english

Main Page > Articles > Felietonowy Tygodnia Początek > Nienormalna normalność

Nienormalna normalność

2010-01-04, 00:01 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

712

Maciej Szczepański

Rating: 4.33

Go to page: 1 2

I oto nadszedł nowy rok. Czy też może raczej Nowy Rok. Do mnie jednak o wiele bardziej przemawia ta pierwsza wersja. Duże litery robią coś dziwnego w głowach ludzi. Wystarczy wziąć coś zwyczajnego, powszechnego, następnie zacząć pisać to coś wielką literą, a nie minie kilka dekad a już znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że warto jest spalić na stosie tych, którym się to nie podoba. Mnie - osobie, która zawsze miała duże problemy ze wstawianiem wielkich liter w Odpowiednich Miejscach - zdecydowanie się to nie podoba (tak idiotyczne korzystanie z powiększonego alfabetu, jak i palenie mnie na stosie; palenie mnie może nawet trochę bardziej). To jak w przypadku takich słów, jak flaga, państwo czy naród - wystarczy, że ktoś zacznie leczyć swoje kompleksy zmieniając je we Flagę, Państwo i Naród, a prędzej czy później jedynym logicznym (przynajmniej dla niego) wnioskiem płynącym z takiego postępowania będzie wyrżnięcie wszystkich ludzi, których nazwiska kończą się na -son czy też zakładają dziwne nakrycia głowy. Moje nazwisko nie kończy się na -son, nie zakładam również dziwnych nakryć głowy, ale podejrzewam, że kryteria w każdej chwili mogłyby ulec zmianie.

Nowy rok zawitał więc w naszych życiach, a raczej - żeby być precyzyjniejszym - to my zawitaliśmy w nowym roku. Nieważne jak to nazwiemy, fakt pozostaje faktem - 2009 zmieniło się na 2010, a kobiety na nowo zaczynają narzekać ile to mają lat na karku. O zmianie daty piszę z konkretnego powodu - minął sylwester, a wiadomo, że jest to zawsze idealna okazja do przeanalizowania swojego życia w ciągu ostatnich 365 dni (a raz na cztery lata i 366 dni - chociaż jest to pewne zaokrąglenie, gdyż np. rok 2100 przestępny nie będzie, co oznacza, że 7 lat z rzędu będzie wówczas powtarzać się wersja 365-dniowa, ale nikogo to i tak nie obchodzi). W moim przypadku analiza sprowadziła się do stwierdzenia, po raz kolejny zresztą, jak bardzo jestem nienormalny. Nie będę się za bardzo nad tym wszystkim rozwodził, nie są to fakty, które ktokolwiek chciałby czytać. Jednak właśnie podczas nocy sylwestrowej przypomniało mi się jedno interesujące zdarzenie sprzed jakiegoś miesiąca.

Osoby, które zadawały sobie pytanie, czy dziś będzie cokolwiek o Gwiezdnych wojnach (i tak, o Gwiezdnych wojnach, a nie Gwiezdnych Wojnach) uspokajam: tak, będzie. Chociaż jeśli chęć cotygodniowego wrzucania jakiegoś felietonu się utrzyma, a nic nie zapowiada zmiany tej sytuacji, to podejrzewam, że w końcu gwiezdnowojenne tematy zmienią się w gwiezdnowojenne smaczki, te umkną przed gwiezdnowojennymi aluzjami, które z kolei pozostawią miejsce gwiezdnowojennym porównaniom. W końcu Gwiezdnych wojen będzie w tych tekstach tyle, co płynu do mycia naczyń po dziesiątym z rzędu rozcieńczaniu go wodą po dotarciu do dna pojemnika. Lecz my zapewne tworzyć będziemy nadal, niepomni na pomruki niezadowolonych czytelników, lecz ostrożnie rozglądający się przy tym za ludźmi, którzy chcą spalić na stosie tych, których nazwiska kończą się na -son lub noszą dziwne nakrycia głowy.

