Na Moc posępnej Szafy!

2009-08-01, 00:56 w Articles > Columns

1088

Łukasz Wasilewski

Rating: 4.00

Dziś po raz kolejny zdałem sobie sprawę czemu lubię, a czasem uwielbiam Gwiezdne wojny. A raczej czemu uwielbiamy, co jest jednym z Tych magicznych czynników, które powodują, że wiernych i zauroczonych fanów ciągle przybywa, a George Lucas, niczym Sknerus McKwacz, może pływać w pieniądzach.

Do tych wszystkich przemyśleń skłoniła mnie Szafa. Ale nie taka zwykła, która stoi już sobie w pokoju i od lat służy do przechowywania ubrań, nielegalnych imigrantów czy dzwonienia. Nie chodzi mi również o porządny mebel stojący w "eleganckich" sklepach w "eleganckich" centrach handlowych. Nie miałem również na myśli zwyczajnej, właśnie kupionej szafy, którą dostarczyli mili panowie i wcale nie życzyli sobie napiwku za wykonanie pracy, za którą im zapłaciliśmy. Do przemyśleń skłoniła mnie Szafa - ogromne puzzle (bo raczej nie klocki Lego - tam przynajmniej dostajemy zapasowe części) wyprodukowane chyba w Chinach, to przynajmniej sugeruje jakość wykonania, niezwykła precyzja producenta i swoista "łatwość obsługi".

Ów mebel zakupił mój znajomy i poprosił mnie o pomoc w jego złożeniu. Wizja darmowej pizzy i lekkiej pracy przy muzyce Led Zeppelin mnie skusiła. Pomyślałem, że to przecież jeden z tych sprzętów, które składa się w 5 minut. Troszkę się pomyliłem - budowanie nowej fortyfikacji w pokoju kumpla zajęło nam ponad 5 godzin. Fakt, że co 20 minut (czyli po wkręceniu kolejnych paru śrubek) robiliśmy przerwę jest zupełnie nieistotny i w zasadzie nie wiem czemu o tym piszę. Nie czytaliście ostatniego zdania.

Zestaw, który dostaliśmy do złożenia był, hmm, intrygujący. Począwszy od bardzo trwałych inaczej śrubek i wkrętów, przez nawiercone w złych miejscach dziury, a skończywszy na wielce pomocnej instrukcji, od której powinienem właściwie zacząć. W zasadzie nie wiem czy ta zadrukowana z jednej strony kartka papieru zasługiwała na miano "instrukcji" - pomogła nam w sposób mniej więcej zerowy, ale za to miała rozpiskę części. Szkoda tylko, że nie dało się na jej podstawie owych części zidentyfikować, bo ktoś wpadł na pomysł, aby przeskalować wszystkie rysunki, by wyglądały tak samo. Interesujące były też nazwy przeróżnych wkrętów - znalazło się m.in. miejsce dla "A'" ("A prim") mimo, że ten kawałek metalu nie miał nic wspólnego z kolegami spod "A", a wiele innych liter było wolnych... Skoro już jesteśmy przy częściach - na pewno warto wspomnieć o malutkich gwoździach, śrubkach itp., które zdecydowanie nie były dostosowane do naszych dłoni jak bochny chleba. Chciałoby się raczej powiedzieć, że nie miałyby z nimi problemu tylko małe chińskie rączki... Ale nie o tym chciałem pisać, a o Śmiesznych Częściach. Dumnym autorem tej nazwy jestem ja, a używaliśmy jej do określenia, cóż, śmiesznych części - dziwnych metalowych krążków, które pomiędzy sobą miały jeszcze coś (jakieś elementy o przerażających kształtach), ale trudno powiedzieć co i nie wiadomo było co one tak naprawdę robiły - coś jak potraktowanie peceta czy telewizora kopem lub poczciwym klepnięciem, aby go naprawić. Ważne było, że działały i w jakiś tajemniczy sposób potrafiły połączyć ze sobą ścianki szafy. Jeśli to nie jest magia, to ja nie wiem, co nią jest.

Tak czy inaczej, chociaż szafa wygląda, jakby mogła się w każdym momencie się rozpaść, to zapewne zażartuje sobie z nas wszystkich i będzie służyć jeszcze przez wiele lat. Kojarzy Wam się to z czymś? Mnie nieodparcie nasuwa się jedna myśl - Sokół Millennium. Zastanówcie się - złom, który wymagał ciągłych poprawek i napraw, nigdy nie było wiadomo, kiedy odmówi posłuszeństwa. I chociaż był "najszybszy w Galaktyce", to raczej mało kto (nawet Han) by zagwarantował, że podczas najbliższej wyprawy po prostu nie dokona swojego żywota. W dodatku trudno nazwać go skończoną konstrukcją, do której nie trzeba już niczego dodawać - to zupełnie jak z naszą Szafą. Posiada ona szufladę, ale nie zdecydowaliśmy się na jej zmontowanie/zamontowanie i zamiast tego dziurę w meblu zasłoniliśmy kawałkiem szmatki, a "za szufladę to się później weźmiemy". Prawdopodobnie to "później" nastąpi równie szybko, jak zwycięstwo polskiej reprezentacji podczas Mistrzostw Świata w piłce nożnej.

