Republic: Forever Young

2009-01-12, 19:01 w Articles > Reviews > Comics

489

Michał Raburski

Rating: 5.00

Go to page: 1 2 3

Kiedy w latach siedemdziesiątych George Lucas pracował nad pierwszą częścią sagi Star Wars (która tak naprawdę okazała się być częścią czwartą) nie mógł wiedzieć, jaką drogą potoczą się jej losy. Podejrzewam, że gdyby wówczas ktoś, załóżmy o imieniu Stan, powiedział mu, że cały ten wszechświat, który właśnie kreuje, zawładnie niebawem umysłami dziesiątek milionów ludzi na całym świecie, to by tę osobę zwyczajnie wydrwił. Ja na jego miejscu na pewno bym to zrobił. Podziękowałbym za komplement, miło się uśmiechnął, po czym łagodnym acz zdecydowanym gestem wskazałbym drzwi, gdyż niektórzy ludzie są po prostu nieuleczalnymi romantykami i nie warto zawracać sobie nimi głowy.

Stało się jednak tak, jak to przewidział Stan. Wbrew wszelkim oczekiwaniom, wbrew jakimkolwiek logicznym przesłankom, Gwiezdne wojny stały się jednym z najbardziej znanych, cenionych i zarazem dochodowych filmów w dziejach ludzkości. Po ogromnym sukcesie George Lucas wziął się prężnie do pracy, co zaowocowało powstaniem dwóch kolejnych filmów i rozwinięciem początkowo wymyślonego wszechświata do ogromnego “tworu” opisywanego przez ogromną ilość książek, komiksów, seriali telewizyjnych czy gier komputerowych, znanego dziś pod nazwą Expanded Universe.

Sam jestem fanem Gwiezdnych wojen, chociaż się na nich nie wychowałem. Pierwszy raz obejrzałem je na początku lat dziewięćdziesiątych, a wróciłem do nich dopiero rok przed wejściem do polskich kin Mrocznego widma. Dopiero wtedy je tak naprawdę doceniłem. Dopiero wtedy zachwycił mnie ten cudowny, pełen spójności i konsekwencji wszechświat. Dopiero wtedy zacząłem sięgać najpierw po gry komputerowe, a potem po książki w nim osadzone. Naturalną koleją rzeczy byłoby, gdybym następnie sięgnął po komiksy, ale tak się nie złożyło. Pierwszy komiks Star Wars trafił do moich rąk dopiero teraz. Był to zeszyt numer 67 z serii Star Wars: Republic o tytule Forever Young. I to jemu chciałbym poświęcić ten artykuł.

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że nie będzie to typowa recenzja komiksu. Nie będę się starał obiektywnie oceniać kreski czy kolorów. Nie będę analizował dialogów pod kątem zgodności z profilami psychologicznymi poszczególnych bohaterów. Nie będę też wnikał w to, czy historia w nim opowiedziana nie tworzy żadnych sprzeczności z setkami innych historii opowiedzianymi w setkach innych komiksów. Powiem natomiast, co mi się podobało, a co nie. Co mnie urzekło, a co zraziło. Nie chcę nikogo nakłaniać do przeczytania tego komiksu ani mu tego odradzać. Chce się po prostu podzielić swoimi wrażeniami, jakie by one nie były.

Na początku zamieszczę kilka suchych faktów związanych z tym konkretnym zeszytem. Jak już wcześniej wspomniałem wchodzi on w skład serii Star Wars: Republic. Scenariusz napisał do niego Randy Stradley, rysunki wykonał Brandon Badeaux, a pokolorował je Brad Anderson. Za wydanie polskie odpowiedzialna jest Mandragora, komiks tłumaczył Kacper Roch.

Pierwsze co rzuca się w oczy po wzięciu dowolnego komiksu do ręki, to oczywiście okładka. To ona przeważnie decyduje, z jakim nastawieniem podchodzimy do czytania, czego oczekujemy, na co się nastawiamy. W przypadku Forever Young zrobiła ona na mnie naprawdę dobre wrażenie. Anakin trzymający miecz świetlny, w podartym płaszczu, na tle stalowoszarych chmur, z wyrazem twarzy zapowiadającym, że zaraz “poleje się krew”. Mówiąc krótko – naprawdę “mocna rzecz”. Komuś, kto tak jak ja zaczytywał się kiedyś Batmanami czy Punisherami, może to przypomnieć “stare dobre czasy”.

Po otworzeniu komiksu od razu rzuciła mi się w oczy kreska i kolory. Muszę przyznać, że spodziewałem się trochę czegoś innego. Jest to styl zupełnie inny od tego, który pamiętam z dawnych lat. Styl dużo bardziej pastelowy, dopracowany. Rzekłbym nawet, że trochę cukierkowy. Trudno mi nawet stwierdzić, czy to źle czy dobrze. Po prostu inaczej. A do zmian człowiek się zawsze musi przyzwyczaić, szczególnie jeśli zmieniają się rzeczy, do których zdążył przywyknąć kiedy był mały.

