdził, że nie ma przy sobie żadnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Uśmiechnięta dziewczyna mająca nas na głowie podczas rejestracji machnęła ręką i powiedział, że wystarczy jak jej poda link do swojego profilu na naszej-klasie czy innym Facebooku, byle miał tam jakieś swoje zdjęcie. Stasiu zmartwił się raz jeszcze, bowiem na żadnym portalu żadnego zdjęcia nie ma. Mówiąc krótko - prezentował on sobą ewenement na skalę całego kraju i był tzw. człowiekiem pozbawionym tożsamości. Nie wiem jak udało mu się z opresji wybrnąć, może został zapisany na "śliczne oczy". W każdym razie całą paczką weszliśmy na teren konwentu. A przynajmniej na teren części starwarsowej.

Z częścią starwarsową chodzi o to, że fani Gwiezdnych wojen zostali wrzuceni w jedno miejsce tak, by nie przeszkadzali "normalnym" fanom fantastyki. Wśród trzech budynków wybrano ten najmniej oblegany, następnie na jednym piętrze zarezerwowano jedną salę na Gwiezdne wojny i upewniono się, że żadna inna sala na tym piętrze wykorzystywana nie będzie. Zatem w pewien sposób odseparowano tę konkretną część wielbicieli fantasy i science-fiction od całej reszty i upewniono się, że "ta dziwna niedomyta zgraja" nie będzie przeszkadzać porządnym ludziom. Doprawdy najlepsze rozwiązanie do zastosowania wobec ludzi, którym i tak zarzuca się hermetyczność.

Pierwszą prelekcją, na którą się udaliśmy, była ta, którą prowadził Jacek Drewnowski - redaktor wydawnictwa Egmont, odpowiedzialny za ukazujące się w Polsce komiksy spod znaku Gwiezdnych wojen. Opowiadał on o pracy redaktora, o swoim doświadczeniu w tej dziedzinie oraz o tym, jakim to z jednej strony niewdzięcznym, a z drugiej pełnym wyzwań zajęciem jest bycie tłumaczem. Następnie w naszych planach był udział w prezentacji strojów Imperium i Rebelii. Dwie godziny pływania w uniformach z Gwiezdnych wojen miało poprzedzić naszą prezentację, którą w tym samym czasie dopieszczali Alex i cała reszta. I tutaj do opowieści powraca zapowiedziana wcześniej jajecznica.

O jej powrocie dowiedziałem się w sposób nagły i zgoła nieprzyjemny. W pewnej chwili mój żołądek stwierdził, że trzy jajka, twarożek ze szczypiorkiem i bułeczki to nie jest coś, co ma zamiar trzymać w sobie wystarczająco długo, bym mógł się tego pozbyć w sposób naturalny i dystyngowany. Przez najbliższe dwie godziny prowadził więc ze mną pertraktacje starając się mnie przekonać, bym poszedł i wyrzucił to wszystko z siebie w sposób tylko trochę mniej naturalny, ale już dużo mniej dystyngowany - w sposób, którego po prostu nie można zrobić dumnie, z podniesioną głową, bowiem jest to fizycznie niemożliwe. W końcu skapitulowałem przed argumentami iście nie do odparcia i poszedłem za głosem rozsądku i żołądka do toalety by tam oddać się czynnościom, których opisu Wam, kierując się Waszym dobrem, oszczędzę. Faktem jest, że przez następne dwie godziny chodziłem jak struty będąc, ha ha ha, strutym naprawdę. W wyniku tego nieszczęśliwego splotu wydarzeń (a raczej rozbicia jajek) podczas prezentacji prowadzonej przez Alexa, Michała i Piotrka siedziałem z miną męczennika zastanawiając się cały czas, czy w pewnym momencie będę zmuszony ubarwić pokaz slajdów w sposób ciekawy, lecz wysoce nieprofesjonalny, czy też skończy się jedynie na wyglądaniu tak bardzo niemedialnie, jak to tylko możliwe.

Na szczęście udało mi się nie straszyć ludzi swoją fizjologią, więcej nawet - pod koniec prelekcji było mi na tyle lepiej, że sam zacząłem się odzywać i zabierać głos w dyskusji. Cała prezentacja zaliczona może zostać do tych udanych. Oznacza to, że w zbiorze swexowych udanych prezentacji jest ta jedna, a w tym z nieudanymi nie ma żadnej. O.

Ekipa winę za moje nudności zrzuciła oczywiście na wieczór dnia poprzedniego - stwierdzili jednomyślnie, że to po prostu dla mojego organizmu Rosyjski Standard nie był tak krystalicznie czysty jak dla innych, albo i może był, jednak zbyt wiele go popłynęło. Ja jednak znam już trochę swój organizm i potrafię odróżnić kaca od przytrucia jedzeniem i przy swoim będę obstawał.

Wieczorem wpadliśmy jeszcze na czytanie komiksu o przygodach Taga i Binka z podziałem na role. Dużo śmiechu, tym bardziej, że niektórzy angażowali się w odczytywanie swoich kwestii niczym syntezatory mowy z wczesnych lat dziewięćdziesiątych.

Po tej zabawie poszwendaliśmy się jeszcze trochę po obiekcie, porozmawialiśmy z różnymi osobami, po czym wróciliśmy do hotelu, uprzednio zahaczywszy o pizzerię w celu nabycia... pizzy (to było zaskakujące) oraz o sklep w celu nabycia... napojów (to też). Ja z napojów procentowych zrezygnowałem i zadowoliłem się jedynie colą, dobrą jak każdy wie na wszelkie dolegliwości atakujące przewód pokarmowy.

W niedzielę postanowiliśmy udać się na prelekcję poświęconą obecności tuningu w świecie Gwiezdnych wojen - zapowiadała się ciekawie, no i odbywać się miała między południem a godziną 13, co oznaczało, że mamy jakąkolwiek szansę na dotarcie do sali na czas. I sztuka ta nam się rzeczywiście udała. Posłuchaliśmy o przeróżnych statkach - o tym jak powstawały, jak przechodziły z rąk do rąk i jakim to modyfikacjom były przez lata swojego istnienia poddawane.

Po wchłonięciu sporej ilości informacji z zakresu gwiezdnowojennej technologii i mechaniki postanowiliśmy, że czas się zbierać - czekała na nas bowiem długa droga do domu a chcieliśmy uniknąć największego tłoku, który ma tendencję gęstnieć w niedzielę z każdą upływającą godziną (tak to jest gdy rodowici warszawiacy powracają od swoich rodzin do domu). Jadąc samochodem słuchaliśmy jakiegoś gwiezdnowojennego audiobooka i to właśnie ta sytuacja sprawiła, że tak się nakręciłem na książki z uniwersum Star Wars co da z pewnością wyraz w doborze moich przyszłych lektur.

I tutaj kończy się moja quasi-relacja. Domyślam się, że trochę Was zanudziłem - za to przepraszam. Współczuję również Łukaszowi, który nie dość, że będzie musiał te moje wypociny przeczytać od deski do deski, to jeszcze musi je zredagować. Ja natomiast dziękuję wszystkim wytrwałym za uwagę. Jakby to powiedział Piotrek: "trzymajcie się i papatki". Piotrek jest dobry.