Wciąż nie widzicie związku między dwoma gośćmi, którzy przez pierwszą godzinę do kawałka drewna (czy raczej materiału drewnopodobnego) zamontowali cztery plastikowe kółka (nóżki), a Gwiezdnymi wojnami? Staram się Wam uświadomić, że nasze ulubione uniwersum jest zaskakująco realne. Co z tego, że występują w nim Moc, Jedi, miecze świetlne czy dźwięki w próżni? To wszystko prawda i gdyby nie pewne szczegóły, to SW mogłoby być kolejnym komicznym (szczególnie po tylu latach) filmem sci-fi. Moim zdaniem to właśnie ta realność przedstawionego świata, tak zachwyciła (często podświadomie) miliony fanów. Mowa tu właśnie o wspomnianej latającej kupie złomu, licznych oznakach zużycia przeróżnego sprzętu czy nawet swojskiej i fascynująco niechlujnej atmosferze w sławnej Kantynie Mos Eisley. To wszystko powoduje, że ukazane wydarzenia wydają się nam prawdopodobne. I podobnie było z Szafą. Mogła przyjechać piękna i złożona, a my byśmy wstawili ją na miejsce. Moglibyśmy ją sami składać, ale za to skończyć po pięciu minutach kierując się rewelacyjną instrukcją. Ale wtedy byłaby to szafa ze Star Treka. My natomiast złożyliśmy szafę z Gwiezdnych wojen. Chociaż rzadko świadomie zwracamy uwagę na tło, to jest ono niezwykle istotnym elementem, który choć niepozorny, może wpłynąć w znacznym stopniu na odbiór świata w filmie, grze czy książce. Powinniśmy się cieszyć, że Lucas zdecydował się (choć może wiele było w tym przypadku i ograniczonych środków, szczególnie podczas tworzenia pierwszych epizodów) na właśnie taką prezentację planet, pojazdów etc. czyli po prostu całego otoczenia.

Jestem w stanie sobie wyobrazić dwóch niedoszłych pilotów, którzy mocują się z upartym zestawem szafopodobnym gdzieś na małej zapyziałej planecie w Zewnętrznych Rubieżach. Ale bohaterów znanych ze Star Treka już nie. Coś w tym jest, prawda?

PS. Pod koniec składania odkryliśmy, że tył szafy przybiliśmy na odwrót - darowaliśmy sobie wyciąganie (choć wydłubywanie byłoby lepszym określeniem) tych mikroskopijnych gwoździ i stwierdziliśmy, że przynajmniej szafa będzie ładnie z tyłu wyglądała. Szkoda tylko, że z tamtej strony można ją oglądać jedynie, jeśli widzi się przez ściany.

Tags: felietony, szafy, meble, sokół millennium, zewnętrzne rubieże, star trek, george lucas, śmieszne części

Your rating:

Please login!

ALL COMMENTS

Łukasz Wasilewski | 2009-08-02, 20:59

mariuszysko - no dokladnie o to mi chodzilo:) Te niedoskonalosci sa super i pozwalaja sie wczuc w ten pozornie zupelnie inny swiat.

A co do skladania mebli, to chyba kazdy maja do opowiedzenia jakas taka historie, ze cos na odwrot przybil/przykrecil albo ze jakies czesci mu zostaly czy cos:)

mariuszysko | 2009-08-02, 18:38

Masz rację Łukasz.
Episode IV: poobcieranie i poobijane roboty, złomowaty Sokół,
Wookie musi wygrać, ObiVan do Hana: "Co z tą nadprzestrzenią" ....
To właśnie takie celowo pokazone niedoskonałości czynią ten film
niezwykłym, a Lucasa nieśmiertelnym.

Ps. Kiedy skręcałem regał (bez czytania instrukcji) i musiałem wycinać
rogi w drzwiczkach pod szufladą.
Okazało się, że odwrotnie przykręciłem zawiasy :-)

Piotr Wojdasiewicz | 2009-08-02, 11:29

Starwarsy przez to, że "celowo" niedoskonałe i "brudne" (zwłaszcza starsze epizody) są bliższe odbiorcom - przypominają nasz świat, a nie ma nic bardziej urzekającego w światach sci-fi jak to, że znajdujemy w nich kawałek swojego "podwórka".

Łukasz Wasilewski | 2009-08-01, 22:25

O tak, kanapa z Gwiazdy Smierci to byl czad;) A jesli ktos nie wie, o czym mowa, to zachecam do obejrzenia Family Guy: Blue Harvest

Maciej Szczepański | 2009-08-01, 22:17

Faktem jest, że gdyby nie ta "zawodność" świata [b][i]Gwiezdnych wojen[/i][/b] to rzeczywiście mógłby on umknąć w tłoku. A tak się wyróżniał. I tak naprawdę to nadal się wyróżnia. Poza tym kto wie, czy podobna szafa po podobnych przejściach nie stoi gdzieś w zakamarkach Sokoła. Prawdopodobnie zaraz obok starej kanapy wyniesionej z Gwiazdy Śmierci.