Nie kłam, że nie chcesz być sławny

2009-12-21, 00:01 w Articles > Felietonowy Tygodnia Początek

852

Łukasz Wasilewski

Rating: 4.33

Go to page: 1 2

Sława to coś niezwykłego. Wiele osób zarzeka się, że wcale jej nie pragnie - kłamią. Kontrowersyjne stwierdzenie? Moim zdaniem wcale. Zastanówcie się ile razy oglądaliście jakiś koncert i marzyliście o tym, żeby być tym gitarzystą, który właśnie gra niesamowitą solówkę. Ile razy zastanawialiście się jakby to było wkroczyć po tym czerwonym dywanie na rozdanie Oscarów albo dostać darmowego cheeseburgera w Macu ze względu na niespotykaną sławę (jaki kraj, takie profity z bycia gwiazdą)? Wciąż twierdzicie, że w ogóle Was to nie interesuje, że taki rozgłos to coś niepożądanego, że wolicie spokojną egzystencję w domowym zaciszu, tak? Wiecie co by na to powiedział Will Smith? Bull-apsik-shit! Każdemu zależy na sławie, każdy lubi być doceniany, każdy chciałby, żeby zostało po nim coś więcej niż "profil na naszej klasie". Oczywiście szanuję Wasze (być może inne od mojego) zdanie i zapraszam do lektury dzisiejszego wydania Felietonowego Tygodnia Początku.

Niedawno pierwszy raz w życiu miałem okazję zaprezentować swoją muzykę na żywo. Całe to doświadczenie wspominam bardzo miło. Co prawda tak wyszło, że byłem supportem, którego występ miał miejsce po koncercie gwiazdy wieczoru, a większość osób nie była na tyle miła, żeby zostać na mój set, ale w żaden sposób nie zmieniło to wrażeń z tamtego pamiętnego wieczoru. Zobaczyć jak ludzie przeżywają moją muzykę i bawią przy mojej twórczości - bezcenne. Spontaniczny (dzięki Maciek, Piotrek i Michał) entuzjazm przy mojej wersji Marsza imperialnego - bezcenne. Gromkie i naprawdę szczere brawa (co prawda garstki osób, ale przecież liczy się jakość) publiczności gdy już schodziłem ze sceny - bezcenne. Ale jeszcze dwa tygodnie temu w ogóle nie myślałem o występowaniu na żywo. Myślałem sobie "to nie dla mnie", że nie potrzebuję tej całej "sławy", ani żeby mnie ktoś doceniał podczas jakichś występów - przecież wystarczy, że przez internet dostaję dużo pozytywnych komentarzy. Po co komu coś więcej? Komu by na tym wszystkim zależało? Sława w ogóle mnie nie interesuje... Nie interesowała. Oczywiście nie jest tak, że nagle postanowiłem zostać gwiazdą częściej bywającą na łamach Plotka niż w redakcji SWExu, ale zdałem sobie sprawę, że moje wcześniejsze plany (czy raczej ich brak) były spowodowane niewiedzą. Wystarczył jeden występ, żebym zrozumiał, że leży w naturze każdego człowieka, aby zostać przywódcą stada. Jakoś się wybić i zrobić coś, aby zostało po nas coś więcej niż wspomnienia niezadowolonych współpracowników/podwładnych i rodziny czy (już przysłowiowy) profil na Naszej-Klasie.

Skoro jesteśmy przy temacie sławy, to nie można nie wspomnieć o sportowcach, a przede wszystkim o koszykarzach, kierowcach Formuły 1 (hmm...), golfistach (golf to sport?) czy piłkarzach. Na tych ostatnich chciałbym się skoncentrować. Czy naprawdę myślicie, że wszyscy ci goście kopią piłkę tylko dla pieniędzy? Uważacie, że sława, uznanie kibiców czy podekscytowanie związane z rywalizacją (i jej wygrywaniem) to zupełnie nieistotne elementy, które można zastąpić odpowiednią ilością "zielonych"? Oczywiście do pewnego poziomu pensja jest istotna, bo za coś trzeba żyć, a owacja na stojąco nie nakarmi dzieci, ale ja rozważam raczej motywację tych topowych sportowców, a ci zarabiają niewyobrażalne dla śmiertelników pieniądze, kwoty rzędu np. 100 000 funtów tygodniowo. Oni już nie muszą się martwić o przyszłość swoich dzieci, więc podstawowe potrzeby (zresztą zgodnie z hierarchią potrzeb) mają już "odbębnione". Mogą się zatem wziąć za zdobywanie "szacunku i uznania".