Owo wspomniane wydarzenie, które odżyło w mojej pamięci w noc sylwestrową, było właśnie z Gwiezdnymi wojnami związane. Chodziło o to, że niedawno postanowiłem zaprezentować swojej dziewczynie filmy, które my wszyscy tak bardzo lubimy - okazało się bowiem, że dla mojej kochanej Kasi Gwiezdne wojny to, uwaga, Atak klonów (jest to bowiem jedyny film ze wszystkich sześciu, które oglądała). Wiem, straszne. Zrobiłem więc to, co każdy chłopak zrobiłby na moim miejscu - posadziłem nieszczęsną dziewoję przed monitorem i włączyłem Nową nadzieję, bacznie obserwując każdą jej reakcję na każdy aspekt filmu niczym Ted z How I Met Your Mother w analogicznej sytuacji.

Należy wspomnieć o czymś jeszcze - o tym mianowicie, że ja nigdy się za fana Gwiezdnych wojen nie uważałem. Oryginalną trylogię uwielbiam, to niezaprzeczalny fakt, nowszą trylogię lubię, chociaż chyba tylko ze względu na sentyment związany ze starą, i tutaj chyba się kończy moje zaangażowanie. Są jeszcze komiksy i gry komputerowe, ale w ich przypadku moje zainteresowanie wiąże się raczej z tym, że któryś komiks jest dobrym komiksem, a gra dobrą grą, niż bezpośrednio z faktem powiązania z Gwiezdnymi wojnami. Zatem fanem, a tym bardziej Fanem, z pewnością nie jestem. A przynajmniej tak mi się wydawało.

I tutaj wracamy do uprzednio zarysowanej sytuacji - Kasia ogląda żółte napisy sunące od dołu po ekranie, ja oglądam Kasię. I w momencie, w którym pojawiają się C-3PO razem z R2-D2, słyszę: „O! Ja ich znam z chipsów!”. I w tym momencie stwierdzam, że nie, tak być nie może, koniec oglądania, po czym naburmuszony wyłączam film i pokazuję Kasi język. I w ten oto sposób kończy się pierwsza, i na chwilę obecną jedyna próba obejrzenia Nowej nadziei.

Moje zachowanie, z początku całkiem normalne, z czasem zaczęło mi się zdawać troszkę dziwnym. Zacząłem sobie uświadamiać, że Gwiezdne wojny odcisnęły na mnie piętno silniej, niż o tym wiedziałem. Niż w ogóle by mi to przyszło do głowy. Okazało się, że mam w sobie coś nie tylko z fana, lecz również i z Fana, o którym zastrzegłem, że na pewno nim nie jestem.

Jak co roku ludzie wymyślają sobie różne postanowienia noworoczne - koniec z piciem, schudnę dziesięć kilogramów, już więcej nie tknę małego chłopca. Moje jest inne. Dziwne. Nie znaczy to jednak, że proste. Postanowiłem, że obejrzę z Kasią oryginalną trylogię. Całą. I będę patrzył się w ekran, a nie na nią. I nie tylko nie będę idiotycznie reagował po jej śmiesznych komentarzach, lecz więcej - odpowiem na nie i sam będę się z nich śmiał. Bo może i jestem fanem, ale czasem trzeba też być i normalnym człowiekiem.

Go to page: 1 2

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Maciej Szczepański | 2010-01-07, 22:51

