Jak każdy zapewne wie felietony stanowią idealny sposób na to, by człowiek mógł sobie kulturalnie i nie wadząc nikomu ponarzekać. Podczas prezentacji swoich poglądów w recenzji czy relacji należy bowiem starać się trzymać faktów, pamiętać o obiektywizmie oraz nie ulegać zbyt często tzw. "parciu na dygresje", które sprawia, że przynajmniej raz na dwa akapity czuje się potrzebę napisania czegoś, czegokolwiek, o kaczkach. Wtedy właśnie z pomocą przychodzi człowiekowi felieton - wystarczy wyjść z założenia, że właśnie jego się pisze, a już można nie przejmować się praktycznie niczym, w głębokim poważaniu mieć profesjonalizm i korzystanie ze sprawdzonych źródeł informacji, a kaczki można wstawiać do tekstu z częstotliwością, z jaką odwołania do cór Babilonu pojawiają się w wypowiedziach moich szanownych kolegów z podwórka, których aktywność werbalna osiąga zastanawiające maksimum zaraz po meczach Legii.

We wstępie, którym jest powyższy akapit (to, że jest wstępem wynika z tego, że pojawił się na początku tekstu oraz jest o niczym), pokazałem jak można napisać w pełni subiektywną recenzję jednocześnie jej nie pisząc. Łatwo wysnuć stąd wniosek, że mój dzisiejszy tekst będę miał właśnie jakąś nie-recenzją być. Osoby bystre mogą jeszcze dojść do wniosku, że jeżeli tekst pojawia się na serwisie poświęconym Gwiezdnym wojnom, to zapewne jakiś związek z nimi musi mieć. Czyli najprawdopodobniej przedmiotem moich wypocin będzie jakiś produkt, który powstał pod flagą naszego ulubionego uniwersum. Jednakże mój artykuł nie będzie dotyczył jednego tworu, lecz dwóch. Napiszę krótko o dwóch wytworach ludzkiej wyobraźni, obu pochodzących z szeroko-pojętej gałęzi przemysłu rozrywkowego - jednym z nich będzie gra komputerowa (a raczej konsolowa, bo w jej wersję grałem) The Force Unleashed, drugim natomiast najnowszy film opowiadający przygody Batmana - The Dark Knight.

Zanim przejdę do merytorycznej (choć właściwszym określeniem byłoby quasi-merytorycznej) części mojego felietonu, chciałbym wyjaśnić czemu te dwie rzeczy - grę i film - postanowiłem wrzucić do mojego artykułu (a raczej na fundamentach z nich złożonych mój artykuł zbudować). Powód jest bardzo prosty - zarówno The Force Unleashed, jak i The Dark Knight, są dziełami, którymi ludzie i krytycy (dość interesujące rozróżnienie warte przeanalizowania) na całym świecie się zachwycali, które miały być rewolucją, każde w swojej dziedzinie, a które w moim odczuciu okazały się produktami tak średnimi, czy wręcz słabymi, że nie byłem w stanie zrozumieć co się wokół mnie dzieje i czemu wszyscy niemal szczytują rozprawiając na ich temat. I tak, wiem, że w tym momencie podpisuję na siebie wyrok śmierci w przynajmniej dwunastu systemach.

Zacznijmy może od przygód człowieka przebranego za nietoperza. Jestem osobą, która wychowała się na dwóch filmach o tym superbohaterze, obu stworzonych przez jednego z moich ulubionych reżyserów - Tima Bartona. Jego wizja była dokładnie tym, czego oczekiwałbym po ekranizacji komiksu - świat przekoloryzowany, postacie pełne kontrastów, wyraziste i z pazurem, sceneria ewidentnie pasująca jako tło historii obrazkowej. Michael Keaton jako Batman, Michelle Pfeiffer jako Catwoman czy wreszcie prawdziwa perła - Jack Nicholson w roli Jokera, do której nadawał się idealnie. Film pełen humoru i dystansu do samego siebie. Mówiąc krótko - idealna ekranizacja komiksu. Czy można w ogóle próbować nakręcić taki film "na poważnie"? Niestety można. Tak właśnie powstał The Dark Knight.

Pozwolę sobie tutaj powtórzyć to, co mówiłem już nie raz - dla mnie The Dark Knight to na poważnie opowiedziana historia człowieka, który przebiera się za nietoperza. Człowiek przebrany za nietoperza ujęty na poważnie. Nie za bardzo wiem co mógłbym powiedzieć więcej - tak wielkim idiotyzmem mi to bowiem zalatuje, że jakiekolwiek inne argumenty wydają mi się po prostu zbędne. Oglądając film czułem się, jakbym oglądał jak człowiek przebrany za kaczkę przychodzi na koktajlową imprezę sylwestrową zorganizowaną w Białym Domu oraz zachowuje się tak, jakby jego obecność tam w tym właśnie stroju była czymś zupełnie nie tylko racjonalnym i uzasadnionym, lecz wręcz pożądanym. Nazwałbym to po prostu absurdem, gdyby nie fakt, że nie każda nielogiczna głupota zasługuje na to miano.