Jak zapewne wiecie jestem oddanym fanem Manchesteru United. Podczas oglądania zmagań Czerwonych Diabłów zazwyczaj towarzyszą mi totalnie nierozsądne myśli, ale zdarza mi się czasem odsunąć te szalone emocje i spojrzeć na boiskowe wydarzenia chłodym okiem. Gdy widzę np. Rooneya ogromnie cieszącego się po golu, wyglądającego jakby miał zaraz wystrzelić w kosmos, całującego herb klubu, biegnącego do rogu boiska, żeby być bliżej kibiców i... napawać się chwałą, to jestem pewny, że mógłby zarabiać i dwa razy mniej, bo uczucie po strzeleniu gola na Old Trafford przy akompaniamencie 80 000 kibiców z pewnością jest - tak, wiecie jakie - bezcenne. I właśnie dlatego zostawia (i zostawiał) na treningach hektolitry potu, w każdym meczu walczy o każdy centrymetr kwadratowy murawy. Te pieniądze, luksusowe życie itp. są istotne, ale tak naprawdę to tylko dodatek do obezwładniającego uczucia euforii po strzeleniu bramki, czyli po zapisaniu się w historii i pamięci widzów. Wiele bym dał, że kiedyś znaleźć się na jego miejscu i poczuć tę namacalną energię przekazywaną mu przez dziesiątki tysięcy rozszalałych fanów ubranych w koszulki z jego imieniem.

Pewnie zastanawiacie się czy będzie dzisiaj coś o Star Wars. Spieszę z odpowiedzią - będzie. I to już zaraz. Czy jesteście w stanie sobie wyobrazić co czuł George Lucas, gdy w 1977 roku widział gigantycznie kolejki przed kinami? Gdy schowany na sali kinowej widział na twarzach okolicznych osób czysty zachwyt? Gdy kolejny raz był proszony o zaakceptowanie jakiegoś nowego produktu czy współpracy z kolejną firmą? Niewyobrażalne. Tak naprawdę George nie różni się niczym od rockmana wywijącego gitarą na scenie czy piłkarza zdobywającego gola na deskach Teatru Marzeń. W zasadzie to przewyższa ich sławą, dzięki tej sławie wie, że ludzie kochają jego twórczość i chcą więcej, a to jest niesamowicie motywujące i powie Wam to każdy zajmujący się jakimś aspektem sztuki. Czy ktoś ośmieli się powiedzieć, że George tego nie chciał? Jasne, był młodym wizjonerem, pełnym pasji, który chciał zrealizować projekt swojego życia. Ale nie sądzę, żeby chciał go realizować, a potem napawać się efektem końcowym tylko w gronie najbliższych znajomych. Nie, wręcz przeciwnie - chciał w te gwiezdne przygody wciągnąć jak najwięcej osób, chciał im dać możliwość podróży do zupełnie innego świata. Chciał, żeby ludzie się zatracili w jego wizji, żeby przychodzi wielokrotnie na sens podziwiać jego pomysły i jego niezwykłe podejście do tematu. Jego. Chciał docenienia, chciał głosu ludu udzielającego mu poparcia i ta natychmiastowa sława naładowała go tak bardzo, że energii starcza mu do dzisiaj.

Czy po przeczytaniu powyższych akapitów wciąż twierdzicie, że w ogóle (nic a nic) nie zależy Wam na sławie, na byciu w błyskach fleszy choć raz w życiu? Przysięgacie, że to nie jest tak naprawdę Wasz cel? Być może bardzo odległy i nieco ukryty, ale jednak obecny w Waszym życiu? Jeśli Wasza odpowiedź brzmi "nie", to mogę Wam powiedzieć tylko jedno - to tylko kwestia czasu.