Ja tylko się cieszę, że nie jestem jedyną osobą, która zwraca uwagę na takie, według większości, "pierdoły". I dopiero po zwróceniu mi uwagi sprawdziłem jak się sytuacja ma od strony formalnej. Pierwszym odruchem była zmiana na "wielkie litery", gdyż, po chwili zastanowienia, też ta forma zdawała mi się poprawna. Ale sprawdziłem, i okazało się, że dopuszczalne są obie. Niemniej krytykę z zakresu poprawności językowej przyjmuję zawsze chętnie :D Również pozdrawiam! :)

balav | 2010-01-07, 22:46

Zwracam honor, nie wiedziałem o tym. Trzymam się po prostu tego, czego nauczyła mnie moja polonistka w LO ( za mówienie "napisałem/łam dużą literą" ostro nas strofowała), ale zdaję sobie sprawę, że język ewoluuje i pewne nieuznawane -do niedawna- zwroty czy sposoby odmieniania są dziś poprawne. Pomyśleć, że jeszcze ćwierć wieku temu nikomu się nie śniło, że odmiany ""politolożka", "biolożka" etc będą uznane za prawidłowe. Zatem zwracam ponownie honor i pozdrawiam Autora:)

Maciej Szczepański | 2010-01-07, 19:55

Pozwolę sobie nie zgodzić się z uwagą, a jako argument wklejam wypowiedź z "Poradni językowej" na stronie pwn.pl (http://poradnia.pwn.pl/lista.php?id=4090) :)

[i]Czy poprawne jest użycie sformułowania duża litera? Byłem uczony, że powinno się używać wielka litera, ale zauważyłem, że nawet w niektórych uchwałach ortograficznych RJP (nr 5, br 9) stosuje zwrot duża litera.

Duże litery są równie częste jak wielkie litery – nie ma powodu, by akceptować jedne, a odrzucać drugie.
Przypomnijmy przy okazji, że tradycja każe pisać wielkimi (dużymi) literami, nie z wielkiej (dużej) litery. Ta druga konstrukcja, z pochodzenia rusycyzm, jest jednak obecnie tak powszechna, że pewnie zostanie zaaprobowana w wydawnictwach poprawnościowych.

— Mirosław Bańko[/i]

balav | 2010-01-07, 16:28

Wspomnę jeszcze, że kiedy pierwszy raz oglądałem ANH z moją narzeczoną (która wówczas nie orientowała się w SW w ogóle, a teraz obie trylogie bardzo lubi, jak również czyta z zainteresowaniem powieści i komiksy, więc można już nazwać ją yfanką, co mnie cieszy bardzo :) ), sytuacja była analogiczna - żarty i śmieszne komentarze. Ale w połowie seansu ustały, a moja luba dała się ponieść magii.

balav | 2010-01-07, 16:20

Felieton przedni, ale nie byłbym sobą, gdybym się nie przyczepił;] Otóż "wielkie litery", nie "duże":P A poza tym to lektura przyniosła mi dużą dawkę śmiechu podczas nauki na egzamin z wyjątkowo mulącego mózgownicę przedmiotu:)

monilip | 2010-01-04, 15:40

Cóż, tak jest jak chce się ucywilizować przyjaciół, znajomych. Ja przestałam oglądać "Nową nadzieje" z koleżanką po tym jak na R2 D2 powiedziała "o, gadający kosz na śmieci". Nie wytrzymałam. Z innymi koleżankami poszłam na łatwiznę i oglądaliśmy "Mroczne widmo"... I tym razem widząc moją minę nikt nie ośmielił się komentowaćXD

A felieton naprawdę fajny :) Może kiedyś obejrzę nimi starą trylogię i nie dostanę szału....

Sharn | 2010-01-04, 14:59

No piękny. Wręcz rzekłbym, że to Piękny Felieton! Uśmiałem się co nie miara. Moja żona (też Kasia) jest daleka od zachwytów nad Star Warsami, a zmuszona do obejrzenia Powrotu Jedi odnotowała tam tylko obecność Ewoków. Mrocznego Widma nie zobaczy nigdy, bo jeszcze by jej się Jar Jar spodobał...

Jedi Nadiru Radena | 2010-01-04, 14:16

Świetny felieton, chyba najlepszy z dotychczasowych :) Niestety, jest też zasmucająco prawdziwy... Chociaż mnie osobiście śmieszyły uwagi dziewczyn o "Nowej nadziei", szczególnie o Leii ;)