The Dark Knight moim skromnym zdaniem odarł całą postać Batmana z aury superbohatera, jaka dotychczas go otaczała. Płaszcz, który pod wpływem prądu sztywnieje umożliwiając bezpieczne szybowanie? Batmobil przypominający pojazd wojskowy? Wszystko logicznie uzasadnione? W oparciu o prawa fizyki? Przecież to są przygody Batmana - człowieka przebierającego się za nietoperza! Czy Wy naprawdę oczekujecie takiego zdarcia z tej jakże ciekawej postaci całego mistycyzmu jaki ją przyobleka? Ja nie.

Kolejną kwestią jest patos - co on tam robi? To chyba jakieś nieporozumienie. "Jestem bohaterem, jakiego to miasto potrzebuje"? Wypowiedziane ochrypłym głosem kogoś, kto na siłę "ochrypia" swój głos tylko po to, by brzmieć złowieszczo i "robić wrażenie"? No bez przesady! Nawet rewelacyjny Joker nie ratuje tego filmu - Joker, który swoją drogą według mnie nie może się nawet mierzyć z tym, stworzonym przez Jacka Nicholsona. Ciekawe ile systemów po tym stwierdzeniu będzie chciało moją głowę podaną na srebrnej tacy?

Dla mnie The Dark Knight to po prostu sympatyczny film akcji osadzony w fikcyjnym świecie, i jako taki otrzymuje u mnie 7 punktów w skali do 10. Jeśli natomiast miałbym go rozpatrywać jako ekranizację komiksu, a tym właśnie jest, to dostałby ode mnie punktów może 5. Czy jest jakikolwiek system, który nie chce mnie jeszcze widzieć martwym? Podejrzewam, że nawet jeśli tak, to zaraz się to zmieni, bowiem zabieram się za drugi punkt programu, a jednocześnie ostatni gwóźdź do mojej trumny - czyli kilka słów na temat The Force Unleashed. Nim jednak to nastąpi chciałbym zacytować mojego redakcyjnego kolegę Łukasza, który gdy tylko dowiedział się, że mam zamiar napisać coś o najnowszych przygodach Batmana, od razu stwierdził, że musi dostać jeden akapit dla siebie. Oto i on:

Gdybym napisał, że The Dark Knight nie przypadł mi do gustu, to bym skłamał. Byłoby to za delikatne określenie - moim zdaniem to film słaby, a co najwyżej przeciętny. Co prawda moja dość radykalna opinia była spowodowana prasowymi tytułami, które pojawiały się w okolicach premiery najnowszego Batmana, a brzmiały one zazwyczaj "Genialny!", "Kandydat do filmu roku/dekady/wszechczasów" etc. Nawet na takich serwisach, jak IMDb, był on bardzo wysoko oceniany (obecnie jest na 9 miejscu wśród wszystkich filmów - doprawdy straszne!). Przerażało mnie to (i wciąż przeraża), bo ludzie zachwycali się bardzo efektownym filmem o kolesiu, który przebiera się za nietoperza. Filmem tak poważnym, że aż śmiesznym, z zachrypniętym Christanem Balem, "realistycznymi "pojazdami Batmana itp. Co prawda rola Heatha Leadgera była wyjątkowa, ale bądźmy szczerzy - gdyby nie zmarł, to raczej Oscara by nie dostał. Nie wystarczy kilka elementów, parę milionów dolarów, zdolnych aktorów i reżysera, żeby powstał dobry film - potrzeba pomysłu i stworzenia wciągającej historii, a przede wszystkim klimatu, który na dwie godziny seansu zawładnie naszymi umysłami. Szkoda, tym bardziej, że wszyscy pamiętamy takie filmy jak Memento czy Bezsenność, które może nie były filmami wybitnymi, ale na pewno dobrymi, czy nawet bardzo dobrymi. A wyreżyserował je Christopher Nolan, czyli pan odpowiedzialny za The Dark Knight. Był potencjał, ale skończyło się na niewypale.

Widzicie więc, że w swojej opinii nie jestem wcale odosobniony. Przejdźmy teraz z kolei do The Force Unleashed. Gra ta miała okazać się czymś niesamowitym, niespotykanym, jedynym w swoim rodzaju. Mieliśmy dostać w ręce coś, co będzie najlepszą grą osadzoną w świecie Star Wars, jaka kiedykolwiek powstała. Zapowiadano prawdziwe "cuda na kiju" - Moc, która być miała wykorzystywana na najprzeróżniejsze sposoby, efektowne pojedynki przy wykorzystaniu miecza świetlnego, wspaniała historia, cudna grywalność. Kiedy w końcu dostałem w swoje ręce płytę z grą i włożyłem ją do czytnika w konsoli Xbox 360 byłem naprawdę podekscytowany - chciałem zostać wciągnięty do stworzonego świata i naprawdę liczyłem na to, że gra okaże się czymś naprawdę wyjątkowym. Niestety było zupełnie inaczej - rzeczone "cuda na kiju" okazały się prawdziwą "bujdą na resorach”.