Go to page: 1 2

Tags: felietonowy tygodnia początek, felietony, sława, george lucas, manchester united, wayne rooney, piłka nożna, muzyka, koncerty, bash.org.pl, cykl: ftp

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

ben24 | 2012-01-01, 13:14

ja tam nie ukrywam chce być sławny

Łukasz Wasilewski | 2009-12-25, 20:33

Zgadzam sie z tym co napisales, ale wydaje mi sie, ze najistotniejszy fragment Twojego komentarza to "Nie, nie mam złudzeń co do felietonu jako gatunku publicystycznego. Wiem, że jest on w miarę luźny i nie zawiera się w nim jakichś wybitnie szczegółowych analiz." Nie aspiruje do miana autorytetu, powyzszy tekst nie jest publikacja naukowa. Przyklady sportowcow pojawily sie, bo chcialem wstac jakas grafike z MU, a o George'u nie moglem nie wspomniec:) Wydaje mi sie, ze ten tekst jest skierowany glownie do osob, ktore lubia moj punkt widzenia i moj styl. I to jest najistotniejsze - przeciez to oczywiste, ze nie mam wyksztalcenia pozwalajacego mi wypowiadac sie na wszystkie tematy, ktore poruszam. Tutaj chodzi o jak najbardziej osobiste spostrzezenie czy przezycia i przerysowanie tej calej sytuacji - dzieki temu tekst skomentowales;) Nie doszukiwalbym sie w tym ambitnych analiz, bo nie to bylo moim celem. A gdyby mi ktos zapropomowal przygotowanei takiej analizy, to pewnie bym odmowil, bo nie czuje sie na silach, zeby cos takiego napisac.

FatBantha | 2009-12-25, 19:11

Szanowny Łukaszu!

Jasne, punkt widzenia jest względny - być może traktuję wszystko "tak serio". Jednakże sądzę, że aby zachować się w pełni uczciwie, warto byłoby rozpatrzyć również i alternatywę: może to Ty traktujesz tę sprawę niepoważnie?

Piszesz, że gdybyś chciał opisywać różnicę między sławą a "sławą", poświęciłbyś temu cały tekst - ależ ja tego od Ciebie wcale nie wymagam! W żadnym razie nie musisz silić się na formułowanie definicji tego o czym zamierzasz mówić - równie dobrze możesz ją zastąpić przykładami i tak też uczyniłeś.

Są to kolejno: gitarzysta wykonujący solówkę, aktor podczas wręczenia Nagród Akademii, Ty na swoim koncercie, sportowcy ze Shrekiem na czele, zamykając całą menażerię GLusiem. Zakładam, że wybór nie jest przypadkowy, nie jest też wywołany na zasadzie odruchu Pawłowa, zatem jest świadomy i celowy. A co łączy te przypadki? Że mamy do czynienia z ludźmi, którzy oprócz tego, że mają jakiś wpływ na ludzi, to przede wszystkim występują i osiągają go publicznie, zmagając się z bezpośrednią presją jaka się z tym wiąże (ze względu na to, chociażby, że nie są anonimowi). I git, można od biedy uznać, że na tym z grubsza wg. Ciebie polega sława. Nie mam do tej pory żadnych zastrzeżeń.

Problem pojawia się, gdy pozwalasz sobie na tezę, że każdy chce być sławny. Uznajesz bowiem, że zaspokojenie tzw. potrzeb szacunku i uznania, o których zresztą wspomniałeś przy "odbębnianiu", może odbyć się TYLKO poprzez zdobycie sławy. Podałem możliwe scenariusze, które zaprzeczają temu mniemaniu. Do listy możesz dodać kolejne pozycje: anonimowych artystów średniowiecznych (łącznie z architektami) czy też alpinistów i maratończyków, którzy robią to, co robią, nie dla lansu, ale dla samych siebie, bo chcą udowodnić coś sobie samym i nikomu więcej.

Te przykłady można mnożyć dalej i dalej. Zobaczmy jednak Twoje uzasadnienie sądu "Każdy chce być sławny." Gdzie ono się znajduje? Ano w ostatnim akapicie, w ostatnim zdaniu. "[...]mogę Wam powiedzieć tylko jedno - to tylko kwestia czasu."

Czyli mamy do czynienia z klasycznym powołaniem się na autorytet, którym zresztą samozwańczo się ogłaszasz. Głodna sławy lub sławna osoba mówi nam, że również będziemy dążyć do tego co ona. No cóż, musimy uwierzyć na słowo... ROTFL. Piękna projekcja.

Równie dobrze alkoholik może opowiadać, że wszyscy, którzy odmawiają pójścia w jego ślady, są zakłamani, a Olejniczak, uznać, że zapisanie się do SLD przez każdego jest tylko kwestią czasu... Zachodzi dokładnie ta sama relacja.