Historia przedstawiona w Forever Young jest krótka i prosta (sam komiks ma tylko 32 strony). Jest rok 21 BBY. Anakin Skywalker, Obi-Wan Kenobi i Tohno (młoda mistrzyni Jedi) zostają wysłani na planetę Zaadja w celu zniszczenia znajdujących się tam fabryk droidów będących w rękach separatystów. Z uwagi na niezmiernie liczne wojska konfederacji atak frontalny z wykorzystaniem armii klonów byłby nierozsądny i nie miałby zbyt dużych szans na sukces. Rada Jedi postanowiła zatem ściągnąć uwagę wojsk pozorując atak (dowodzoną przez Obi-Wana i Anakina) armią i dając tym samym możliwość Tohno na wdarcie się do wnętrz kompleksu i wysadzenie go materiałami wybuchowymi od środka.

Pomysł naprawdę prosty, ale czy to źle? Uważam, że nie - bardzo wiele prostych pomysłów daje naprawdę wielkie możliwości. Kwestia tego, jak zostaną one wykorzystane. Według mnie tutaj zostały wykorzystane dobrze, chociaż tak naprawdę głównie do pokazania wewnętrznych rozterek Anakina, jego zmagania się z samym sobą, braku akceptacji dla poczynań Zakonu. Gdyby ktoś nie wiedział jak się potoczą losy młodego Skywalkera, to po przeczytaniu Forever Young sam mógłby wywnioskować, że chłopak ten kiedyś “pożegna się” z Zakonem i to pożegna się z “wielkim hukiem”. Uważam ten fakt za niezłe wykorzystanie istniejących możliwości.

Gdybym czytał wydanie amerykańskie tego komiksu, to zapewne w tym momencie mógłbym już pokusić się o zakończenie. Niestety nie czytałem wydania amerykańskiego, tylko polskie. Od razu chcę zaznaczyć, że nie jestem jakimś fanatycznym purystą językowym. Nie latam po mieście i nie “palę na stosie” każdego, kto mówi “wzięłem” czy “poszłem”. Niemniej uważam, że każdy Polak powinien mówić ładną, schludną i poprawną polszczyzną. Jeśli nie mówi, bo nie jest to dla niego ważne, to jego sprawa, niemniej powinien. Jeśli natomiast ktoś pisze powieści albo wiersze, jest prezenterem telewizyjnym lub tłumaczy komiksy, to ma obowiązek posiadać perfekcyjną znajomość języka polskiego. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Już chyba wiadomo do czego zmierzam.

Komiks ten ma 32 strony, dialogów jest w nim naprawdę niewiele. Najpierw nad tekstem pracował tłumacz, potem musiał go ktoś zatwierdzić. Literówkę na pierwszej stronie zmieniającą “generale” na “generalne” jeszcze przeboleję. Ale dwukrotne pojawienie się aż kłującego w oczy “tą misję” już nie. “Podaj mi TĘ książkę”, “Ona zaakceptowała TĘ misję”. Innej możliwości nie ma. Ktoś, kto jest tłumaczem i powinien znać język polski naprawdę rewelacyjnie nie ma prawa popełniać takich błędów! Ktoś, kto ma za zadanie przeczytać komiks i zatwiedzić go do druku nie ma prawa takich błędów przeoczać.

Na zakończenie muszę stwierdzić, że jestem naprawdę pozytywnie zaskoczony tym zeszytem. Podchodziłem do niego z początku trochę sceptycznie, bałem się, że się zawiodę. Nie wiedziałem co tak naprawdę można zmieścić na tych kilku stronach, zdawało mi się, że jest ich za mało na coś sensownego. W końcu brak tu miejsca na jakieś zawoalowane intrygi i nagłe zwroty akcji. Ale okazało się, że nie są one tak naprawdę potrzebne, że prosta fabuła i odpowiedni “klimat” wystarczają, by wciągnąć czytelnika w ten, z jednej strony całkiem znajomy, a z drugiej zupełnie obcy świat. Co prawda po wpadkach tłumaczeniowych pewien niesmak pozostał, lecz to jest tak naprawdę niewiele znaczący detal, który nijak nie zmienia faktu, że czerpałem ogromną przyjemność podczas lektury Forever Young i jestem pewien, że w najbliższym czasie sięgnę po całą serię Star Wars: Republic. Wiem, że warto i że czeka mnie dzięki niej wiele miło spędzonych chwil. Wieczorami, w fotelu, z kubkiem gorącej herbaty w dłoni. Bo czy jest lepszy sposób na rozkoszowanie się dobrym komiksem…?

Go to page: 1 2 3