Nie jestem w stanie stwierdzić czym się ludzie tak zachwycają - dla mnie TFU to gra, w której chodzi tylko o jedno: przejść z punktu A do punktu B po z góry wyznaczonej trasie przy okazji zabijając wszystko, co się rusza. To jest cała filozofia. Nic więcej. Może to przez to, że wychowałem się na grach o wiele bardziej ambitnych, by coś takiego mi zaimponowało - nie wiem. Faktem jest, że podczas rozgrywki zacząłem się nudzić po dziesięciu minutach.

Rozpoczynając grę od razu kierujemy postacią, która jest na poziomie chodzącej maszyny śmierci - niszczymy wszystko i wszystkich, nie przejmując się niczym. Chodzimy i zabijamy - i tyle. Do tego został sprowadzony nasz ulubiony świat. Gdybyśmy jeszcze otrzymali coś bardziej ambitnego, gdzie dałoby się czuć powiew klimatu pamiętany z serii Thief - skradanie się, otwarte przestrzenie, jakaś wolność wyboru... Nie, my dostaliśmy grę, w której każda misja jest identyczna - zaczynasz tutaj, kończysz tam, idziesz jak po sznurku, unicestwiasz co się da, a na koniec walczysz z bossem. Brzmi nudno? Bo tak jest.

Od strony graficznej trudno jest się do czego przyczepić, gra jest naprawdę śliczna. To jednak trochę za mało. Co z tego, że grafika jest wspaniała, skoro nic prócz niej nie ma? Filmiki promujące grę przed jej premierą pokazywały cudowne połączenie trzech niezależnych silników (były nimi Havok - odpowiedzialny za fizykę postaci, DMM - za niszczenie obiektów oraz Euphoria - za "inteligentne" zachowania przeciwników) w jeden, o nazwie Ronin. I na zapowiedziach rzeczywiście robiło to wrażenie - szturmowcy łapiący czego się da, by uniknąć upadku po tym, jak mocą zostali przepchnięci przez taflę szkła. Łamiące się drzewa, rozpadające drzwi, wgniatające się ściany. Jednak ja podczas rozgrywki zauważałem tylko to, czego zrobić nie mogłem. Te drzwi otwierały się z hukiem, lecz czemu tamte nawet nie drgnęły? To drzewo się łamało, ale dlaczego z tamtego tylko odpadała kora? Jeśli już coś robimy, to zróbmy to porządnie - jeśli zakładamy, że nasza postać może wpływać na środowisko i dokonywać na nim aktów zniszczenia, to niech będzie to możliwe na wszystkim. Inaczej bowiem prezentuje się to po prostu żałośnie. Poza tym cały nacisk został postawiony właśnie na te wizualne fajerwerki. Prawda jest taka, że prócz nich niczego, zupełnie niczego, nie ma - a człowiek dowiaduje się o tym właśnie po jakimś kwadransie rozgrywki, kiedy się do wspomnianych "wodotrysków" przyzwyczaja.

Kolejną rzeczą był brak, według mnie, jakiegokolwiek wpływu na rozwój wydarzeń. Gra została zrobiona w ten sposób, że rozgrywka jest tak oddalona od fabuły, że bardziej już chyba by się jej oddalić nie dało. Filmiki pomiędzy misjami pokazują nam to, co się dzieje i jak się historia rozwija, poszczególne misje natomiast polegają, jak już wspominałem, na przejściu z jednego punktu do drugiego i zabiciu wszystkiego, co się rusza. Ja mam czuć, że w jakikolwiek sposób owo bezmyślne zabijanie wpływa na wydarzenia? Bez żartów proszę - może i jestem naiwny, ale bez przesady. Zapowiadano nam grę głęboką jak Bajkał, dostaliśmy natomiast w efekcie coś tak płytkiego, jak kałuża bo dwugodzinnej mżawce.

W tym momencie zamykam merytoryczną część felietonu. Ponarzekałem na dwa produkty, którymi ludzie się zachwycają, a których ja po prostu nie rozumiem. Zarówno The Dark Knight jak i The Force Unleashed są dla mnie, mówiąc krótko, zupełnie bezsensu. Nie jestem w stanie zrozumieć co ludzie w nich widzą i nie jestem w stanie pojąć, czym się tak zachwycają. Teraz natomiast muszę już kończyć. Nie dość, że tekst jest tak długi, że pewnie nikomu nie będzie się chciało go doczytać do końca, to jeszcze muszę założyć swój własny system planetarny, bo wszystkie, które już istnieją, chciałyby mnie przepuścić przez maszynkę do mielenia mięsa.