Nie, nie mam złudzeń co do felietonu jako gatunku publicystycznego. Wiem, że jest on w miarę luźny i nie zawiera się w nim jakichś wybitnie szczegółowych analiz. Nie mam nic przeciwko kontrowersyjnym treściom, przewrotności zapierającej dech w piersiach i różnym erystycznym fortelom, ale muszą być sprawnie zaserwowane. A Twoje dzieło, Łukaszu, można sprowadzić do zdania: "każdy będzie dążyć do sławy, bo ta sprawiła mi frajdę", po czym takowe od razu odrzucić, jako kompletnie nieuzasadnione.

Grasz. Lubisz to? Ciągnie Cię do tego? To graj dalej. Ciesz się, że są ludzie, którzy cenią Twoje wysiłki, występuj dalej, skoro masz z tego frajdę. Wreszcie dziel się z Czytelnikami swoimi wrażeniami, ale na wszystkie świętości, daruj nam te plebejskie mądrości, jakich możemy się już wystarczająco często nasłuchać w środkach komunikacji miejskiej, na ulicy czy w poczekalni przychodni, gdzie jedna pani drugiej pani, na podstawie własnych, indywidualnych potrzeb, tworzy kolejny pseudo-kompletny traktat o naturze ludzkiej. Pleeeease!

Łukasz Wasilewski | 2009-12-24, 13:59

Dzieki za komentarz. Mysle, ze kazda inteligenta osoba zdaje sobie sprawe z tego, co napisales i dlatego nie uznalem za potrzebne, zeby poswiecac temu choc jeden akapit w tym krotkim felietonie. Gdybym naprawde chcial pisac o roznicy miedzy slawa, a "slawa", to poswiecilbym temu zagadnieniu caly tekst. Ja pisalem o czyms innym. Pozdrawiam i zycze, aby nie traktowac wszystkiego tak serio.

FatBantha | 2009-12-24, 11:09

Sądzę, że się znacząco pomyliłeś. Każdy pragnie jakiegoś spełnienia, może i uznania wielkości, jeśli jest ambitny; sławy niekoniecznie, a tym bardziej opisywanego przez Ciebie uwielbienia mas.

Nie rozumiem jak można mylić te sprawy, szczególnie dzisiaj, w epoce 'celebrytów', w której sława nie jest "nagrodą" za żadne wybitne osiągnięcia czy umiejętności. Kiedyś w większym stopniu sława była z nimi powiązana: jeśli ją miałeś, oznaczało to, że musisz być kimś wyjątkowym. Dziś niektórym ludziom wydaje się, że ta relacja, może zachodzić w obie strony: jeśli zostanę kimś sławnym, stanę się kimś wielkim. Mamy więc do czynienia z osobnikami zdobywającymi popularność przez robienie z siebie idiotów, inni stają się znani nawet nie ze swojej woli, a dlatego, że ktoś rozpowszechnił jakąś ich kompromitację.

Zarzucanie wszystkim swoim czytelnikom, że mają podobny problem z odbiorem rzeczywistości i łudzą się, że staną się niezwykłymi, gdy zacznie się o nich mówić, jest moim zdaniem przynajmniej olbrzymim błędem. A może być i potraktowane jako obraza, bo to tak jakbyś zrównywał wszystkich do Paris Hilton...

Co więcej, są ludzie, którzy gardzą popularnością, a zależy im na uznaniu w pewnym wąskim gronie osób. Przykład naukowców czy filozofów jest tutaj chyba najbardziej wyrazisty: co mi po uwielbieniu tłumów, który zaakceptowały moje teorie, wiwatują na mą część i traktują mnie jak supergwiazdę, skoro są ludzie, którzy potrafią mi wykazać błędy i sam też jestem ich świadom? Co mi po opiniach plebsu, który nie zna się na rzeczy?

Ale w zasadzie przecież sprawa profesji jest drugorzędna: czegokolwiek byś nie robił, jeśli jesteś perfekcjonistą, dążysz do doskonałości. Nie masz czasu na szukanie łatwego poklasku. Pochlebnej i merytorycznej opinii szukasz u elity, która osiągnęła podobny lub wyższy poziom niż Ty sam. A w skrajnych przypadkach, elita ta może składać się tylko z Twojej szacownej osoby, jeśli uznasz, że wokół nie ma nikogo godnego i wystarczająco kompetentnego w sprawie oceny działalności.

Dwie strony steków bzdur. Następnym razem pomyśl, zanim zaczniesz pisać.

Pozdrawiam.